Welcome Guest [Log In] [Register]
We hope you enjoy your visit.


You're currently viewing our forum as a guest. This means you are limited to certain areas of the board and there are some features you can't use. If you join our community, you'll be able to access member-only sections, and use many member-only features such as customizing your profile, sending personal messages, and voting in polls. Registration is simple, fast, and completely free.


Join our community!


If you're already a member please log in to your account to access all of our features:


Username:   Password:
Add Reply
De Grote Vijver
Topic Started: 28 Apr 2008, 12:46 (718 Views)
Robyn
Member Avatar
R.
[ *  *  *  * ]
Beschrijving: Omringd met gras en een paar bankjes, is de Grote Vijver een perfecte plek om even te ontspannen en te genieten van het geluid van kabelend water.
There's no grays, only white that's got grubby. I'm surprised you don't know that. And sin, young man, is when you treat people as things. Including yourself. That's what sin is."
"It's a lot more complicated than that-"
"No. It ain't. When people say things are more complicated than that, they means they're getting worried that they won't like the truth.

-- Terry Pratchett's 23th discworld novel: Carpe Jugulum --
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Robyn
Member Avatar
R.
[ *  *  *  * ]
Dianne liet het kleed uit haar handen vallen, en vond dat ook maar gelijk een geschikte plek om te gaan zitten. Haar boeken legde ze op een klein tafeltje van boomwortels naast zich, en de fluit op het kleed. Ze keek even naar de grond om haar heen, en besloot toch maar iets naar achteren te schuiven. Zo kon ze mooi tegen de oude treurwilg aanleunen. Het kleed schoof ze opzij, ze voelde veel liever het gras onder haar voeten. Met de sterke stam in haar rug en een uitzicht op de grote vijver merkte ze op dat er toch minder mensen buiten waren dan ze dacht. Vast allemaal weg, naar huis, of waar dan ook. Even zuchte ze, en ze draaide zich een beetje. Haar fluit lag net naast haar linkerhand. Dus het lot besluit vandaag dat ik maar eerst fluit moet gaan spelen. Een lachje speelde om haar mond. Ze pakte de nog met kleuterstikkers volgeplakte blokfluit, en legde deze voor haar voeten. Daarna pakte ze haar literatuurlesboek, en haalde hier wat bladmuziek uit. Een klein hoekje was afgescheurd, merkte ze op. Jammer, want ze was toch redelijk zuinig met haar muziek. Ze moest het altijd gaan halen bij de muziekafdeling. Het kleine scheurtje vergetend ging ze een beetje verzitten, zodat zij op haar knieen zat, met de bladmuziek voor haar. Langzaam begon ze het deuntje te spelen wat haar al weken ergerde, omdat het maar niet lukte. De intro kwam er mooi soepel uit, maar het middenstuk was net te snel. ''Arg..'' uitte ze haar frustratie, toen ze weer diezelfde altijd valse noot hoorde.
There's no grays, only white that's got grubby. I'm surprised you don't know that. And sin, young man, is when you treat people as things. Including yourself. That's what sin is."
"It's a lot more complicated than that-"
"No. It ain't. When people say things are more complicated than that, they means they're getting worried that they won't like the truth.

