Admin Zapatista
- Posts:
- 3,079
- Group:
- Admin
- Member
- #7
- Joined:
- 30-Nov 2008
- NS Nation Name
- Vertadoria - Nentsia - Tzetxuhoan
|
Just some short story I made in this august. Its not perfectly translated, but I think good enough to read. If anyone wishes to read, enjoy!
P.s hasn't got much to do with RP''ing.
The short story was written after my visit to Normandy. Its about an old veteran, Benjamin Stewart who goes back in his memory one last time.
The story is called: Le Chemin de la Mémoire (Path of the Memory)
Cemetière Americain, Colville-sur-mer, Normandy 12.55, now
Slowly the white clouds drifted through the clear blue sky above the French coast of Normandy. Benjamin Stewart hit his gray eyes to heaven and breathed in the clear sea air. There he stood, sixty-five years later, the last tribute to old comrades.
Inch by inch the old man shuffled over the neatly kept grass, between the white crosses on. Only twenty meters away, and ten meters in depth, there was that damned beach. This beach cursed him the joy of life deprived, that him beach for the rest of his life chasing.
Benjamin further shuffled cautiously, he tried to minimize flashing every time he closed his eyes flashed those moments pass. Blood, organs, screaming, howling and screeching. Men screaming for their mothers, the thundering battles and relentless machine gun fire ... the sleeves.
Even the four octogenarian man stood silent for a white cross, inlaid with gold letters. Benjamin could not hold large and he felt his eyes had opened the locks put. Big tears rolled rapidly over his wrinkled cheeks. Relatives went to Benjamin rushed to support him but he made a minimal gesture, and gave them away to save. This was his moment, nobody could share this with him. He had been there! He only understood the pain that wounds were not healed by time. Benjamin was right on the cross stand to attention and saluted as he oplas text:
Theodore Roosevelt JR. NOVEMBER 13, 1887 - JULY 12, 1944 Brigadier General MEDAL OF HONOR
After this greeting he shuffled the veteran to continue with a white stone came. A stone that was different than the other nine thousand crosses. On the white stone was a Star of David, indicating that a soldier had died as a Jew. This star Benjamin had an even greater emotional charge.
JOSEPH A. STEWART JUNE 27, 1927 - JUNE 6, 1944 1ST SERGEANT
Benjamin moved shy on the grave of his older brother, dropped to his knees and dropped his hands resting on the perfect pitch. To avoid that he would burst loudly into tears, he closed his eyes and let Benjamin Stewart transportation to five June 1944, when the final preparations for Operation Overlord were made.
USS LCI, Portsmouth June 5, 1944, 9:00
It was a windy morning in the English coast when the men of the 16th Infantry Regiment of the 1st meeting was convened. This morning they were again rude roared their sleep by the local sergeant, who like his British colleagues deemed necessary to exercise all over again to do over again. Now was the regiment, along with the entire 1st infantry prepared for a completely different reason.
Among the young soldiers, officers and nurses were many rumors, so in the unity of the Stewart brothers. Abraham Benjamin Stewart, Private 1st Class, stood shivering beside his brother, Joseph. His brother had a high rank, he was the 1st sergeant. It was simply his duty to the company commanders to assist, and a group of one hundred men together to try to keep the E-Company of the 16th regiment.
Although diametrically soldiers, behind and beside each stood at attention, they were messy to military discipline. Everywhere was coughed, cough and gegorgeld, some brushed their teeth, shoe laces were not tied and the uniforms hung limp and wrinkled. Some had beards, others were smoking a cigarette and pulled most plainly a cranky face. Just when Benjamin decided he could close his mouth no longer hold out against the others came running up a broad-shouldered man, with a sullen face and an army helmet. Behind him sported a graceful lieutenant, ready to lick heels. The man was identified for the entire 1st Infantry. It was the commander of The Big Red One , their regiment. Colonel Clarence Huebner had a tremendous record, both as a soldier in the First World War, as an officer against the Nazis. He brooked absolutely no conflict, and demanded an intransigent body of all who served under him, even though he was only cook.
Huebner was diametrically opposite the soldiers of the 16th regiment, as he saluted. Then his eyes became much friendlier.
"Soldiers, I will be blunt." His voice echoed over the field, supported by a powerful megaphone. Benjamin dared money betting that even she could hear the ship.
"Last night, promptly at 03.30, UK time, we have celebrated the final General Eisenhower ordered the execution of Operation Overlord." Huebner was just silence and let his eyes slide over the faces of thousands of soldiers. How many would he have again?
"This time it's serious. It's now or never. The next time our ships sail, they will not return. Tomorrow at this time, we all on French soil in order to write history. Enjoy this day, prepare for the invasion, say your prayers and write last letters to friends and family. Over two thirds of you will not get, you are the bravest men I've ever got to work. It is an honor to meet you to assist at the front. I therefore count on you, make sure it counts. "
Huebner gave the megaphone over to the lieutenant that the names of a list was read. It took hours for a thick he had arrived at E-Company of the 16th regiment. The names have been read, grouped in a company and assigned to a commander. The wait was particularly annoying, because the soldiers already were aware of their units, functions and commanders.
'E1-company, beach section: Easy Red, command: Lt.. Smith, Morgan, soldiers: Stewart, Joseph, Dallas, Frank, Stewart, Benjamin, Connor, Bill, Taylor, Lawrence ;...'
The rattled by names, certainly there were three hundred men in E Company. The order was to Lieutenant Morgan Smith, a close friend of Joseph who was the highest in rank after Smith. Smith was an old friend of the Stewart family, he lived in Boston. Later that day there was a tense atmosphere. The quiet, but always gray weather caused a gloomy affair, all the soldiers tried desperately to escape the tension. Some helped to prepare the ball chains, others played poker and took place frequented prayers led by a local priest. Benjamin also haunted by the words his head ... two thirds of you will not get . Benjamin, Joseph and some others tried to kill time by endlessly long pokeren.Ze five men sat around a small table, littered with playing cards, coins, chains and cigarettes. The stakes were high. Meanwhile there was bluffed, talking, silent and thought about anything and everything.
"So emm, Frank Dallas right?" asked Benjamin, Frank nodded gently. "And you also come from Dallas, right?" Frank nodded again, now more secure. For a moment there was a shrill laugh across the table from Bill Connor, the joker of the group. Bill opened his mouth to direct a barrage of jokes to let go, but Smith insisted that he was quiet, which was an order. Bill had kept his mouth hurt.
Benjamin then put his hand to the boy opposite him. "Nice to meet you. Benjamin Stewart, from Boston. " Frank gave him a firm handshake. Frank Dallas was one of the few in the E-company who came from the south. Benjamin did not rest with so much, but it was like he northerners from the eastern U.S.. Benjamin Frank really wanted to bombard with questions, how he lived, how the people there were, how life was there. Benjamin had his whole life not seen over Boston and the surrounding area. If he had money, he would travel around the world, discovering cultures and live each day as if it were his last, there were already so many who had no future. Unfortunately, the Stewart brothers realized only too well, that they were likely at the end of 1944 not to get.
Around seven most soldiers went to bed, they would at night in order to deliver a heavy blow on the Normandy coast. Joseph, Lt.. Smith, Bill Connor and Lawrence Taylor were returned to the barracks, but Benjamin and Frank have decided to Dallas to continue. She could not sleep anyway, between the sobs of the soldiers, the screams of soldiers with nightmares and the loud snoring of the deepest sleepers, including their lieutenant.
Benjamin Frank and together they smoked cigarettes in their barracks, with a small oil lamp there. They were silent, certainly two hours long they had sat there in silence, enjoying the bright evening, the sunset and the sea. Somewhere, as far across to them, there were thousands of bunkers, cannons, and soldiers, who for over two months were in supreme state of readiness. There they would have a few hours, to do what has so often failed: a beach invasion. Last in '43 it was still completely wrong in Sicily. "How is it in Dallas, in Texas?" Benjamin asked if overnight. Frank did not initially react but hesitantly began to tell. "Press ... hot ... but otherwise okay." It was not exactly the response that Benjamin had hoped, but he dared not to ask. Frank was clearly somewhere else on his mind, logically, was Benjamin. At nine o'clock the two men decided to go to sleep. They had only a few hours, but did not sleep with all those planes flying. The next day, the hell on earth come down.
English Channel, June 6, 1944, 02.00 hours
The night was still clear, the seas boiled and the air was fresh. Benjamin and his brother hung on the railing of their ship. "Little Brother" began Joseph. "I want you close to me still. Whatever happens, stay with me, behind me. Together we go through, as always. "
Benjamin could do anything but look at his brother. What should he say? They had not much choice. With that thought is slowly formed a lump in his throat. Breathing heavily Benjamin looked back at the gloomy environment. "I ... I will not die, brother." Benjamin squeaked. Tears stung his eyes. Joseph grabbed hold of him and hugged him tightly. "We're not dead, you hear me?" Joseph whispered in his ear. "Over four months we're just back home, to play monopoly with Mom and Dad. We need only insist here, that's all. " The determination of Joseph, there was still much fear in his voice. Brother Joseph had always been told that he knew no fear. Benjamin hoped that he could again believe in this myth, if only for one minutes.
There was a brief alarm on the ship, the lights were extinguished. "Shit!" shouted Joseph. "We have seen! Take cover! Soon the bombs fall on your head! " Benjamin paused, watching his brother disappeared into the crowd of officers, marines and a medic. There was panic on the ship.
Benjamin was just standing perfectly still, his ears pricked, and listened to what happened in the distance: thunder. Miles in the distance, thunder, but there were no flashes seen. When the coast was a dense fog. Benjamin was freezing cold inside. The Germans had seen them, so they fired their guns on their ships. Operation Overlord would fall into the water? Shortly afterwards the distant sound of roaring engines. If a bird fleeing a cat Benjamin flew into the nearest huts. There they came, bombers. Benjamin worked through the darkness of the room and dived over a desk. He pressed his fingers in his ears, closed his eyes and blocked all his thoughts. Minutes he waited, nothing happened. Was he dead? He was slain before he heard the bomb? No he was not dead. It was even quiet outside. Caution Benjamin crept forth, and walked on the outside decks. People were tense, but calm. In the distance it thundered. Bombers bombarded the French coastline.
Slowly the sun tried to come through the clouds, but in vain, the thick cloud withdrew from nothing to. The morning approached, and thus the invasion. Many soldiers decided to have one last time to pray with the local priest who was present. Benjamin and Joseph lived in the Jewish service. Then the soldiers tried Colonel Huebner still need to talk through a letter from Eisenhower. They were the bravest soldiers ever known, but Benjamin felt far from it. He was scared, sick. Some had even had a nervous breakdown, Benjamin felt that he was against it closed Sat His hands trembled, his concentration was zero and his stomach seemed to be increasingly squeezed.