-- Terry Pratchett's 23th discworld novel: Carpe Jugulum --
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Leonie
Member Avatar
Miss Ryan Ross
[ *  *  *  * ]
De zon - welke idioot heeft de zon ooit uitgevonden. Kleine cellen in je huid worde aan getast en hierdoor verkleur je, kan je kanker krijgen of verbrand je. Iedereen geniet van de warmte die de zon uitstraald maar ik walg ervan - doe mij maar een dik pak sneeuw en witte sneeuw vlokken die naar beneden vallen, smelten op je warme hand palm. James liep over de grasvelde heen - hij had zijn zonnebril op en een lange spijkerbroek aan. Zijn rode overhemd had lange mouwen en was helemaal dicht geknoopt behalven het bovenste knoopje. Hij droeg geen sandalen of slippers maar dichte heren schoenen die netjes gestrikt waren.
Vage mensen die genieten van deze warmte, emoties die ze niet meer onder controle kunnen houden. zijn ogen gleden over de velden heen en bleven bij een meisje hangen. Ze bespeelde de fluit, haar gezicht stond geergerd maar haar emoties waren zwart - het trok James wel. James was niet het type dat op mensen afstapte dus voor dit meisje ging hij geen uitzondering maken. Hij liep naar een grote boom in het midden van het grasveld en nam plaatst in de schaduw.
Mensen zijn vage creaties - iemand die ons geschapen heeft had vast veel humor. Hij of zij dacht vast: laat ik eens het domste ras ter wereld verzinnen. Ik noem ze de mens - we vinden onzelf zo machtig, zo goed, zo on overwinnelijk. We vinden dat we altijd gelijk hebben, nooit fout zitten en dat ieder ander mens te ingewikkeld is terwijl we zelf ook niet kloppen. James pakte een dik boek en sloeg deze open. Hij begon intensief te lezen en sloot alle emoties en gevoelens buiten - volle concentratie en overgaven aan de tekst van het boek.
Posted Image
TERING WAT IS HIJ SEXY!!!
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Robyn
Member Avatar
R.
[ *  *  *  * ]
Dianne legde haar fluit weer in het gras. Genoeg geofend voor vandaag. Dacht ze, en met een zucht zakte ze onderuit tegen de breede stam. Net toen ze haar ogen dicht wilde doen, zag ze een jongen zitten. Ze had hem wel vaker gezien, altijd heel formeel. Ze kon zich niet voorstellen dat hij het niet bloedheet had. Onwilledkeurig keek ze even naar haar eigen kleding. Een wijdt, blauw jurkje met grote gaten in de mauwen, en een lichte driekwart-broek. Samen met de witte gympen was ze prima ingesteld op het zomerse weer. In tegenstelling tot de jongen voor haar. Ze probeerde zijn leeftijd te schatten, een jaar of 22. Ze vroeg zich af of hij bachlor of master deed. Ze zag dat hij een oud, gelig boek pakte en begon te lezen. Vast een geschiedenisboek, ze had hem wel eens in de buurt van die lokalen gezien. Ze bekeek hem nu wat beter. Zijn gezicht straalde totaal geen emotie uit, zijn hele lichaam niet. Hij leek zich echt totaal in te leven in zijn boek. De wind speelde met haar halflange haren. Het ruisen van het bladerdak boven haar leide haar even af, waardoor ze niet zag dat haar fluit langzaam begon te rollen. De wind werd nog iets krachtiger, en Dianne leek geobserdeerd door de zon, die tussen de bladeren door scheen en schaduwspellen op de grond maakte. Toen ze haar ogen heir op richte, merkte ze ineens iets op. Haar fluit lag er niet meer. Het duurde even voordat dit feit tot haar doordrong en ze haar ogen losrukte van het schaduwspel. Geschrokken keek ze om zich heen. Toen zag ze haar fluit, door de wind voorgedreven, richting de rand van de vijver. Hij rolde net langs de jongen, die zich nog steeds niet af liet leiden van zijn boek. Half struikelend rende ze haar fluit achterna, en greep hem vlak voordat hij van het laatste randje af rolde. Verbaasd keek ze naar de fluit in haar hand. Lanzaam, zodat ze zelf ook niet in de vijver zou glijden, stond ze weer op en liep terug naar haar plekje. Onderweg werpt ze een blik op het verstofte boek in de jongeman z'n handen. Een van de boomwortels versperde alleen ongezien haar weg. Terwijl ze nog houvast aan de boom zocht, stootte ze tegen de jongen aan.
There's no grays, only white that's got grubby. I'm surprised you don't know that. And sin, young man, is when you treat people as things. Including yourself. That's what sin is."
"It's a lot more complicated than that-"
"No. It ain't. When people say things are more complicated than that, they means they're getting worried that they won't like the truth.

-- Terry Pratchett's 23th discworld novel: Carpe Jugulum --
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Leonie
Member Avatar
Miss Ryan Ross
[ *  *  *  * ]
Het meisje dat net nog fluit aan het spelen was zat gefascineerd naar de bladeren in de boom te staren. Zijn concentratie viel nu weer terug zijn boek in. De regels op de pagina’s werden bestudeerd met veel passie voor het onderwerp. Ineens zag hij vanuit zijn ooghoek een object voorbij rollen – toen hij het meisje er achter aan zag rennen ( niet erg elegant ) kon het niet anders dan haar fluit zijn.
Als iets je waardevol is dan berg je het op en wacht je niet tot de wind, vuur, water of aarde het van je weg neemt. Waarom leren mensen nou nooit eens zijn boek zakte iets om laag en zijn ogen volgde het hele tafereel. Ze maakte rare bewegingen maar hield uiteindelijk haar fluit in haar hand vast. Zijn interesse in het meisje was nu weer gezakt en hij hoorde hoe de tekst in het boek hem riep. Zijn ogen gingen weer naar de tekst en de informatie kwam weer tot hem. Ineens voelde hij een hand op zijn schouder, zijn concentratie voor het verhaal was nu weg. Met een verwarde en vragende blik keek hij op en zag dat het meisje half haar balans probeerde te bewaren – hier was hij haar dankbaar voor anders was ze boven op hem gevallen. Een vlaag van schaamte ging over hem heen maar dit kwam duidelijk niet van hemzelf af – het meisje schaamde zich voor haar val.
“Schaam je alsjeblieft niet voor je klungeligheid – mensen moeten je accepteren hoe je bent en het is een deel van jou” Hij stond op en hielp het meisje ook recht op te staan zonder nog meer om te vallen. Hij keek naar het meisje – niet al te opvallend, hij wou niets anders dan aandacht te trekken.
Een blauw jurkje, Gaten in de mouwen – duidelijk een te warm kledingstuk voor dit vervelende weer. Witte broek aan met daar onder witte gympen, donker haar dat over der schouders heen valt. Ze is duidelijk een type die houd van dit weer – fluit en muziek bij de hand. Twee boeken die ze mee neemt om te lezen in dit weer – het verbaasd me James keek even naar de plek waar het meisje zo net nog had gezeten. Hierna keek hij naar het meisje zelf die nu haar kleding aan het afkloppen was. Ergens in zijn achterhoofd moest hij zichzelf voorstellen aan het meisje, maar hij wist niet of dat misschien verkeerd over kwam. Toch nam hij het initiatief en stelde hij zichzelf voor met zijn handen in de zakken van zijn jeans.
“Ik ben James en jij bent?” zei hij.
Posted Image
TERING WAT IS HIJ SEXY!!!
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
NomenNescio
Administrator
[ *  *  *  *  * ]
[Enter: Watje vanuit onbekende lokatie, hoogstwaarschijnlijk de geestvleugel]

Met een behoorlijke vaart komt er een dobbermann op de twee afgerend. Het dier is een beetje speels en hapt even naar de fluit en huppelt dan vrolijk weer verder om andere mensen in het park lastig te vallen. Blijkbaar heeft hij geen baasje, want er loopt niemand bij, hoewle het dier wel een halsband draagt.
De hond rend vrolijk de hele tuin door en hoewel hij alleen maar wil spelen, zijn niet alle mensen hier even sterk van gediend.
Je suis Francois, dont il me poise
Né de Paris, emperès Pontoise
et de la corde d'une toise
scaura mon col que mon cul poise
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Robyn
Member Avatar
R.
[ *  *  *  * ]
Op het moment dat ze merkte dat ze tegen de jongen aan was gevallen waar ze zojuist nog naar zat te kijken, kwam er nog een signaaltje haar hersenen binnen. Ze keek een ogenblik naar haar hand, en trok deze toen een beetje beschaamd weg. Toen ze weer rechtop stond, was het eerste wat ze deed haar blokfluit checken. Afgezien van hier en daar een grassprietje leek hij in orde. Toen besefte ze zich dat de jongen was opgestaan en haar even had vastgehouden om haar balans weer terug te vinden.
Vanuit haar ooghoeken nam ze de jongen in zich op. Zijn schoenen leken wel typerend voor zijn formele blik, maar de jeans verzachtte dit effect. Het rode overhemd was nog al een aantrekkingspunt en haar blik bleef ook onwillekeurig even hangen op het bovenste knoopje. Snel betrapte ze zichzelf hierop en richtte ze haar blik maar op het boek, waarvan de letter goudglanzend in de zon baden.
Myth and legends: Vampires and peoples fear for them. Verbaasd over zo’n vreemd onderwerp, werd haar aandacht even afgeleid van de jongen. Vampieren waren niet een allerdaagse hobby, maar zeker een veelgebruikt onderwerp in boeken. Veelal kinderboeken, dus deze serieuze titel en vergeelde bladzijden maakte haar wel nieuwsgierig. Terwijl haar gedachten een beetje bleven doormalen op alles wat ze wel eens over Vampieren had gelezen, merkte ze in eerste instantie niet wat hij had gezegd toen hij opstond.
Het begon nu pas tot haar door te dringen, en gedachten schoten door haar hoofd. Mijn schaamte een deel van mij...? Ze begreep de uitspraak niet. Iedereen zou toch schamen als hij zo belachelijk valt? Toch was ze verbaasd, het kwam er zo… regulier uit bij hem. Alsof het een allerdaagse bezigheid was, mensen observeren.
Een kleine lachje verscheen op haar lippen toen ze de naam hoorde. James… De naam leek precies bij hem te passen, klassiek en stijlvol. “Dianne, “ zei ze, nu weer helemaal op haar gemak in het zonnetje. Haar ogen schoten even omhoog, vanaf deze plek kon ze haar kamer zien. En terwijl ze aan haar kamer dacht, besefte ze zich iets. Daarom kwam hij me toch al bekend voor. Ze zag de donkere deur voor zich, twee kamers links van haar. Een briesje blies wat haar in haar gezicht en bracht haar even uit haar concentratie. Met een snelle beweging, geroutineerde beweging stopte ze het terug achter haar oor. Hiermee werden de kleine zilveren bloemetje oorbellen van haar moeder zichtbaar. Maar daar lette ze niet op, haar gedachten maalde verder.
Hij zat dus ook op de Geestfaculteit, en vaagjes meende ze zich te herinneren dat hij ook een gave had. Het schoot haar alleen zo snel niet binnen welke. ‘
Net op het moment dat ze hem wat wilde vragen over het boek met de gouden letters, schoot er iets langs haar benen wat haar bijna weer haar evenwicht liet verliezen. Toen ze omkeek, kwam de hond net terug rennen. Onmiddellijk vergat ze het boek en de jongen en ging op haar hurken zitten. De hond sprong blij tegen haar op, en duwde haar tegen de boom. Ze krabbelde hem achter zijn oren, wat werd beloond door een lik op haar wang. Lachend stond ze op, met de achterkant van haar hand over haar wang strijkend.
There's no grays, only white that's got grubby. I'm surprised you don't know that. And sin, young man, is when you treat people as things. Including yourself. That's what sin is."
"It's a lot more complicated than that-"
"No. It ain't. When people say things are more complicated than that, they means they're getting worried that they won't like the truth.