Colville-sur-Mer, Omaha Beach, June 6, 1944, H-Hour
A rotten smell of sulfur, smoke a sea air penetrated his nostrils. Just closed his eyes to heaven Benjamin, who could not be seen by a thick layer of fog and clouds. The adrenaline howled through his veins, a wave of nausea made him waver. Benjamin stood in line to be loaded for the so-called LCVP's, colorless containers in motor drive with a dozen soldiers could carry water. Benjamin could not keep his concentration, he continued staring at the vague contours of the beach, a sloppy twenty kilometers away from them. About the bombers roared over their heads towards the mainland, after which the distance from a lot of thunder sounded. So it was already half hours. "Run away! Come on ladies! We have not got all day! " thundered the voice of a major through the megaphone. It shot right back movement in the long line, bit by bit how he felt Benjamin was his fate. There, behind the misty haze, his fate was hidden. As the Lord had in mind for him? For the fourteenth time that morning Benjamin said a quick prayer, begging for his life.
Minutes later, shaking hands with Benjamin at the railing of the ship deinzende. Under him, beckoned him his brother. Joseph seemed even talking to him, but his words went past him. Here he clenched his thin fingers around the white metal. Then he looked sideways. A sailor beside him, held a gun to him, the M1 Garand. Benjamin snatched the weapon away, he had always taught that his only hope was that thing on the battlefield. Benjamin himself was not at all aware that the gun would only hinder him. The Marines stopped him a couple of grenades and ammunition to, and his colleague laden him with water bottles and a backpack. All in all the equipment Benjamin weighed more than forty pounds. He was also sorry for Frank Dallas, which had the task of communication specialist. He had more to lug around.
Within seconds, Benjamin was fully ready combat, the marines hit him approvingly on his heavy helmet. Benjamin noticing it for the Marines threw him over the railing, so Benjamin is barely able to cling to the tangle of ropes. Slowly he let himself slip down into the heavily up and down deinzende LCVP, where dozens of hands at the lower soil. His brother Joseph slammed his helmet on him and hugged him.
"Good luck brother. You'll need it. " Joseph whispered. Benjamin could say anything back, the lump in his throat blocked everything. Then Joseph took a photograph from his pocket, kissed it and put it in the breast pocket of Benjamin. His eyes were steel. "And remember. I want you behind me still. And walk beside me. One of us should at least survive, we can not do that no mo us return. Do you understand me? " Benjamin nodded. He admired the strength of his brother that he had always done.
One moment it was quiet. The soldiers in the boats looked around. It was quiet, no planes, no bombing, nothing. Between the fleet, which covered the entire horizon, small boats buzzed by which commanders with megaphones time passed. Launched the landing would be given soon. Lieutenant Smith seized the moment to make a final round of the tactics through it.
"Ok! Again! E-1, we therefore, are heading off on Easy Red Beach section! The boats bring us as close to the beach. Make sure you leave the boat fast, we are shooting discs! We will support the 741ste tank battalion, they are now way! " Smith as he bellowed out his hand to the left of the beach waving. "Behind us are the Engineers. They must pave a road between the tankweringen, asparagus and barricades. To us the task of Engineers to protect the defenseless against the scum on the dunes above! If you are not moving forward fast enough, you leave equipment behind. We have more to live a soldier than a dead man! Make sure you move fast, stay low, be resolute and take cover behind anything you can find! A half hours, we insist, then there will be increasing. Together with their bridgeheads we save. Soldiers, God with us! "
The soldiers left the phrase from Smith act itself. So often they had practiced, and now it was time. Few of them realize what had really a fear would drive up in this operation. Benjamin felt like a urine-smelling air. He looked around and saw the pale faces of his comrades, especially Lawrence Taylor did not look good. Just when Benjamin wanted to ask if he was doing, the boy bent over and let out his stomach contents. Lawrence then went down on one of the benches in the boat. In the distance sounded an alarm type, the mate of their boat immediately set course towards the beach. Shortly after the planes roared over their heads, but it was powerful noise. The battle ships had their evil loose, light flashes escaped the towering guns and whizzed through the air toward the coast, where she came down with a dull roar. As if the boat is not moving fast enough, the blast shook the vessel was brought triggered. Still felt good for Benjamin. It gave him confidence. How could the Germans indeed survive such blows? The German positions were softening even before they are shot on the beach were. But the courage Benjamin quickly fell back into the shoes. As they approached, the explosions and bombings surged louder and louder. Soil and debris from the hinterland injected hundreds of meters into the air. Over their heads flew a plane that burning just a few of them one hundred meters away into the sea. The soldiers looked shocked how the pilot frantically tried to escape the inferno at sea. One of the freed himself on fire and dived into the sea, the other pilot disappeared in the blaze. The boat was almost ungovernable by the rough sea. It had become a flood, the sea became increasingly kustwaarts. Most soldiers agreed to sit their sick stomachs to calm. Benjamin heard how Lawrence behind again surrendered. The back of the boat pilot struggled to control the vessel, the boat seemed to shake and shake. One of the crew in a life jacket was on the bench to see what caused the severe shock. With a pale face, he sat down. The beach was still five hundred meters away from it, in the distance a storm of violence broke loose. A mile away, the boats had opened their loading ramps, the German positions at Vierville had opened fire.
"Twenty seconds!" shouted the officer. Smith looked despairingly up, stood and looked at the beaches here for them. "Hey!" he called to the helmsman. "What you do us now? We are far too east! We had the west side of Easy Red! " The mate looked grimly at Smith. "Governing the boat as you so well you can!" sputtered against the officer.
The boat was now completely inhibited. Burning tanks forced the pilot to depart from, as he also had to maneuver between floating crew of the tank. The thirty-six soldiers in the boat stood up to see what was going on. The surviving crew of the tank shouted for help, but battalion E-1 could do nothing for them. Benjamin was horrified, watching the men burned and destroyed Sherman tanks. His throat tightened. This was the 741ste tank battalion. This was their tank support! Even before they had had their boats out to sea section a heavy blow. How could this go on?
Benjamin got a slight panic attack. The two bunkers in the distance like monsters seemed to him to come, despite the bombings were the bunkers in perfect condition. No damage to the gray concrete box, with the only opening a dark slot. Benjamin also threw his head up and looked at the boats in the distance carried. Behind them, more than fifty meters away, was the boat of Engineers.
Joseph Benjamin pressed down from nothing. "Sit down!" He bellowed. "Or do you sometimes death for the boat you're out?" Benjamin cursed his own stupidity.
"Five seconds!" shouted above the roar from the mate. Benjamin felt his heart beat, no flutter. Sweat broke out among his equipment, despite the cold morning. "This is it, soldiers!" blèrde Smith. "Behind my ass to and then spread. That increases our chances! "
After those words turned to Joseph for the last time around and Benjamin threw a significant glance. Then the boat dropped the tailgate open and the group of soldiers came in motion. Benjamin clasped his hands around the weapon that he regarded as guardian and the boat was about to leave as soon as possible. It seemed as if the Germans had waited at the moment. Suddenly the bullets struck throughout, Benjamin heard the hissing sounds of bullets that buzzed past them, the front line soldiers in the boat were bleeding and screaming on the floor while the others, with a heavy heart, stepped over them and shallow, icy seawater indoken. The men before him, including Joseph, also ran the boat, Benjamin followed blindly. Cramp-like the soldiers tried their guns to survive, but that was an impossible task with the high waves and numb muscles. Thousands poked pins in his body, his face as the water splashed on all sides. Joseph went to him, he swam back to the radio and Dallas Frank by his side stood Bill Connor. Lieutenant Smith was five meters away somewhere. It was Benjamin that he did not see Lawrence.
They made little momentum in the water, but gradually dropped the water to their waists. We drove past bodies and the water had a strange ruby red color. Benjamin watched in horror how a bloodied body drove past him. Benjamin recognized the soldier as Lawrence Taylor.
The bullets struck everywhere, straight for them was a bunker, and some one hundred meters westward was still a bunker. The sand under their feet was changed to gravel, and they remained that hooks behind metal objects that the Germans had deposited there. The beach was littered with asparagus and C-elements, heavy steel cages to tanks to slow.
Benjamin felt the weight on his back began to require its toll, his cramped legs were not long out. For him Joseph threw his rucksack and moved on through the water. Benjamin followed his example, his back was relieved of a heavy load. Shortly thereafter struck several mortar shells on the beach, over fifty meters for them. The soldiers became buried under mud, sand and debris that was falling down from heaven. Benjamin saw a number of men right for him to cry out in pain when multiple shrapnel pieces of their flesh secede. It was a face. Disgust he turned his gaze to the left, but there were only driving seem to see. Suddenly the sea rapidly shallower. Benjamin Smith heard shouting that they had momentum and had to shelter behind barriers.
Joseph's hands grabbed his arm and dragged him with great force them forward. Benjamin lost his balance, the sea tore the gun from his hand.
"Wait! Stop! My gun! " he exclaimed.
"Leave it! Be glad you live! " Joseph said while the weight of one extra soldier to meezeulde. Panting, they dropped plump down in the wet sand at an asparagus. Here they both were motionless on the beach. They had reached the beach! In a haze Benjamin looked around. There were always guys in green uniforms rushing out of the water, sometimes with one wounded on their backs, sometimes they suddenly fell together. Again it sounded close to them, a layer of sand, and this time the blood came down on them. Ten meter for them was hit by one Engineer mine, his lower body was missing and was probably spread over the other soldiers.
Slowly crept his intestines from his belly, and became besmeurt with mud and sand. "Medic! Medic 'he yelled, barely above the rattle of guns from. Slowly the screams died away.
"Fire on that ...!" Smith called from afar, his sentence was interrupted by a flying bomber. Benjamin was looking for his gun, and then remembered that he had none. From his back pocket he pulled a Colt .45 emerged. Joseph remained flat on the sand, and turned his gun on the bunkers. Lousy shots he fired off to the bunkers, which have seemed insensitive. Benjamin turned his gun, fired, but could hardly hear his own shots. Only the backlash that he knew he fired.
From the water drove them to four soldiers. "Sergeant!" cried one of them to Joseph. Joseph turned his head and asked the soldier to his rank and unit.
"I'm Sergeant Anderson, of the F-battalion, 16th regiment." He roared above the violence.
"What! You hear one kilometers east to sit! Where is your commander? "
"Are we not dead I think. We now follow your orders okay? " Joseph nodded.
"We have come here as quickly as possible. Icy seawater that have crippled us so! "
If a silence after the storm was the rapid fire of the bunker, thirty meters away, on. Smith screamed in the distance: "Soldiers, get up and running! Storm forward! They have to reload! "
"You hear the lieutenant." Cried Joseph. He stood up, like Smith a little further. She wanted to run for it, when Joseph was hit by a sniper in his neck. He was thrown back as he grabbed his neck where the blood until at least thirty centimeters from gushing. He let loose a painful cry. A second bunker then opened fire again and Smith was hit several times, his body jerked. He was killed instantly.