-- Terry Pratchett's 23th discworld novel: Carpe Jugulum --
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
NomenNescio
Administrator
[ *  *  *  *  * ]
[enter: Dame Crystal in cognito vanuit de Kuklia]

Met een veel te opzichtige bloemetjes-sjaal als een soort burka om haar gezicht geslagen ( 'Stel je voor dat ik een hogere priesteres tegenkom! Ik mag niet herkend worden.') , kwam Dame Crystal de tuin binnengestormd.
Ze vroeg zich af waar die derdomde hond nu zat.
Nee,
dat vroeg ze zich niet af. Dame Crystal was een profeet; dat wist ze zeker, ze had het immers zelf voorspeld; dus wíst ze waar die hond zat. Dat de eerste twintig visioenen niet bleken te kloppen was gewoon toeval, ze was niet in vorm vandaag. (Normaal zou ze dat beest sowieso binnen vijftien visioenen gevonden hebben.) Maar net als bij alle andere 'visioenen' wist ze zeker dat Watje hier zat. En deze keer had ze nog geluk ook: ze had gelijk.
Hoe dan ook ze wíst waar de hond was, dus vroeg ze het zich niet af.

Het dier liep rond de vijver. Met een stevige pas liep ze er op af. Verscheidene mensen keken op toen Flavinia de bloemetjesterrorist ineens langs kwam stormen. Zeg nou zelf, je ziet niet iedere dag een redelijk gezette, kitcherig geklede vrouw op leeftijd met een net iets te druk bedrukte en slecht passende bloemetjessjaal door de tussentuin van een magische academie stormen.
ze had de hond in het visier en ging er met volle kracht op af, tot ze plotseling doorkreeg dat er een meisje bij de hond was. Op vijf meter afstand kwam ze abrupt geschrokken tot stilstand. Stel je voor dat dat meisje haar kende. Dankzij haar geïmproviseerde vermomming was ze onherkenbaar, maar stel je voor dat ze aan haar prachtige stem herkend werd.
Je suis Francois, dont il me poise
Né de Paris, emperès Pontoise
et de la corde d'une toise
scaura mon col que mon cul poise
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Leonie
Member Avatar
Miss Ryan Ross
[ *  *  *  * ]
Toen de ogen van Dianne op het oude boek waren gefixeerd keek James vanaf het boek naar haar ogen. Ze was duidelijk geïnteresseerd in het stoffige oude boek maar hield dit voor zichzelf – niet veel later leek ze het door te hebben dat ze nog op James steunde voor haar evenwicht. Ze corrigeerde zichzelf niet veel later na James zijn gedachtes. Met een lach op haar gezicht vertelde ze James haar naam – Dianne. Een naam die even dromerig was als het meisje zelf maar net als het meisje er toch voor zorgde dat je met beide benen op de grond stond.
Net toen James zijn mond open wou doen om het meisje te vragen hoe het met haar ging – al wist hij dat al zeer goed – sprong er een hond op hun af. James nam een stap naar achter niet echt blij met de aanwezigheid van de viervoeter. Hij herinnerde zich nog zijn eigen puppy Casper – zijn ouders waren er nooit dus schonken ze hem maar een lelijke witte pup. James was verliefd geworden op het beest tot dat zijn moeder het mormel zat was en verzon dat ze allergisch was. Sam had die avond een vrije nacht maar is zo snel mogelijk naar huis gekomen om een zwaar hartgebroken James te troosten.
Dianne leek gelukkig met de aanwezigheid van de hond – haar emoties waren blij, haar gezicht stond blij en haar hele lichaam was minder gespannen. De zon – de hond – de omgeving, alles zorgde ervoor dat ze zich nu op haar gemakt voelde rond James. Dit gebeurde niet vaak – de meeste mensen ontweken James altijd of hij hen. James was niet echt het sociale type dat graag met mensen communiceert – vaak zitten er emoties in de weg. Vaak begreep James niet waarom mensen zo moeilijk moesten doen – als je boos was zeg het dan gewoon, krop het niet op alsof je mensen er mee pijn doet. Wil je niet liever dat je andere pijn doet dan jezelf? Ben je gelukkig – laat het dan gewoon merken, wie weet zijn er mensen die je geluk wel van je willen stelen omdat ze niet eens weten dat je gelukkig bent. Komen ze met verhalen die je in een keer weer depressief maken. De gevaarlijkste emotie vond James liefde – want liefde maakt meer kapot dan dat drank ooit goed kan maken. Op liefde kan je geen limiet zetten – het groeit en groeit tot dat het uiteindelijk het beste van je neemt en weg gaat. Je hart open gescheurd, het kloppen wat het nu niet meer doet, de pijn en vernedering – liefde.
“Van wie is deze hond?” vroeg James zacht maar duidelijk aan ieder die maar wou luisteren. Deze hond moest weg vond James – hoe veel blijdschap en plezier deze ook aan Dianne gaf de hond moest weg. Ineens viel zijn oog op een raar uitziend type – oudere vrouw met een bloemensjaal om die totaal niet bij de rest van de outfit paste. James wist dat de hond bij de vrouwe was maar kon niet zijn mond open trekken naar haar – de vrouwe voelde zich gesloten en niet vrij. Bang voor herkenning – James had nog nooit zo veel emoties door elkaar gevoeld en voelde zich een beetje duizelig worden. Hij hield zijn stand wel – de hond liep van Dianne weg met een kwispelend staartje ging deze terug naar de vrouwe. James liet zich rustig tegen de boom aan vallen tot hij goed zat en even diep adem kon halen. Zijn hoofd draaide een beetje rondjes maar voor de rest kon hij zich prima in stand houden. Hij keek even naar zijn boek en toen weer naar Dianne die daar in het zonnetje zat te genieten van het weer.
James kon niet anders dan zich indenken in hoe ze zich nu zou voelen – hij wou zich wel open stellen tot haar emoties maar was hier deels bang voor. De vrouwe en haar hond hadden hem misselijk gemaakt terwijl er een duidelijke grote afstand tussen zat. Hoe zou Dianne haar mix van emoties hem laten voelen als ze zo dicht bij hem zat. Wat was er aan de hand dat James nu ineens misselijk werd van zijn eigen gave? Hij schudde met zijn hoofd en pakte zijn boek – hij wou wel met Dianne praten maar hij was bang dat haar emoties hem zouden laten overgeven. Terwijl hij het boek opensloeg op de goede bladzijde opende hij zijn mond om tegen Dianne te praten.