Benjamin was stone cold inside. All fear drove away, anger, hatred and grief came in its place. Quickly he crawled to his brother, and protected him with his body. With two hands, he pressed on the wound, which had a diameter of at least three inches. His brother looked at him with frightened eyes. So afraid his brother Benjamin had never seen. Joseph gurgled and squirmed a bit. His whole body shivered. One of the other soldiers came to Joseph again updated, and tools in connection with his mouth. "Heef Dehing me!" said the soldier. Benjamin could not respond, that Bill Connor came running to them to provide fire support.
"Goddamn! We can not even defend ourselves! Let alone Engineers. Barely surviving! " cried Bill.
Just looked at Benjamin. Through his tearful eyes he could just barely see that there was more movement among the soldiers landed. Despite that, the German artillery fired unabated.
Joseph seemed increasingly to oppose the death. His body felt weaker and weaker, the heart rate was low and the blood flowed from his throat becoming weaker. The sand beneath him was red, just like most of this cursed sand beach. The medic was cursed as he vainly attempts to save Joseph.
The Germans in the bunker focused their attention on the group of soldiers that was the CPR.
There was chatter, the bullets whizzed around them, Bill Connor was hit in the head with pieces of brains flying over them. It was disgusting. The bullets were flying, and found new purpose. The medic who cared Joseph was hit twice in his chest and collapsed screaming at each other. As if Joseph was not dead enough, was also Joseph least another six times in his stomach which affected his organs were exposed. Benjamin screamed and wept with rage, he shot in the bunker. Without coverage, he was also an easy target. After a number of the dead appear to have hit, hit him with two bullets in his stomach. At first he felt little, then began to burn everything in his stomach. His uniform colored red, if that were failing. With all his strength he went on to cover the asparagus. He looked at the medic who was screaming and crying as he tried to treat his own wounds. "Mama!" He cried, all alone. There was nobody who could help him. So did Benjamin. Benjamin was nothing more than close his eyes and waiting for the death that would inevitably occur.
For his feelings lay for hours on the beach while the waves almost hypnotizing him every five seconds reached. There flowed no longer water, but blood, arms, limbs and respect. Where was he ended up? What did the American military leaders have not thought of when they thought up this operation? It was complete madness. From the beginning they were helpless. Hopeless. Irretrievably lost and desperate. Joseph was dead, Smith was dead, Lawrence was dead, Bill was dead and Frank Dallas was missing.
Minutes passed, it became less and less violence. The attack was repulsed. They had failed. The Engineers were lost and did not attack units to the beach. Screaming for their mothers they died while they were not even armed. The infantry units were completely torn apart, most showed no sign of life anymore. Benjamin felt lonely. Only he was still alive, so it seemed. The screams of the medic was beside him only a sad wail.
Benjamin imagined himself as if he heard someone talking. Again he heard talking. Louder. Benjamin opened his eyes and looked into the dirty face of an unknown lieutenant.
"Are you planning to be there and are to be slain? Or stand up and do something about it? " shouted the lieutenant.
"Where is your commander? And where is your unit? " asked the lieutenant.
"The commander is dead. My unit is out there. " Benjamin pointed in the direction beside him where he could not watch because of his stiff neck. The lieutenant looked disconsolately that direction.
"Come with us. Looking for soldiers who can still walk. " Benjamin knew that despite his injuries, he could walk if he really wanted. But he felt a little damned.
"Hold on, soldier! We are still a few hundred strong, about two minutes, the second attack landing! "
Benjamin was persuaded by the lieutenant, he came up with difficulty. He just stared into the distance, the coastline was littered with injuries, and look for survivors who were dead. With a sharp pain in his abdomen, he took the officer and six other soldiers legs, she climbed over and jumped on the asparagus between the barbed wire. In the distance the roar of machine guns broke loose again, this time was not on them. The soldiers ran against the steep beach slope, they had survived the flat part.
If overnight there was a loud bang, Benjamin felt an unstoppable force blew him forward against the sand dune on. As if a magic hand nails put him in what Benjamin felt the flesh of his legs was ripped apart. His ears heard nothing except a horrible whooshing sound that turned into a high beep.
Benjamin looked behind him without emotion. Two of them had not saved the sprint. Pieces were lying scattered on the beach. The Benjamin barely touched. The death toll could still rise further if the operation fails afblies Eisenhower.
One of the soldiers killed had a clearly identifiable face. Benjamin felt a wave of nausea coming on when he watched the expressionless face. He threw up. Benjamin literally threw his misery. The face of the man, who only had one head and torso, was the face of Frank Dallas. Benjamin did not recognize him until then. Dallas was dead, stumbled just before the finish.
Sick and tired of misery Benjamin looked to how the second wave of attacks began. Again, the tail lifts opened, the German positions were firing their missiles to lead the green shoots discs. Benjamin was the only now, how easy they were to hit. With more than two hundred meters to go to the beach after the soldiers attacked each other. They too had Sherman tanks and Engineers with them. The tanks catch fire quickly, exploded and were all within a radius of ten meters ignite. Soldiers shot their burning comrades death, to redeem them from the excruciating pains. The bodies and injured in the waves washed it, mingled with the lifeless bodies of the first landings. The ominous screams and cries went to the marrow, heart and soul.
"... Lieutenant Lieutenant!" The lieutenant was also clearly a nasty beep in his ear. "What do we do? What do we! " Benjamin shouted violently gesturing.
'E to oo-aa et un ... We go to the east! " replied the lieutenant. "The Engineers have a path to pave. There are tanks on our land! Our tasks are actually already. Ready to go? "
The others nodded. Benjamin was not so sure. He felt light-headed, his blood loss began to take its toll. Before he could stop himself, the soldiers stood up and ran as fast as their legs could carry them towards the east. Benjamin followed. This time the Germans had it in their targeting. From the dunes German soldiers shot at them, Benjamin saw the flare up of sand around him hitting balls. After more than fifty meters run have they arrived at a battalion soldiers. It was the reinforcements! G-company of the 16th Regiment was with the Engineers managed to escape the German barrage, and had gathered at the foot of the dunes. Less than twenty meters away, was the infamous bunker. Just one hundred meters further east revealed that H-company on the beach had managed to position. That was crucial. The flat area between the sea and coastline, the area of death, but the beach that lay behind it was difficult to bombard the bunkers.
The commander of the G-company told them that now it had come to the point breakthrough. It had managed to attack units are still on the beach, the first reason Sherman tanks on the beach and the reinforcements arrived with more soldiers than in the first landing was the case. Was there still hope?
"I want you above the bunker under constant fire up! So we give our fellow soldiers a chance! Have I been assigned to survivors of Company E-go, we will have to climb the dunes and cliffs to the bunkers forever silence! " The commander motioned game to the concrete monstrosity, some sloppy ten meters above his head.
The soldiers did what they were ordered, but Benjamin took more and more difficult. Although his blood loss had an oozing pace, he began to feel how his organs are shutting down were. The bullets had hit him did their work.
To make matters worse, the Germans had decided to expel them there. A group of German soldiers came top of a cliff are firing their automatic guns at the improvised battalions. The soldiers fired back, while she kept as low as possible. Benjamin aiming for a soldier who was standing right over him, he shot twice and hit the German in the chest. A cry escaped him and he collapsed dead. Benjamin felt a sweet taste in his mouth to taste the delicious sweet taste of revenge. Fines would they?
The group made no chance against the Germans hundred men among them, and withdrew forced back. For a moment, the roles were reversed. After the gun battle that saw Benjamin and ten were killed, and here the beach gradually turned red. It was to be desperate. Benjamin felt really not in order and asked the commander where the medic was.
"The medic have their hands full with those guys!" He pointed to the shoreline where males wounded dragged from the water and tried to bind wounds.
"Sorry soldier." But Benjamin was no longer listening. His attention was paid to the sea. The fighting ships of the Allies were dangerously close to the coast, a few yards away and they were stuck. The guns were a visible flash, followed shortly afterwards by a deafening bang. The light bulbs came down to a bunker, five hundred meters to the west. With a strange noise came from the bunker together. Would they do that here? They knew that Americans were here?
Benjamin soon made another quick prayer. In his leg, he suddenly felt a slight sting, he looked and saw a hand pressed it. There followed an indescribable feeling, a warm gust through his body that made him forget the pain.
"Is that better?" asked the commander. "Morphine! Very useful stuff! "
The commander then beckoned one of his Engineers. The Engineer ran to them, while the bullets struck him behind. The other soldiers were firing at anything that looked German.
"I want you to remove barbed wire. Is that possible? " cried the commander. The Engineer took a big scissors appeared.
"Okay, give us cover! We go up! " The commander doorlaadde are Thompson, and fired at any German who dared to appear at cliff. A group of soldiers climbed the cliff, which is a difficult task. They were cold and tired, and the sandy slopes not worked them. Shortly afterwards there appeared an opening in the tangle of barbed wire, and two soldiers were hit in their heads simultaneously. Sadly their bodies fell down.
The Engineer had then placed a bomb blew the cliff. Sand, stone, arms and legs flying through the air. All that was left was a crater. The soldiers maneuvered himself into the crater that gave them some cover. Benjamin came back somewhere. He threw one last look at the coastline, where nothing more was visible. Only hundreds and hundreds of bodies. On the beach clusters of soldiers were everywhere, some with a bazooka, a process some aid kit. The roar of machine guns in the bunkers had become less clear. It seemed the Germans were losing their advantage.
Again Benjamin heard bullets hissing past, all around take. The crater was attacked from two sides by Germans in the trenches. Despite the critical situation this time there were no casualties on their side. They were hard to hit and did not even get to shoot upwards, the soldiers simply threw their arms out above him.
"I need a radio! Does anyone have a radio?! "
"In the West they have working radios! For us all killed! " said one soldier. In effect they were clip on the cliff.
Benjamin was watching in the distance to the beach, and to his joy he saw how a unit came from their side. They were certainly two hundred soldiers! The Germans did not stand a chance here!
Just as Benjamin thought of clapping his head. He heard a metallic ketsgeluid and his back pain was enormous. Quickly he ducked away and looked at his helmet. At the back sat a dent. He wondered aloud how lucky he could have.
The unit came up from the beach was part of E-Company of the 116th regiment of the 29th infantry. She actually heard three kilometers away to sit. Benjamin was saved. The soldiers jumped into the trenches and unstoppable murdering the Germans. They still had a radio. From the trenches was contacted and reported on and breakthrough at Easy Red.
"Men, time to attack the bunkers! I want speed and aggression! " The soldiers left the crater through the trenches and rushed toward the nearest bunker. Benjamin could not go. His legs were numb and limp, and he began to be stone cold. Moving was difficult. To his surprise there were two orderlies with him. They tore his blood soaked shirt open and blood began to dab away. Later it was loud and clear to hear how the Germans oppose the assault.