“Zeg eens Dianne – wat doe jij op deze school allemaal?” Hij probeerde geïnteresseerd te zijn – nog steeds niet zeker of dit wel het goede was om te doen.
Posted Image
TERING WAT IS HIJ SEXY!!!
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
NomenNescio
Administrator
[ *  *  *  *  * ]
Flavinia vloekte inwendig. Nu rende die rothond haar weer voorbij. Dame Crystal tolde rond door de snelheid van het beest en verloor bijna haar sjaal - dat zou een ramp geweest zijn. Toen ze weer uitgeduizeld was zag ze het beest iets verderop huppelen. Ze vloekte nog een keer in gedachten. Ookal was ze dan vermomd, ze kon haar waardigheid niet laten schieten door achter dat beest aan te rennen.
Ze zag dat de twee mensen, waar die hond vandaankwam, naar haar keken, dus verborg ze zich snel achter een boom. Ze moest ongezien bij die hond zien te komen.
Toen had ze het, een visioen! Ze liet aan weerskanten van haar een muur van rozen omhoogreizen, zodat ze, wanneer ze zich daartussen bevond, door niemand gezien kom worden - dat die twee hagen met veel te snel goeiende rozen aleen maar meer opvielen zat blijkbaar niet bij haar '"visioen"' ingebegrepen. Flavinia liep langzaam tussen de roze door. Het wrd nu wel eens tijd om dat snertbeest weer terug te krijgen.
Je suis Francois, dont il me poise
Né de Paris, emperès Pontoise
et de la corde d'une toise
scaura mon col que mon cul poise
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Robyn
Member Avatar
R.
[ *  *  *  * ]
Een beetje weggezakt in het zonnetje volgde Dianne’s blauwe ogen de hond. Het duurde even voordat het tot haar doordrong dat er iemand op het grasveld stond, een stukje verderop. En zeker geen onopvallend personage. De vrouw stond haar vaag bij, en ze probeerde zich te herinneren waar ze het gestalte eerder had gezien. Ze zocht met haar handen steun op de boomwortels, die groen zagen van de algenaanslag, zo dicht bij het water. Terwijl ze zich iets optrok, gleed haar rechterhand weg over een van de boomwortels. Ze schaafde haar hand en met haar elleboog raakte ze James. Ze zakte weer een beetje in, en trok haar hand snel terug. Ze keek even naar haar handpalm, waar onder haar duim een klein schaafwondje zat. Met haar shirt haalde ze het ergste zand eraf, en ze zoog even op de wond om de rest van het vuil eruit te krijgen. Ze haalde haar hand weer uit haar mond, blies er even op en liet hem toen rusten op haar schoot.
Ze draaide zich even naar hem toe, bijna verbaasd. Ze had helemaal niet gemerkt dat hij weer was gaan zitten, of dat hij zijn boek weer had gepakt.
Maar net toen ze een antwoord probeerde te produceren, trokken de wilde bewegingen van de vrouw opnieuw haar aandacht. De hond was zo langs haar heen gerend, en aan de sjaal te zien maakte ze een soort mislukte pirouette. Een lachje speelde om haar mond, had zag er ook behoorlijk hilarisch uit. Vanaf deze afstand kon ze haar gezicht niet zien, maar aan de chagrijnige stappen die de vrouw zetten kon ze wel aflezen dat haar gezicht waarschijnlijk op donderwolken zou staan. Het geluid van de bladzijdes die werden omgeslagen, maakte het dat weer naar James keek.
Toen schoot het haar te binnen dat ze net antwoord aan het geven was op een vraag van hem Toch een vreemd type… De zon weerkaatste op de gouden letters, waardoor Dianne haar ogen niet op het boek maar op de jongen richtte. ‘’Voor zover ik weet, ‘’ begon ze, en ze keek even naar de vrouw, die in gedachten verzonken leek. ‘’ben ik hier om te leren.’’ Toen ze nog eens keek, stonden er ineens allerlei rozenstruiken, midden op het grasveld. Nu had ze hier op school wel vreemdere dingen gezien, maar die hadden vaak nog een soort van nut. Dit leek niets meer dan een heel slechte en heel opvallende cover-up. De hond leek ook te zijn opgeslokt door het dichte struikgewas.
Er schoot haar iets te binnen, ze wilde achter die hond aan. Gewoon om te zien wat er zou gebeurden. Even zocht ze steun tegen de stam, en trok zich toen op aan een van de laaghangende takken. Ze klopte haar kleding even af, en liep naar haar spullen.
Snel deed ze alles in haar schoudertas, haar blokfluit voorzichtig opgerold in het kleedje. Toen liep ze terug naar James, en tikte hem op zijn schouder. ‘’Kom je mee?’’ en ze wees naar het nog steeds groter wordende doolhofje. Zonder zijn antwoord verder af te wachten, draaide ze zich om en wandelde om de vijver heen naar de ingang. De rozen waren prachtig, in volle bloei en diep van kleur. Een deken van verkoeling overdekte haar toen ze de schaduw van de heg instapte. Haar schoudertas schoof langs de bladeren, en er braken wat takjes af. Een zuchtje wind streek de haren uit haar gezicht, maar pas een paar seconden later schoot het haar te binnen dat dit helemaal niet kon. De wind zou dan dus uit het doolhof moeten komen. Nieuwsgierig liep ze door, speurend naar een teken van de hond die zojuist nog haar gezicht had gelikt, of de vrouw met haar vreemde pirouetten.
Edited by Robyn, 28 May 2008, 15:42.
There's no grays, only white that's got grubby. I'm surprised you don't know that. And sin, young man, is when you treat people as things. Including yourself. That's what sin is."
"It's a lot more complicated than that-"
"No. It ain't. When people say things are more complicated than that, they means they're getting worried that they won't like the truth.

-- Terry Pratchett's 23th discworld novel: Carpe Jugulum --
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Muppet
Member Avatar
Magisch begaafde
[ *  *  *  * ]
Sebas sjokte de tussentuin in, hij luisterde even goed maar de stemmen van de personen die hij net nog was gevolgd waren nergens te bekennen. Sebas zuchtte, hij had net misschien toch eventjes wat sneller achter de rest aan kunnen lopen, want nu was hij ze weer eens kwijt. Hij had geen idee waar ze waren. Oh, waarom moest zijn broertje nou zo snel weg hollen? Als hij even had gewacht dan hadden ze gewoon met zijn allen die hond kunnen opzoeken, maar nee hoor, zijn broertje moest zo nodig er als een gek vandoor gaan. Sebas besloot maar naar zijn kamer te gaan, hij moest zijn koffer nog uitpakken en misschien kon hij ook nog even langs een van zijn vrienden gaan. Opeens prikten er een paar takken in zijn gezicht, verbaasd deed hij een stap naar achteren, sinds wanneer stond er een heg bij het vijvertje? Voorzichtig voelde hij voorzich, een doorn van de rozen prikte in zijn duim. Sebas haalde zijn wenkbrauwen op, hij raakte helemaal in de war. Dit was toch de tussen tuin bij de geestvleugel? Niet precies wetend wat hij nu moest doen plofte Sebas neer op het gras, en vervloekte hij binnensmonds dat hij blind was.
Eigenlijk hoopte Sebas dat de rozen zich zelf zouden laten verdwijnen. Hij zuchtte, als het morgen maar wat beter ging. Want vandaag was echt een drama, misschien kwam het ookwel omdat hij na de vakantie weer even moest wennen aan Dendra. Maar dat er onverwachtte rozenhagen, weggelopen honden en een broertje dat belachelijk snel weg holt bij kwamen hielp ook niet echt.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Carelse
Member Avatar
Magisch begaafde
[ *  *  *  * ]
Mia liep de tussentuin in en moest even bijkomen van de shock, opeens was de ruimte rond de vijfer vergeven van de weelderige rozen.
Het was een prachtig gezicht en het rook geweldig maar leek totaal nutteloos. Mia liet haar blik speurend rondgaan en vond Sebas half in een rozenstruik.
Ze slenterde langsaam langs de geurige haag en hoorde van wer weg een gedempt kefje. Blaffende rozen? het word hier steeds gekker
De geest verscheen ook weer en keek haar aan met een blik van: ik-zei-het-je-toch?
Mia negeerde hem en liep naar Sebas.
' Hi, we waren je kwijt, we gingen op zoek naar je vliegende broertje, weet jij trouwens wat de boedoeling was van die mislukte spreuk, was het een detectiebezwering of haarkleurspreuk of zo, die hebben wel eens gekke bijwerkingen. '
Ze leunde achterover terwijl ze op antwoord wachtte en bekeek de bomen en andere mensen. Ze zag luierende mensen, lerende mensen en iemand die zoekend rondkeek.
Ze liet de zon op haar gezicht schijnen en sloot haar ogen dit was een vreemd begin van haar eerste semesterdag, maar met vreemd kon ze wel leven, het moest ook niet te saai worden. Ze betrapte zichzelf op een gelukzalige glimlach en besloot dat ze maar iets saais moest doen om niet aan het luie leven te wennen, Mia opende één oog en bekeek haar tas. Nee, ze had toch geen zin. Dan maar even lui.
want ergens in je achterhoofd zit WC EEND ~~ Oh Wc eend! dat maakt alles weer goed!
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Muppet
Member Avatar
Magisch begaafde
[ *  *  *  * ]
Sebas zuchtte, het was hier dan wel minder warm dan in het solarium, erg comfortabel zat hij hier niet. Half in de struiken, bang om wat naar achter te gaan zitten omdat hij anders wel eens de vijfer in kon donderen. Zoals een paar maanden geleden. Toen Mia kwam glimlachte hij even, alsof er niets aan de hand was en hij hier met veel plezier zat. Hij kon zichzelf wel voor zijn kop slaan toen hij hoorde dat Thijmen was gaan vliegen, vlug sprong hij op. "Is ie gaan VLIEGEN? Dat had ik helemaal niet door gehad!" Hij deed een stapje opzij, zodat hij niet de vijfer in kon glijden. "Maar.. dan moeten we hem gaan zoeken, denk je niet? Straks knalt hij met zijn kop tegen een muur aan." Sebas zag het al voor zich, zijn moeder zou hem helemaal verrot schelden, die zou hem verwijten dat hij nooit eens op zijn broertje paste, en dat zelfs met z'n blinde kop hij nog wel wat verantwoordelijkheid kon tonen. "En nee, het was geen haarkleurspreuk, ten minste, voor zo ver ik weet waren ze van plan om met die spreuk de hond van Rhonda op te sporen." Opeens drong het tot hem door dat het geblaf vanuit de rozenstruiken best eens van haar hond zou kunnen zijn. Hij zuchtte, "Die struiken staan er nog steeds he? Hmm, waarschijnlijk gaan ze ook niet zomaar weg, waar ik stiekem toch wel op hoopte. Zullen we maar eens gaan kijken of die hond die zich ergens tussen die hagen verbergt de hond is waar Thijmen als het goed is naar toe vliegt?" Thijmen en vliegen... Dat was geen goede combinatie, met zijn dromerige hoofd zou hij niet eens merken als hij langs de eiffeltoren en de muur van china zou komen.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Carelse
Member Avatar
Magisch begaafde
[ *  *  *  * ]
Sebas sprong zo plotseling overeind dat Mia haast de struiken in donderde.
Ze stond een beetje gepikeerd op'De rest is naar je broertje op zoek, het komt wel goed met hem' Mia grinnikte even in zichzelf
'Weet je trouwens zeker dat die hond van Rhonda was, die hondenlijn was namelijk echt afzichtelijk!'
Ze trok Sebas een eindje opzij ' En je staat bijna in de vijfer, lijkt me ontiegelijk vervelend om blind te zijn weet je dat.'
Weer begonnen de rozen doffig te blaffen. Mia keek over de hagen heen 'Weet jij hoe dat rozenbos hier komt, ik was namenlijk an plan van het water te genieten en niet om naar een truttig park te gaan, en die dingen blaffen nog ook, of ligt dat aan mij?
' Ze zweeg even en keek in de richting van de geest die haar nog steeds strak aankeek, Mia trok een wenkbrauw op Wat?.
Geen reactie, ze werd nog steeds aangestaard.
Edited by Carelse, 5 Jun 2008, 15:53.
want ergens in je achterhoofd zit WC EEND ~~ Oh Wc eend! dat maakt alles weer goed!
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Muppet
Member Avatar
Magisch begaafde
[ *  *  *  * ]
Sebas glimlachte gegeneerd, toen hij als nog een stukje opzij werd getrokken om niet de vijfer in te kukelen, "Ja, het is echt enorm vervelend. Maar ik ben het al mijn hele leven lang en normaal red ik mezelf wel. Ik denk dat ik vandaag me dag niet heb." Sebas wist even geen houding aan te nemen, aan de ene kant schaamde hij zich flink te pletter, maar aan de andere kant wist hij dat het gewoon bij hem hoorde. En dat wist iedereen haast, dus in dat opzicht.. hij zuchtte, "Ik geloof dat die hond van een uitlaat bedrijf was ofzo. Nee, ik weet niet waar die rozen vandaan komen, ik weet alleen dat ze flink in de weg staan, en ze blaffen niet, ik gok zo maar dat er een hond tussen die hagen rond scharrelt." Sebas probeerde te voelen of er ergens een ingang tot het doolhof van rozenheggen was, maar kreeg de indruk dat het een dichte, ondoordringbare muur van geurige bloemen was. "Volgt die geest je nog steeds trouwens?" Vroeg hij, terwijl hij zijn aandacht weer op Mia richtte.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
NomenScio
Tovenaar derde orde
[ *  *  *  *  * ]
[enter: Thijmen vanuit geestvleugel]