"Hey soldier. Stay with us okay! You're saving. The bullets have your organs do not very badly! " Benjamin watched the friendly face of the medic. Despite the words of the medic closed his eyes, and tore the darkness. The sound of bombs, grenades and bullets and died away the pain. Joseph soon he would see again.
His heart pounding in his head. Far away he heard voices.
"Injuries?"
"Two times hit in the stomach."
"This blood is needed!"
"Does anyone know of any unit he is?"
Benjamin opened his eyes cautiously. He had looked through one. A weak sun shone on his face, the beach, the waves of the sea, it sounded peaceful and quiet as it should. Every few minutes there was an explosion in the distance, the fighting was far from over. Yet everything suddenly felt a lot safer to. Almost peaceful. With great difficulty Benjamin turned his head. To his left lay a man with a dirty bandage around his head, drove to his right person. They stared at him lifeless. Above him he could see the friendly face of a medic.
"It showed us you are just scared, man! Welcome back to earth. " Laughed the man. Benjamin smiled back. The laughter was wrecked him.
An officer was standing there. "You did good kid. The bunkers are eliminated, we now have only the statements in the hinterland off. And all this at half past eleven already! Rest of it here, go home tomorrow. Your job is done. " The officer patted him on the shoulder and visited the other wounded.
Benjamin barely had time to think about what the officer said, his eyes closed and he fell into a deep sleep.
The next day he woke up on a stretcher to a hospital ship. The huge steamer had room for a few thousand wounded, and Benjamin found himself much better off than most. Many were burned, missing limbs or had already died. Benjamin was among the lightest category: not fatal hit.
Benjamin closed his eyes again. He left in 1944 and returned from his memory. Benjamin returned to 2009, the last time he had walked the path of memory, le chemin de la mémoire.
Abraham Benjamin Stewart was there that day in 1944 succeeded to the memories of a place to give. Finally. Now he could go quietly. Benjamin died in his sleep that night.
Nearly five thousand young men died on Omaha Beach, many of them had no chance in the miserable conditions.
It is estimated that a sloppy ten thousand Allied soldiers died on June 6, 1944, there are a further five thousand German edge.
The entire operation Overlord, the liberation of Normandy, took an unknown number of lives, this number is probably around a hundred thousand.
Must never forget, the sacrifices have been brought to mankind an expensive lesson: never again fascism.
And then we have not even touched on the Russian front, the genocide, Asia, Africa and the civilian casualties.
I estimate that an unimaginable sixty-five million people have become victims of a war, and that their lives have to pay for.
Edited by Nentsia, 17 Sep 2009, 10:17 PM.
|
Admin Zapatista
- Posts:
- 3,079
- Group:
- Admin
- Member
- #7
- Joined:
- 30-Nov 2008
- NS Nation Name
- Vertadoria - Nentsia - Tzetxuhoan
|
Oh...forgotten Linn!
This is the Dutch version
Spoiler: click to toggle Cemetière Americain, Colville-sur-mer, Normandië 12.55 uur, heden
Langzaam dreven de witte wolken door de helderblauwe hemel boven de Franse kust van Normandië. Benjamin Stewart sloeg zijn grijze ogen ten hemel en snoof de heldere strandlucht op. Hier stond hij dan, vijfenzestig jaar later, om de laatste eer te bewijzen aan oude kameraden.
Voetje voor voetje schuifelde de oude man over het keurig bijgehouden gras, tussen de witte kruisen door. Slechts twintig meter verderop, en tien meter in de diepte, bevond zich dat vervloekte strand. Dat vervloekte strand dat hem de vreugde van het leven ontnam, dat strand dat hem voor de rest van zijn leven zou achtervolgen.
Benjamin schuifelde voorzichtig verder, hij probeerde zo min mogelijk te knipperen; elke keer als hij zijn ogen sloot flitsten die momenten weer voorbij. Bloed, organen, geschreeuw, gehuil en gekrijs. Mannen schreeuwend om hun moeder, de bulderende gevechten en het nietsontziende mitrailleurvuur van…van de moffen.
Even stond de vierentachtigjarige man stil voor een wit kruis, ingelegd met gouden letters. Benjamin kon zich niet meer groot houden en hij voelde hoe zijn ogen de sluizen hadden opengezet. Dikke tranen rolden in hoog tempo over zijn rimpelige wangen. Familieleden liepen haastig naar Benjamin toe om hem te steunen maar hij maakte een minimaal handgebaar, en maande hen afstand te bewaren. Dit was zijn moment, niemand kon dit met hem delen. Hij was erbij geweest! Hij alleen begreep die pijn, die wonden die niet geheeld konden worden door de tijd. Benjamin ging recht voor het kruis staan, in de houding, en salueerde terwijl hij de tekst oplas:
THEODORE ROOSEVELT JR. NOVEMBER 13, 1887 – JULY 12, 1944 BRIGADIER GENERAL MEDAL OF HONOR
Na deze saluut schuifelde de veteraan verder tot hij bij een witte steen aan kwam. Een steen die anders was dan de negenduizend overige kruisen. Op de witte steen bevond zich een Davidsster, die aangaf dat een soldaat als Jood was gestorven. Deze ster had voor Benjamin een nog grotere emotionele lading.
JOSEPH A. STEWART JUNE 27, 1927 – JUNE 6, 1944 1ST SERGEANT
Benjamin bewoog zich verlegen over het graf van zijn oudere broer, zakte op zijn knieen en liet zijn handen rusten op de perfecte grasmat. Om te voorkomen dat hij luidkeels in huilen uit zou barsten, sloot hij zijn ogen en liet Benjamin Stewart zich meevoeren naar vijf juni 1944, toen de allerlaatste voorbereidingen voor operatie Overlord gedaan werden.
USS LCI, Portsmouth 5 juni 1944, 9.00 uur
Het was een winderige ochtend in de Engelse kust toen de mannen van het 16e regiment van de 1ste infanterie bijeen werden geroepen. Vanochtend werden ze weer eens ruw uit hun slaap gebruld door de lokale sergeant, die het net zoals zijn Britse collega's nodig achtte om alle oefeningen keer op keer overnieuw te doen. Nu stond het regiment, samen met de voltallige 1ste infanterie opgesteld om een totaal andere reden.
Onder de jonge soldaten, officieren en verpleegsters deden veel geruchten de ronde, zo ook in de eenheid van de gebroeders Stewart. Benjamin Abraham Stewart, Private 1st class, stond rillend van de kou naast zijn broer, Joseph. Zijn broer had een hoge rang, hij was de 1st sergeant. Het was simpelweg zijn taak om de compagnie commandanten te assisteren, en een groep van een kleine honderd man bij elkaar zien te houden, de E-compagnie van het 16e regiment.
Hoewel de soldaten lijnrecht, achter en naast elkaar stonden in de houding, stonden ze er voor militaire discipline slordig bij. Overal werd gehoest, gekucht en gegorgeld, sommigen poetsten hun tanden, schoenveters waren niet gestrikt en de uniformen hingen gekreukt en slap. Sommigen hadden een baard, andere rookten een peuk en de meesten trokken ronduit een chagrijnig gezicht. Net toen Benjamin besloot dat hij zijn mond niet meer dicht kon houden tegen de anderen kwam er een breed geschouderde man aangelopen, met een nors gezicht en een legerhelm op. Achter hem dartelde een lichtvoetige luitenant aan, klaar om hielen te likken. De man was herkenbaar voor de hele 1ste infanterie. Het was de bevelhebber van the Big red one, hun regiment. Kolonel Clarence Huebner had een gigantische staat van dienst, zowel als soldaat in de eerste wereldoorlog, als officier tegen de Nazi’s. Hij duldde absoluut geen tegenspraak, en eiste een onverzettelijke instelling van iedereen die onder hem diende, ook al was hij slechts kok.
Huebner stond lijnrecht tegenover de soldaten van het 16e regiment, toen hij salueerde. Daarna werd zijn blik beduidend vriendelijker.
'Soldaten, ik zal er geen doekjes om winden.' Galmde zijn stem over het terrein, ondersteund door een krachtige megafoon. Benjamin durfde er geld op in te zetten dat ze hem zelfs op de schepen konden horen.
'Vannacht, stipt om 03.30 uur, Engelse tijd, heeft onze gevierde generaal Eisenhower het definitieve bevel gegeven tot het uitvoeren van operatie Overlord.' Huebner hield even stilte en liet zijn blik glijden over de gezichten van duizenden soldaten. Hoeveel van hen zou hij er nog terugzien?
'Deze keer is het serieus. Het is nu of nooit. De eerstvolgende keer dat onze schepen uitvaren, zullen ze niet meer terugkeren. Morgen om deze tijd, zullen wij allen op Franse bodem staan om historie te schrijven. Geniet van deze dag, bereid je voor op de invasie, zeg je gebeden en schrijf je laatste brieven naar vrienden en familie. Ruim twee derde van jullie zal het niet halen, jullie zijn de dapperste soldaten waar ik ooit mee heb mogen werken. Het is een eer om aan jullie zijde te staan aan het front. Ik reken dan ook op jullie, zorg dat het telt.'
Huebner gaf de megafoon over aan de luitenant die daarop de namen van een lijst ging voorlezen. Het duurde een dik uur voor hij was aangekomen bij E-compagnie van het 16e regiment. De namen werden opgelezen, gegroepeerd in een compagnie en toegewezen aan een commandant. Het wachten was vooral vervelend, omdat de soldaten allang op de hoogte waren van hun eenheden, taken en bevelhebbers.
'E1-compagnie, strandsectie: Easy Red, bevel: Lt. Smith, Morgan; soldaten: Stewart, Joseph; Dallas, Frank; Stewart, Benjamin; Connor, Bill; Taylor, Lawrence;...'
De namen ratelden door, zeker driehonderd man zaten er in E-compagnie. Het bevel lag bij Luitenant Morgan Smith, een goede vriend van Joseph die de hoogste in rang was na Smith. Smith was een goede bekende van de familie Stewart, hij woonde ook in Boston. Later die dag heerste er een gespannen sfeer. Het rustige, maar immer grijze weer zorgde voor een mistroostige bedoening, de soldaten probeerden allen wanhopig te ontsnappen aan de spanning. Sommigen hielpen met het gereed maken van de kogelkettingen, anderen speelden poker en er vonden druk bezochte gebeden plaats die geleid werden door een lokale priester. Ook bij Benjamin spookten de woorden door zijn hoofd…twee derde van jullie zal het niet halen. Benjamin, Joseph en een aantal anderen probeerden de tijd te doden door eindeloos lang te pokeren.Ze zaten met vijf man rond een klein tafeltje, bezaaid met spelkaarten, munten, kettingen en sigaretten. De inzet was hoog. Ondertussen werd er gebluft, gepraat, gezwegen en nagedacht over van alles en nog wat.