Thijmens vingers zaten nogsteeds om de steengeklemd en hoe hij ook probeerde, hij kon niet loslaten. Hij vloog naarbuiten, de tussentuin in - Jezus, hoe ver kon die hond lopen? Hij had half Dendra nu al gehad - en ging richting een vijver. Hij vloog langs twee mensen die bij een doolhof van rozen stonden. Hun gestalten kwamen hem bekend voor, maar hij ging te snel om zeker te weten wie het waren. Hij vloog de struiken in. Zijn huid werd op verschillnde plaatsen geschramd door de muren van het doolhof. Gelukkig liet de steen hem niet door de struiken gaan, maar erlangs.

Plotseling verscheen er een hond voor Dianne. Het dier was nogsteeds even speels en lokte haar mee naar een kruispunt. In een van de andere gangen stond een mollige vrouw, de op het dier afrende toen ze het zag, maar die Dianne niet kon zien door de hoek in de gangen.

Vanuit nog een andere gang kwam Thijmen met een noodvaart op de hond afgevlogen. Een botsing was onvermijderlijk en de drie personen liepen dan ook finaal op elkaar in, met de hond ertussen. Zodra de steen de halsband raakte, liet deze Thijmens hand los, waardoor de blond jongen over de hond heenrolde en ergens verderop in de rozen terechtkwam.