'Dus emm, Frank Dallas toch?' vroeg Benjamin, Frank knikte voorzichtig. 'En je komt ook uit Dallas, nietwaar?' Frank knikte opnieuw, nu zekerder. Eventjes klonk er een schelle lach over de tafel van Bill Connor, de grappenmaker van het gezelschap. Bill opende direct zijn mond om een spervuur van flauwe grappen los te laten, maar Smith eiste dat hij stil was, dat was een bevel. Gekrenkt had Bill zijn mond gehouden.
Benjamin stak daarna zijn hand uit naar de jongen tegenover hem. 'Fijn kennis te maken. Benjamin Stewart, uit Boston.' Frank gaf hem een stevige handdruk. Frank Dallas was een van de weinigen in de E-compagnie die afkomstig was uit het zuiden. Met de rest had Benjamin niet zo veel op, maar het waren net als hij noorderlingen uit het oosten van de VS. Benjamin wilde Frank eigenlijk bestoken met vragen; hoe hij woonde, hoe de mensen daar waren, hoe het leven daar was. Benjamin had zijn hele leven lang niet meer gezien dan Boston en de directe omgeving. Als hij geld had, zou hij de wereld rondreizen, culturen ontdekken en iedere dag beleven alsof het zijn laatste was, er waren al zo velen die geen toekomst meer hadden. Helaas beseften de Stewart broers maar al te goed, dat ook zij grote kans liepen om het einde van 1944 niet te halen.
Rond zevenen gingen de meeste soldaten naar bed, ze zouden 's nachts op moeten om een zware slag te leveren aan de Normandische kust. Joseph, Lt. Smith, Bill Connor en Lawrence Taylor waren ook teruggekeerd naar de barakken, maar Benjamin en Frank Dallas besloten om nog op te blijven. Ze zouden toch niet kunnen slapen, tussen het gesnik van de soldaten, het gegil van soldaten met nachtmerries en het luide snurken van de diepste slapers, waaronder hun luitenant.
Benjamin en Frank rookten samen hun sigaretten voor hun barak, met een klein olielampje erbij. Ze zwegen, zeker twee uur lang hadden ze daar zwijgend gezeten, genietend van de heldere avond, de zonsondergang en de zee. Ergens, daar ver weg aan ze overkant, bevonden zich duizenden bunkers, kanonnen, en soldaten, die al ruim twee maanden in opperste staat van paraatheid stonden. Daar zouden ze over een paar uur staan, om te doen wat al zo vaak mislukte: een strandinvasie. Laatst in '43 ging het nog helemaal mis bij Sicilië. 'Hoe is 't in Dallas, in Texas?' vroeg Benjamin als donderslag bij heldere hemel. Frank leek in eerste instantie niet te reageren maar begon aarzelend te vertellen. ‘Druk…warm…maar verder wel ok.' Het was niet bepaald het antwoord waar Benjamin op gehoopt had, maar hij durfde niet verder te vragen. Frank was duidelijk ergens anders met zijn gedachten, logisch, vond Benjamin. Tegen negenen besloten beide heren te gaan slapen. Ze hadden er nog maar een paar uur voor, slapen ging toch niet met al die overvliegende vliegtuigen. De volgende dag, zou de hel op aarde neerkomen.
Het Kanaal, 6 juni, 1944, 02.00 uur
De nacht was nog altijd helder, de zee kolkte en de lucht was fris. Benjamin en zijn broer hingen bij de reling van hun schip. 'Broertje' begon Joseph. 'Ik wil dat je dicht bij mij blijft. Wat er ook gebeurt, blijf bij me, achter me. Samen komen we hier doorheen, zoals altijd.'
Benjamin kon niets anders doen dan zijn broer aankijken. Wat moest hij zeggen? Ze hadden niet veel andere keus. Met die gedachte vormde er zich langzaam een brok in zijn keel. Zwaar ademend keek Benjamin weer naar de mistroostige omgeving. 'Ik…Ik wil nog niet dood, broeder.' Piepte Benjamin. Tranen prikten in zijn ogen. Joseph pakte hem beet en omhelsde hem stevig. 'Wij gaan niet dood, hoor je me?' fluisterde Joseph in zijn oor. 'Over vier maanden zitten we gewoon weer thuis, monopolie te spelen met mam en pap. We moeten alleen nog even volhouden, dat is alles.' In de vastberadenheid van Joseph, klonk er toch veel angst door in zijn stem. Altijd had Joseph zijn broertje voorgehouden dat hij geen angst kende. Benjamin hoopte, dat hij nog een keer kon geloven in dit fabeltje, al was het maar voor een minuut.
Er klonk een kort alarm op het schip, de lichten werden gedoofd. 'Shit!' brulde Joseph. 'We zijn gezien! Zoek dekking! Straks vallen de bommen op je kop!' Benjamin bleef even staan, toekijkend hoe zijn broer verdween in de menigte van officieren, mariniers en hospikken. Er ontstond lichte paniek op hun schip.
Benjamin bleef even doodstil staan, spitste zijn oren, en luisterde naar wat er in de verte gebeurde: gedonder. Kilometers in de verte, donderde het, maar er waren geen flitsen te zien. Bij de kust hing een dichte mist. Benjamin werd van binnen steenkoud. De Duitsers hadden hen gezien, ze vuurden nu met hun geschut op hun schepen. Zou operatie Overlord in het water vallen? Kort daarna klonken in de verte ronkende motoren. Als een vogel vluchtend voor een kat vloog Benjamin de dichtstbijzijnde hutten in. Daar kwamen ze, bommenwerpers. Benjamin werkte zich door de duisternis van de kamer heen en dook onder een bureau. Hij drukte zijn vingers in zijn oren, sloot zijn ogen en blokkeerde al zijn gedachten. Minuten lang wachtte hij, er gebeurde niets. Was hij dood? Was hij gedood voor hij de bom hoorde? Nee hij was niet dood. Het was zelfs stil buiten. Voorzichtig kroop Benjamin tevoorschijn, en liep het buitendek op. De mensen waren gespannen, maar kalm. In de verte bulderde het. Bommenwerpers bestookten de Franse kust.
Langzaam probeerde de zon door de wolken heen te komen, maar tevergeefs, het dikke wolkendek trok zich daar niets van aan. De ochtend naderde, en daarmee de invasie. Veel soldaten besloten om nog een laatste maal te bidden, met de lokale priester die aanwezig was. Benjamin en Joseph woonde de Joodse dienst bij. Daarna probeerde kolonel Huebner de soldaten nog moet in te spreken via een brief van Eisenhower. Zij werden de moedigste soldaten ooit genoemd, maar Benjamin voelde zich verre van dat. Hij was bang, misselijk. Sommigen hadden zelfs een zenuwinzinking gehad, Benjamin had het gevoel dat hij daar dicht tegenaan zat. Zijn handen trilden, z’n concentratie was nul en zijn maag leek steeds verder samengeperst te worden.
Colville-sur-mer, Omaha Beach, 6 juni 1944, H-Hour
Een rotte lucht van zwavel, rook een zeelucht drong zijn neusgaten binnen. Even sloot Benjamin zijn ogen ten hemel, die niet te zien was door een dikke laag mist en wolkendek. De adrenaline gierde door zijn aderen, een golf van misselijkheid deed hem wankelen. Benjamin stond in de rij om ingeladen te worden voor de zogenaamde LCVP's, kleurloze bakken die met een motoraandrijving tientallen soldaten te water konden vervoeren. Benjamin kon zijn concentratie er niet bijhouden, hij bleef staren naar de vage contouren van het strand, een slordige twintig kilometer bij hen vandaan. Over hun hoofden bulderden de bommenwerpers voorbij in de richting van het vasteland, waarna er vanuit de verte een hoop gedonder klonk. Zo ging het nu al een half uur. 'Lopen lopen! Schiet eens op dames! We hebben niet de hele dag!' bulderde de stem van een majoor door de megafoon. Er schoot direct weer beweging in de lange rij, beetje bij beetje voelde Benjamin hoe hij zijn lot tegemoet ging. Daar, achter die mistige waas, ging zijn lot schuil. Wat had de Heer voor hem in gedachte? Voor de veertiende maal die ochtend zei Benjamin een schietgebedje, smekend voor zijn leven.
Minuten later stond Benjamin met bevende handen aan de reling van het deinzende schip. Onder hem, wenkte zijn broer hem. Joseph scheen zelfs tegen hem te praten, maar zijn woorden gingen langs hem heen. Even klemde hij zijn magere vingers om het witte metaal heen. Daarna keek hij opzij. Een marinier naast hem, hield een geweer voor hem op, de M1 Garand. Benjamin griste het wapen weg, hij had altijd geleerd dat dat ding zijn enige hoop was op het slagveld. Benjamin was zich er helemaal niet bewust, dat het geweer hem alleen maar zou belemmeren. De marinier stopte hem een paar granaten en munitie toe, en zijn collega bepakte hem met veldflessen en een rugzak. Al met al woog de uitrusting van Benjamin ruim veertig kilo. Hij kreeg even medelijden met Frank Dallas, die de taak van communicatiespecialist had. Hij had nog meer te sjouwen.
Binnen een paar seconden was Benjamin volledig gevechtsklaar, sloeg de marinier hem goedkeurend op zijn loodzware helm. Voor Benjamin er erg in had wierpen de mariniers hem over de reling, zodat Benjamin zich nog maar net kon vastklampen aan de wirwar van touwen. Langzaam liet hij zich afzakken naar de hevig op en neer deinzende LCVP, waar tientallen handen zijn onderlichaam op de bodem zette. Zijn broer Jospeh klapte hem op zijn helm en omhelsde hem.
'Succes broeder. Je zult het nodig hebben.' Fluisterde Joseph. Benjamin kon niks terugzeggen, de brok in zijn keel blokkeerde alles. Daarna haalde Joseph een fotootje uit zijn borstzak, kuste het en stopte het in de borstzak van Benjamin. Zijn blik werd van staal. 'En denk eraan. Ik wil dat je achter mij blijft. En blijf dicht bij me. Een van ons moet er op zijn minst overleven, we kunnen het ma niet aandoen dat geen van ons terugkeert. Heb je me begrepen?' Benjamin knikte. Hij bewonderde de kracht van zijn broer, dat had hij altijd gedaan.
Een moment werd het rustig. De soldaten in de boten keken om zich heen. Het was stil, geen vliegtuigen, geen bombardementen, niets. Tussen de vloot door, die de hele horizon bedekte, scheerden kleine bootjes door waarop commandanten met megafoons de tijd doorgaven. Het startsein voor de landing zou weldra gegeven worden. Luitenant Smith greep het moment aan om nog een laatste maal de tactieken door te nemen.
'Ok! Nog een keer! E-1, wij dus, koerst af op strandsectie Easy Red! De boten brengen ons zo dicht mogelijk bij het strand. Zorg dat je de boot snel verlaat, we zijn schietschijven! Wij krijgen ondersteuning van de 741ste tankbataljon, zij zijn inmiddels onderweg!' brulde Smith uit terwijl hij met zijn hand naar de linkerkant van het strand maaide. 'Direct achter ons komen de Engineers. Zij moeten een weg vrijmaken tussen de tankweringen, asperges en versperringen. Aan ons de taak om de weerloze Engineers te beschermen tegen het uitschot daar boven op die duinen! Als je niet snel genoeg vooruit komt, laat je uitrusting achter. We hebben meer aan een levende soldaat, dan een dode! Zorg dat je snel beweegt, blijf laag, wees vastberaden en zoek dekking achter wat je maar kunt vinden! Een half uur moeten we volhouden, dan komt er versterking. Samen met hun gaan we bruggenhoofden slaan. Soldaten, God zij met ons!'
De soldaten lieten de woordenreeks van Smith op zich inwerken. Zo vaak hadden ze geoefend, en nu was het zover. Weinigen van hen hadden echt beseft wat een angst boven zou komen drijven in deze operatie. Benjamin meende een urine-achtige lucht te ruiken. Hij keek om zich heen, en zag de lijkbleke gezichten van zijn kameraden, vooral Lawrence Taylor zag er niet goed uit. Net toen Benjamin wilde vragen of het met hem ging, boog de jongen zich voorover en liet zijn maaginhoud eruit. Daarna ging Lawrence zitten op een van de bankjes in de boot. In de verte klonk een soort alarm, de stuurman van hun boot zette onmiddellijk koers richting de stranden. Kort daarna bulderden de vliegtuigen weer boven hun hoofden, maar nu was het lawaai krachtiger. De gevechtsschepen lieten hun onheil los, lichtflitsen ontsnapten de huizenhoge kanonnen en suisden door de lucht richting de kust, waar ze met dof gedonder neerkwamen. Alsof de boot nog niet hard genoeg bewoog, schudde het vaartuig van de schokgolf die teweeg werd gebracht. Toch voelde dat voor Benjamin goed. Het gaf hem vertrouwen. Hoe konden de Duitsers zulke klappen immers overleven? De Duitse stellingen zouden murw geschoten zijn nog voor ze op het strand waren. Maar de moed zakte Benjamin al snel weer in de schoenen. Naarmate ze dichterbij golfden werden de explosies en bombardementen luider en harder. Aarde en brokstukken uit het achterland spoten honderden meters de lucht in. Over hun hoofd vloog een brandend vliegtuig dat op slechts een paar honderd meter van hen vandaan in zee stortte. De soldaten keken geschokt toe hoe de piloten krampachtig probeerden te ontsnappen aan het inferno op zee. Een van het bevrijdde zichzelf en dook brandend de zee in, de andere piloot verdween in de vuurzee. De boot werd door de ruige zee bijna onbestuurbaar. Het was vloed geworden, de zee werd steeds sterker kustwaarts. De meeste soldaten besloten om te zitten, om hun misselijke magen te kalmeren. Benjamin hoorde achter zich hoe Lawrence opnieuw overgaf. De stuurman achterin de boot had grootse moeite het vaartuig onder controle te houden, de boot leek te schokken en schudden. Een van de bemanningsleden in een zwemvest stond op het bankje om te kijken wat de heftige schokken veroorzaakte. Met een lijkbleek gezicht ging hij weer zitten. Het strand was nu nog vijfhonderd meter van het vandaan, in de verte barstte een orkaan van geweld los. Een kilometer verderop, hadden de boten hun laadkleppen geopend, de Duitse stellingen bij Vierville hadden het vuur geopend.
'Twintig seconden!' schreeuwde de stuurman. Smith keek vertwijfeld op, stond op en keek nog even naar de stranden voor hen. 'He!' riep hij naar de stuurman. 'Wat maak je ons nou? We zitten veel te oostelijk! Wij moesten de westelijke zijde van Easy Red!' De stuurman keek Smith nors aan. 'Bestuur jij de boot als je het zo goed kunt!' sputterde de stuurman tegen.
De boot werd nu volledig afgeremd. Brandende tanks dwongen de stuurman om uit wijken, terwijl hij zich ook moest zien te manoeuvreren tussen drijvende bemanningsleden van de tanks. De zesendertig soldaten in de boot waren opgestaan om te kijken wat er aan de hand was. De overlevende bemanningsleden van de tanks schreeuwden om hulp, maar bataljon E-1 kon niets voor hen doen. Benjamin had vol afschuw staan kijken naar de verbrande mannen en verwoeste Sherman tanks. Zijn keel werd dichtgeknepen. Dit was het 741ste tankbataljon. Dit was hun tankondersteuning! Nog voor ze de boten uit waren was hun strandsectie al een zware slag toegebracht. Hoe kon dit goed gaan?
Benjamin kreeg een lichte paniekaanval. De twee bunkers in de verte leken als monsters op hem af te komen, ondanks de bombardementen waren de bunkers in perfecte staat. Geen schade aan de grijze betonnen kist, met als enige opening een donkere gleuf. Even wierp Benjamin zijn hoofd omhoog, en keek naar de boten die in de verte voeren. Achter hen, op ruim vijftig meter afstand, bevond zich de boot van de Engineers.
Joseph drukte vanuit het niets Benjamin omlaag. 'Blijf zitten!' Bulderde hij. 'Of wil je soms dood voor je de boot uit bent?' Benjamin vervloekte zijn eigen dommigheid.
'Vijf seconden!' schreeuwde de stuurman boven het gebulder uit. Benjamin voelde zijn hart kloppen, nee tekeergaan. Het zweet brak hem uit onder zijn uitrusting, ondanks de koude ochtend. 'Dit is het, soldaten!' blèrde Smith. 'Achter mijn reet aan, en dan verspreiden. Dat vergroot onze kansen!'
Na die woorden draaide Joseph zich nog een laatste maal om en wierp Benjamin een veelzeggende blik toe. Daarna zakte de laadklep van de boot open en kwam de groep soldaten in beweging. Benjamin klemde zijn handen om het wapen dat hij als beschermengel beschouwde en maakte aanstalten om de boot zo snel mogelijk te verlaten. Het leek alsof de Duitser op dit moment gewacht hadden. Plotseling sloegen de kogels overal in, Benjamin hoorde de sissende geluiden van kogels die langs hen heen scheerden, de voorste rij soldaten in de boot lagen bloedend en schreeuwend op de grond terwijl de anderen, met pijn in het hart, over hen heen stapten en het ondiepe, ijskoude zeewater indoken. De mannen voor hem, waaronder Joseph, renden nu ook de boot uit, Benjamin volgde blindelings. Krampachtig probeerden de soldaten hun geweren boven water te houden, maar dat was een onmogelijke taak met de hoge golven en verkleumde armspieren. Duizenden spelden prikten in zijn lijf, Terwijl het water voor zijn gezicht aan alle kanten opspatte. Voor hem ging Joseph, achter hem zwom Frank Dallas met de radio en aan zijn zijde bevond zich Bill Connor. Luitenant Smith liep ergens vijf meter verderop. Het viel Benjamin op dat hij Lawrence niet zag.
Ze maakten nauwelijks vaart in het water, maar langzamerhand zakte de waterlijn tot hun middel. Er dreven lichamen voorbij en het water had een eigenaardig robijnrode kleur gekregen. Vol afschuw keek Benjamin hoe een bebloed lichaam langs hem heen dreef. Benjamin herkende de soldaat als Lawrence Taylor.
De kogels sloegen overal in, recht voor hen bevond zich een bunker, en een paar honderd meter westwaarts was nog een bunker. Het zand onder hun voeten was veranderd in grind, en ze bleven constant haken achter metalen voorwerpen die de Duitsers daar hadden gedeponeerd. Het strand lag bezaaid met asperges en C-elementen, zware stalen kooien om tanks te vertragen.
Benjamin voelde hoe het gewicht op zijn rug z’n tol begon te eisen, zijn verkrampte benen hielden het niet lang meer uit. Voor hem gooide Joseph zijn rugzak af en bewoog verder door het water. Benjamin volgde zijn voorbeeld, zijn rug werd ontheven van een zware last. Kort daarna sloegen er meerdere mortiergranaten in op het strand, ruim vijftig meter voor hen. De soldaten raakten bedolven onder modder, puin en zand dat neer kwam vallen vanuit de hemel. Benjamin zag hoe een aantal mannen rechtsvoor hem het uitschreeuwden van de pijn, toen meerdere granaatscherven stukken van hun vlees afscheurden. Het was een vies gezicht. Vol afschuw wendde hij zijn blik af naar links, maar daar waren alleen nog maar drijvende lijken te zien. Plotseling werd de zee in hoog tempo ondieper. Benjamin hoorde Smith roepen dat ze vaart moesten maken en moesten schuilen achter de obstakels.
De handen van Joseph grepen hem bij zijn arm en sleurden hem met veel kracht mee naar voren. Benjamin verloor zijn evenwicht, de zee rukte het geweer uit zijn hand.
'Wacht! Stop! Mijn wapen!' riep hij uit.
'Laat het! Wees blij dat je leeft!' antwoordde Joseph terwijl hij nu het gewicht van een extra soldaat met zich meezeulde. Hijgend lieten ze zich neerploffen in het natte zand bij een asperge. Even lagen ze beiden roerloos op het strand. Ze hadden het strand gehaald! In een waas keek Benjamin om zich heen. Er kwamen steeds mannetjes in groene uniformpjes uit het zeewater aanrennen, soms met een gewonde op hun rug, soms zakten ze plotsklaps in elkaar. Opnieuw dreunde het vlak bij hen, een laag zand, en ditmaal ook bloed, kwam op hen neer. Tien meter voor hen was een Engineer getroffen door een mijn, zijn onderlichaam ontbrak en zat vermoedelijk verspreid over de andere soldaten.
Langzaam kropen zijn darmen uit zijn onderbuik, en raakten besmeurt met modder en zand. 'Hospik! Hospik' gilde hij, nauwelijks boven het geratel van geweren uit. Langzaam stierf het gegil weg.
'Vuur op die…!' riep Smith vanuit de verte, diens zin werd onderbroken door een overvliegende bommenwerper. Benjamin zocht naar zijn wapen, en bedacht daarna dat hij er geen had. Uit zijn achterzak trok hij een Colt .45 tevoorschijn. Joseph bleef plat op het zand liggen, en richtte zijn geweer op de bunkers. Miezerige schoten vuurde hij af op de bunkers, die daar ongevoelig voor leken. Benjamin richtte zijn pistool, vuurde, maar kon nauwelijks zijn eigen schoten horen. Enkel aan de terugslag wist hij dat hij vuurde.