(OOC: sorry people, it took me quite a long time to post at this forum, but I've been buisy like hell with school and stuff so I hope you'll forgive me. Enjoy the post, I tried to make it a funny one..)
Ik ben Francois, wiens naam zo bont is
Parijs dat mijn geboortegrond is
hangt een touw om mijn nek dat rond is
zo leert mijn kop hoe zwaar mijn kont is

Posted Image
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Robyn
Member Avatar
R.
[ *  *  *  * ]
Langzaam baande Dianne zich een weg door het doolhof, waarvan de muren haar volledig afsloten van de buitenwereld. Geen enkel geluid leek door de dikke haag heen te dringen, en ook kon ze alleen voor en achter zich wat zien. Alleen het krakende geluid van de twijgjes die onder haar voeten knakten doorbrak de stilte. Toen hoorde ze wat gehijg, en in een flits dacht ze aan een moordenaar. Ze zag hem voor haar geestenoog achter haar staan, met een grote bijl. Geschrokken draaide ze zich om, maar ze zag alleen een leeg pad. Even haalde ze diep adem. Ze draaide zich weer om en liep verder over het pad, wat iets leek uit te dijen. Ze hoorde ze meer gekraak. Eindelijk een ander geluid dan alleen haar eigen voetstappen.
Toen zag ze, nog geen 5 meter voor zich, de hond staan. Hij kwispelde en leek het allemaal wel best te vinden. Het beest liep ietswat voorzichtig naar haar toe, maar liet deze schuwe act helemaal varen toen ze met haar handen langs zijn oren streek. ‘’Hallo da…’’Maar nog voor ze haar zin kon afmaken, draaide de hond zich vrolijk weer om en dribbelde naar het kruispunt. Nieuwsgierig liep ze achter hem aan, benieuw naar wat de hond trok. De hond stopte midden op het kruispunt. Ze boog iets door haar knieën, en gaf hem een aai over zijn kop. Toen ging alles heel snel. Links van haar hoorde ze rennende voetstappen, maar nog voor ze op kon kijken om te zien we de geluiden veroorzaakte, werd ze vanaf haar rechterkant geraakt door een jongen. Een paar ogenblikken later lag ze versuft op de grond, zag ze een vrouw naast haar zitten. De vrouw leek ook een beetje van de kaart door de botsing. Toen besefte ze zich dat er nog een derde partij was geweest. Ze draaide zich even om en zag een jongen, half in de heg verscholen. De hond was een metertje verderop gaat zitten, nog steeds met diezelfde, blije blik.

(OOC: No prob ^^ )
Edited by Robyn, 10 Jun 2008, 07:18.
There's no grays, only white that's got grubby. I'm surprised you don't know that. And sin, young man, is when you treat people as things. Including yourself. That's what sin is."
"It's a lot more complicated than that-"
"No. It ain't. When people say things are more complicated than that, they means they're getting worried that they won't like the truth.

-- Terry Pratchett's 23th discworld novel: Carpe Jugulum --
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Carelse
Member Avatar
Magisch begaafde
[ *  *  *  * ]
Mia keek op toen ze it het rozendoolhof een enorme herrie hoorde opstijden.
het klonk alsof twee kuddes koeien in volle vaart collabeerden. De herrie was gepaard met een vrolijke blaf.
Ze reikhalsde om een glimp op te kunnen vangen, tevergeefs.
'Ik denk dat ze je broertje hebben gevonden Sebas...'
Mia was even helemaal van de kaart en probeerde zich het gespreksonderwerp te herinneren. Oh, geesten
'Of die geest me nog steeds volgt? Hij staat naast je en bekijkt heel geïnteresseerd de rozen'
Mia haalde afwezig haar hand door haar haar en keek nog steeds naar het doolhof.
Ze werd een beetje slaperig van de geur van de rozen, en het was al zo'n ontzettend loommakend weer..
want ergens in je achterhoofd zit WC EEND ~~ Oh Wc eend! dat maakt alles weer goed!
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
NomenNescio
Administrator
[ *  *  *  *  * ]
Flavinia stond stil. Nu was die hond weer terug in haar rozengang gelopen en moest ze weer helemaal terug om dat beest te gaan zoeken. Gelukkig liep ze niet zo in de kijk met al die rozen om haar heen.
Met een flinke pas en een hoop scheldwoorden in haar geest liep ze tussen de rozenstruiken door. Plotseling verscheen het dier voor haar. 'Eindelijk!' Ze rende erop ar en net toen ze bij de hond was, werd ze van twee kanten gesandwitch door te andere mensen die blijkbaar ook tussen de rozen liepen.
Een blonde jongen - , die nee dat kon toch niet? jawel toch, hij was naakt! - kwam recht in de doornstruiken terecht. - Net goed, dat krijg je met al die losgeslagen jeugd. -
Een meisje met een hoedje lag versuuft op de grond.
En Flavinia zat midden op het kruispunt, helemaal duizelig en totaal haar orientatie kwijt. Toch maar goed dat ze vermomd was.
Je suis Francois, dont il me poise
Né de Paris, emperès Pontoise
et de la corde d'une toise
scaura mon col que mon cul poise
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
ZetaBoards gives you all the tools to create a successful discussion community.
Go to Next Page
« Previous Topic · De Tussentuin · Next Topic »
Add Reply