Vanuit het water dreven nog vier soldaten bij hen aan. 'Sergeant!' riep een van hen naar Joseph. Joseph draaide zijn hoofd en vroeg naar de soldaat zijn rang en eenheid.
'Ik ben sergeant Anderson, van het F-bataljon, 16e regiment.' Brulde hij boven het geweld uit.
'Wat! Jullie horen een kilometer naar het oosten te zitten! Waar is jullie commandant?'
'Weten we niet, dood denk ik. We volgen nu uw orders oké?' Joseph knikte.
'We moeten hier zo snel mogelijk weg komen. Dat ijzige zeewater verlamd ons zo nog!'
Als een stilte na de storm hield het snelvuur van de bunker, dertig meter verderop, op. In de verte krijste Smith: 'Soldaten, opstaan en rennen! Storm naar voren! Ze zijn aan het herladen!'
'Jullie horen de luitenant.' Riep Joseph. Hij kwam overeind, net als Smith iets verderop. Ze wilden het op een lopen zetten, toen Joseph door een sluipschutter geraakt werd in zijn hals. Hij werd achterover geslingerd terwijl hij greep naar zijn hals waar het bloed tot zeker dertig centimeter hoogte uit gutste. Hij liet een pijnlijke kreet los. Een seconde daarop opende de bunker het vuur weer en Smith werd meerdere malen getroffen, zijn lichaam schokte. Hij was op slag dood.
Benjamin werd steenkoud van binnen. Alle angst dreef weg, woede, haat en verdriet kwamen ervoor in de plaats. Snel kroop hij naar zijn broer toe en beschermde hem met zijn lichaam. Met twee handen drukte hij op de wond, die een diameter had van zeker drie centimeter. Zijn broer keek hem met bange ogen aan. Zo bang had Benjamin zijn broer nooit gezien. Joseph gorgelde nog wat en spartelde. Zijn hele lichaam rilde. Een van de andere soldaten kwam naar Joseph toe gekropen, met verband en gereedschap in zijn mond. 'Heef me dehing!' zei de soldaat. Benjamin kon niet reageren, waarop Bill Connor naar hen toe gerend kwam om vuursteun te bieden.
'Godverdomme! We kunnen onszelf niet eens verdedigen! Laat staan die Engineers. Nauwelijks overlevenden!' riep Bill.
Even keek Benjamin op. Door zijn betraande ogen kon hij nog net zien dat er nauwelijks meer beweging was onder de gelande soldaten. Ondanks dat, vuurde het Duitse geschut onverminderd door.
Joseph leek zich steeds minder te verzetten tegen de dood. Zijn lichaam voelde zwakker en zwakker, de hartslag was laag en het bloed stroomde steeds slapper uit zijn keel. Het zand onder hem was rood, net zoals het meeste zand op dit vervloekte strand. De hospik vloekte terwijl hij tevergeefs pogingen deed Joseph te redden.
De Duitsers in de bunker richtten hun aandacht op het groepje soldaten dat aan het reanimeren was.
Er klonk geratel, de kogels suisden om hen heen, Bill Connor werd in zijn hoofd getroffen waarbij stukjes hersenen over hen heen vlogen. Het was walgelijk. De kogels bleven rondvliegen, en troffen opnieuw doel. De hospik die Joseph verzorgde werd twee keer in zijn borst geraakt en zakte gillend in elkaar. Alsof Joseph niet al dood genoeg was, werd ook Joseph nog zeker zes keer in zijn buik geraakt waarbij zijn organen ontbloot werden. Benjamin krijste en huilde, van woede schoot hij op de bunker. Zonder dekking was ook hij een makkelijk doelwit. Na nog een aantal keer de dode lijken getroffen te hebben, raakten twee kogels hem vol in zijn buik. In eerste instantie voelde hij weinig, daarna begon alles in zijn buik te branden. Zijn uniform kleurde rood, voor zover dat nog niet gebeurd was. Met al zijn kracht trok hij zich op naar de asperge voor dekking. Hij keek naar de hospik die lag te gillen en te huilen terwijl hij zijn eigen verwondingen probeerde te behandelen. ‘Mama!’ huilde hij, moederziel alleen. Er was niemand meer die hem kon helpen. Dat gold ook voor Benjamin. Benjamin kon niets anders meer, dan zijn ogen sluiten en te wachten op de dood die onherroepelijk zou intreden.
Voor zijn gevoel lag hij urenlang op het strand, terwijl de golven hem bijna hypnotiserend iedere vijf seconden bereikten. Er stroomde geen water meer aan, maar bloed, wapens, verband en ledematen. Waar was hij in beland? Wat hadden de Amerikaanse legerleiders wel niet gedacht toen ze deze operatie bedachten? Het was complete waanzin. Al vanaf het begin waren ze kansloos. Hopeloos. Reddeloos en radeloos verloren. Joseph was dood, Smith was dood, Lawrence was dood, Bill was ook dood en Frank Dallas werd vermist.
Minuten gingen voorbij, het geweld werd minder en minder. De aanval was afgeslagen. Ze hadden gefaald. De Engineers waren verdwaald en kwamen zonder aanvalseenheden aan op het strand. Gillend om hun moeders stierven ze, terwijl zij niet eens bewapend waren. De infanterieeenheden waren compleet uit elkaar gerukt, de meesten vertoonden geen teken van leven meer. Benjamin voelde zich eenzaam. Alleen hij was nog in leven, zo leek het. Het gillen van de hospik naast hem was alleen nog maar een treurig gejammer.
Benjamin verbeelde zich even of hij iemand hoorde praten. Nog een keer hoorde hij gepraat. Nu luider. Benjamin opende zijn ogen en keek in het smerige gezicht van een onbekende luitenant.
'Ben je van plan om daar te liggen en gedood te worden? Of sta je op en doe je er wat aan?' brulde de luitenant.
'Waar is je commandant? En waar is je eenheid?' vroeg de luitenant.
'De commandant is dood. Mijn eenheid is daar ergens.' Benjamin wees in de richting naast hem waar hij niet kijken kon vanwege zijn stijve nek. De luitenant keek mistroostig naar die richting.
'Kom maar met ons mee. Ik zoek soldaten die nog kunnen lopen.' Benjamin wist, dat ondanks zijn verwondingen, hij nog kon lopen als hij dat echt wilde. Maar hij voelde er verdomd weinig voor.
'Houd vol, soldaat! We zijn nog met een paar honderd man sterk, over twee minuten komt de tweede aanvalslanding!'
Benjamin liet zich overhalen door de luitenant, moeizaam kwam hij overeind. Hij tuurde even in de verte, de hele kustlijn was bezaaid met gewonden, lijken en overlevenden die zich voor dood hielden. Met een stekende pijn in zijn onderbuik namen hij, de officier en zes overige soldaten de benen, klommen ze over de asperges heen en sprongen tussen het prikkeldraad door. In de verte barstte het gebulder van machinegeweren weer los, ditmaal was het niet op hen gericht. De soldaten renden tegen de steile strandhelling op, ze hadden het vlakke deel overleefd.
Als donderslag bij heldere hemel klonk er een luide knal, Benjamin voelde hoe een onstuitbare kracht hem vooruit blies tegen de zandduin aan. Alsof een magische hand zijn nagels in hem zette voelde Benjamin hoe het vlees van zijn benen aan stukken werd gescheurd. Zijn oren hoorden niets meer, behalve een akelig suizend geluid dat veranderde in een hoge pieptoon.
Benjamin keek zonder emotie achter zich. Twee van hen hadden de sprint niet gered. In stukken lagen ze verspreid over het strand. Het raakte Benjamin nauwelijks meer. Het dodental zou nog wel verder oplopen als Eisenhower de operatie niet afblies.
Een van de gedode soldaten had nog een duidelijk herkenbaar gezicht. Benjamin voelde een golf van misselijkheid opkomen toen hij het uitdrukkingsloze gezicht bekeek. Hij kotste. Benjamin kotste zijn ellende letterlijk uit. Het gezicht van de man, die alleen nog een hoofd en romp had, was het gezicht van Frank Dallas. Benjamin had hem helemaal niet herkend tot dan toe. Dallas was dood, gestruikeld vlak voor de finish.
Misselijk en moe van ellende keek Benjamin toe, hoe de tweede aanvalsgolf begon. Opnieuw werden de laadkleppen geopend, de Duitse stellingen vuurden hun loden projectielen af op de groene schietschijven. Het viel Benjamin nu pas op, hoe gemakkelijk ze te raken waren. Met nog ruim tweehonderd meter te gaan tot het strand vielen de soldaten achter elkaar om. Ook zij hadden Sherman tanks en Engineers bij zich. De tanks vatten snel vlam, explodeerden en deden allen binnen een straal van tien meter ontbranden. Soldaten schoten hun brandende kameraden dood, om hen te verlossen van de helse pijnen. De lijken en gewonden spoelden met de golven mee, vermengden zich met de levenloze lichamen van de eerste landingen. Het onheilspellende gegil en gekrijs ging door merg en been, hart en ziel.
'Luitenant… Luitenant!' de luitenant had duidelijk ook een akelige pieptoon in zijn oor. 'Wat doen we nu! Wát doen wij nu!' schreeuwde Benjamin heftig gebarend.
'E aan aa et oo-un…We gaan naar het oosten!' antwoordde de luitenant. 'De Engineers hebben een pad kunnen vrijmaken. Daar komen onze tanks aan land! Onze taken zitten er eigenlijk al op. Klaar om te gaan?'
De anderen knikten. Benjamin was er niet zo zeker van. Hij voelde zich licht in zijn hoofd, zijn bloedverlies begon zijn tol te eisen. Voor hij er erg in had waren de soldaten opgestaan en renden zo snel als hun benen hen konden dragen richting het oosten. Benjamin volgde. Ditmaal hadden de Duitsers het wel op hen gemunt. Vanaf de duinen schoten Duitse soldaten op hen, Benjamin zag het zand om hem heen opstuiven van inslaande kogels. Na ruim vijftig meter gerend te hebben kwamen ze aan bij een bataljon soldaten. Het waren de versterkingen! G-compagnie van het 16e regiment was erin geslaagd om dankzij de Engineers te ontsnappen aan het Duitse spervuur, en had zich verzameld aan de voet van de duinen. Op nog geen twintig meter afstand, bevond zich de beruchte bunker. Op slechts honderd meter verder naar het oosten bleek zelfs dat H-compagnie zich op het strand had weten te positioneren. Dat was cruciaal. Het vlakke gebied tussen zee en kustlijn was de zone des doods, maar het strand dat daar achter lag was moeilijk te beschieten voor de bunkers.
De commandant van de G-compagnie vertelde hen dat nu het punt gekomen was om de doorbraak te forceren. Het was gelukt om toch aanvalseenheden te vormen op het strand, de eerste Sherman tanks reden het strand op en de versterkingen kwamen met meer soldaten dan in de eerste landing het geval was. Was er dan toch nog hoop?
'Ik wil dat jullie de bunker daarboven constant onder vuur houden! Zo geven we onze medesoldaten een kans! Ik heb de opdracht gekregen om overlevenden van E-compagnie mee te nemen, dan zullen we de duinen en kliffen moeten beklimmen om de bunkers voor altijd het zwijgen op te leggen!' de commandant gebaarde wild naar het betonnen gevaarte, zo’n slordige tien meter boven zijn hoofd.
De soldaten deden wat hen opgedragen werd, maar voor Benjamin kostte dat steeds meer moeite. Hoewel zijn bloedverlies een sijpelend tempo had, begon hij nu te voelen hoe zijn organen zich aan het uitschakelen waren. De kogels die hem getroffen hadden deden hun werk.
Tot overmaat van ramp hadden de Duitsers besloten om hen daar te verdrijven. Een groep Duitse soldaten kwamen bovenaan de klif staan een vuurden hun automatische geweren af op de geïmproviseerde bataljons. De soldaten vuurden terug, terwijl ze zich zo laag mogelijk hielden. Benjamin mikte op een soldaat die recht boven hem stond, hij schoot twee keer en raakte de Duitser in de borst. Een kreet ontsnapte hem waarna hij levenloos in elkaar zakte. Benjamin meende een zoete smaak in zijn mond te proeven, de heerlijke zoete smaak van wraak. Boeten zouden ze!
Het groepje Duitsers maakte geen kans tegen de honderd man onder hen, en trokken zich noodgedwongen terug. Heel even waren de rollen omgedraaid. Na het vuurgevecht zag Benjamin dat er als nog tien doden gevallen waren, en ook hier kleurde het strand beetje bij beetje rood. Het was om wanhopig van te worden. Benjamin voelde zich nu echt niet meer in orde en vroeg aan de commandant waar de hospik was.
'De hospikken hebben hun handen vol aan die gasten!' hij wees naar de kustlijn waar mannetjes gewonden uit het water sleepten en wonden probeerden af te binden.
'Sorry soldaat.' Maar Benjamin luisterde al niet meer. Zijn aandacht ging uit naar de zee. De gevechtsschepen van de geallieerden lagen gevaarlijk dicht bij de kust, een paar meter verder en ze zouden vast komen te zitten. Uit de kanonnen werd een flits zichtbaar, kort daarop gevolgd door een oorverdovende dreun. De lichtbollen kwamen neer op een bunker, vijfhonderd meter naar het westen. Met een eigenaardig lawaai viel de bunker uit elkaar. Zouden ze dat hier ook gaan doen? Wisten ze dat er hier Amerikanen zaten?
Vlug deed Benjamin weer een schietgebedje. In zijn been voelde hij opeens een lichte steek, hij keek ernaar en zag dat iemand zijn hand erop drukte. Daarna volgde een onbeschrijfelijk gevoel, een warme vlaag door zijn lichaam die hem alle pijn deed vergeten.
'Zo beter?' vroeg de commandant. 'Morfine! Heel handig spul!'
De commandant wenkte daarna een van zijn Engineers. De Engineer rende naar hen toe, terwijl de kogels achter hem insloegen. De andere soldaten bleven vuren op alles dat Duits leek.
'Ik wil dat je dat prikkeldraad verwijderd. Is dat mogelijk?' riep de commandant. De Engineer haalde een grote schaar tevoorschijn.
'Oké, geef ons dekking! We gaan naar boven!' De commandant doorlaadde zijn Thompson, en vuurde op iedere Duitser die het waagde om aan de klif te verschijnen. Een groep soldaten klom tegen de klif op, wat nog een lastige taak was. Ze waren verkleumd en moe, en de zanderige hellingen werkten ook niet mee. Kort daarna verscheen er een opening in de wirwar van prikkeldraad, waarna twee soldaten tegelijkertijd in hun hoofd werden geraakt. Treurig stortte hun lichamen naar beneden.
De Engineer had daarna een bom geplaatst en blies de klif op. Zand, steen, armen en benen vlogen door de lucht. Het enige dat achterbleef was een krater. De soldaten manoeuvreerden zich naar de krater die hen enige dekking bood. Benjamin volgde ergens achteraan. Hij wierp een laatste blik naar de kustlijn, waar niets meer van te zien was. Enkel honderden en honderden lichamen. Op het strand zelf zaten overal clusters van soldaten, sommigen met een bazooka, sommigen bezig met een verbanddoos. Het gebulder van de machinegeweren uit de bunkers was duidelijk minder geworden. Het leek wel of de Duitsers hun voordeel aan het verliezen waren.
Opnieuw hoorde Benjamin langs suizende kogels, overal om zich heen inslaan. De krater werd van twee kanten bestookt door Duitsers in loopgraven. Ondanks de kritieke situatie vielen er deze keer geen doden aan hun zijde. Ze waren lastig te raken en hoefden niet eens omhoog te komen om te schieten: de soldaten wierpen gewoon hun wapens boven zich uit.
'Ik heb een radio nodig! Heeft er iemand nog een radio?!'
'In het westen hebben ze nog werkende radio's! Bij ons zijn die allemaal gesneuveld!' antwoordde een soldaat. Het kwam erop neer dat ze klem zaten op de klif.
Even keek Benjamin in de verte, naar het strand, en zag hij tot zijn blijheid hoe er een eenheid hun kant uit kwam. Het waren zeker tweehonderd soldaten! De Duitsers hadden hier geen schijn van kans meer!
Net toen Benjamin daaraan dacht klapte zijn hoofd voorover. Hij hoorde een metalen ketsgeluid en zijn achterhoofd deed enorm pijn. Snel dook hij weg en bekeek zijn helm. Aan de achterkant zat een deuk. Hij vroeg zich hardop af hoeveel geluk hij nog kon hebben.
De eenheid die vanaf het strand naar boven kwam bestond gedeeltelijk uit E-compagnie van het 116e regiment uit de 29e infanterie. Zij hoorden eigenlijk drie kilometer verderop te zitten. Benjamin was echter dankbaar. De soldaten sprongen onstuitbaar in de loopgraven en moordden de Duitsers uit. Zij hadden nog wel een radio. Vanuit de loopgraven werd er contact gezocht en gerapporteerd over en doorbraak bij Easy Red.
'Mannen, tijd om de bunkers aan te vallen! Ik wil snelheid en agressie!' de soldaten verlieten de krater en stormden via de loopgraven richting de dichtstbijzijnde bunker. Benjamin kon niet meegaan. Zijn benen waren gevoelloos en slap, en hij begon steenkoud te worden. Bewegen was moeilijk. Tot zijn verbazing kwamen er twee hospikken bij hem. Ze scheurden zijn bloeddoorweekte shirt open en begonnen bloed weg te deppen. Verderop was luid en duidelijk te horen hoe de Duitsers zich verzetten tegen de bestorming.
'He soldaat. Blijf bij ons oké! Je gaat het redden. De kogels hebben je organen niet heel zwaar beschadigd!' Benjamin keek naar het vriendelijke gezicht van de hospik. Ondanks de woorden van de hospik sloten zijn ogen zich, en rukte de duisternis op. Het geluid van bommen, granaten en kogels stierf weg evenals de pijn. Snel zou hij Joseph weer zien.
In zijn hoofd bonsde zijn hart. Ver weg hoorde hij stemmen.
'Verwondingen?'
'Twee keer geraakt in de buik.'
'Deze heeft bloed nodig!'
'Weet iemand van welke eenheid hij is?'
Voorzichtig opende Benjamin zijn ogen. Hij keek door een was. Een zwak zonnetje scheen op zijn gezicht, het strand, het golven van de zee, het klonk vredig en rustig zoals het hoorde. Om de paar minuten klonk er in de verte een explosie, de gevechten waren nog lang niet over. Toch voelde alles ineens veel veiliger aan. Vredig bijna. Met veel pijn en moeite draaide Benjamin zijn hoofd. Links van hem lag iemand met een smerig verbandje om zijn hoofd, rechts van hem lag ook iemand. Die staarde hem levenloos aan. Boven zich zag hij het vriendelijke gezicht van een hospik.
'Daar liet je ons wel even schrikken, joh! Welkom terug op aarde.' Lachte de man. Benjamin lachte niet terug. Het lachen was hem vergaan.
Een officier kwam erbij staan. 'Je hebt het goed gedaan jongen. De bunkers zijn uitgeschakeld, we hoeven nu alleen de stellingen in het achterland uit te schakelen. En dat allemaal al om half twaalf! Rust maar even uit, morgen ga je naar huis. Jouw taak zit erop.' De officier klopte hem op zijn schouder en bezocht de andere gewonden.
Benjamin had nauwelijks tijd om na te denken over wat de officier zei, zijn ogen sloten zich en hij viel als een blok in slaap.
De volgende dag werd hij wakker op een brancard, op een hospitaalschip. De gigantische stoomboot bood plaats aan een paar duizend gewonden, en Benjamin merkte dat hij er veel beter aan toe was dan de meeste anderen. Velen waren verbrand, misten ledematen of waren inmiddels al gestorven. Benjamin behoorde tot de lichtste categorieën: niet dodelijk geraakt.
Opnieuw sloot Benjamin zijn ogen. Hij verliet 1944 en keerde terug uit zijn herinnering. Benjamin keerde terug naar 2009, voor de allerlaatste keer had hij het pad van de herinnering bewandeld, le chemin de la mémoire.
Benjamin Abraham Stewart was er die dag in geslaagd om de herinneringen van 1944 een plekje te geven. Eindelijk. Nu kon hij rustig gaan. Benjamin stierf die nacht in zijn slaap.
Bijna vijfduizend jonge mannen vonden de dood op Omaha Beach, velen van hen hadden geen schijn van kans in de erbarmelijke omstandigheden.
Geschat wordt dat er een slordige tienduizend geallieerde soldaten zijn omgekomen op 6 juni 1944, daar komen er nog eens vijfduizend van Duitse zijde bij.
De hele operatie Overlord, de bevrijding van Normandië, kostte aan een onbekend aantal mensen het leven, dit aantal ligt vermoedelijk rond de honderdduizend.
Nooit mag vergeten worden, welke offers er gebracht zijn, om de mensheid een dure les te leren: nooit meer fascisme.
En dan hebben we het nog niet eens gehad over het Russische front, de genocide, Azië, Afrika en de burgerslachtoffers.
Ik schat dat er een onvoorstelbare vijfenzestig miljoen mensen de dupe zijn geworden, van een oorlog, en dat met hun leven hebben moeten bekopen.
|