King of Green Power
- Posts:
- 3,647
- Group:
- Admin
- Member
- #41
- Joined:
- 23-Feb 2009
- NS Nation Name
- Elebeneese Empire-Queendom of Moranus Vera-Allied Lands of Tekarvesh
|
Spoiler: click to toggle STONES OF CAMBRIA
~Chapter One-Angelica and Dill~
The Wizard wore a long, white robe with a silver sash tied around his waist. He was deep in the bowels of the Forest searching for a patch of fresh Angelica, a carrot like herb that grew in this area of the Eleben Forest. The sun shone down through the canopy of the trees, basking the Wizard with bright green light. The Wizard’s name was Akil Abano. Akil was an Apprentice to the Village’s very own Gabriel Corring the Third. Akil had been assigned to collect a range of herbs in Eleben; he had a Vanilla pod, Cinnamon sticks, one clove of Garlic and a leaf of Oregano. He had only two more herbs left to collect and he could leave the Forest at last. Akil didn’t like the Eleben Forest, the trees were very tall and he felt trapped. In addition, he kept getting a startling image of himself on one of the branches, he was afraid of heights. Akil looked around again and saw nothing. He found a rock and sat down, not caring if he dirtied his silk robe. Akil leant against the trunk of a tree that the rock was propped against and sat there, thinking about his early life. When Akil was two, Akil had unintentionally broken the roof of his hut. Wizards usually show signs of Magic at around four or five, but Akil was different. By the time he was eight, Akil went to ordinary magic lessons every day. One day, Gabriel had discovered him and was impressed by his easy approach to Magic. Akil was apprenticed to an actual, qualified Wizard. Akil then allowed his mind to wander to when he first met his friends back in the Village. Benigno Xylander was his neighbour for a while, but both Akil and Benigno (who everyone called Ben) were quite shy. One day, the first day of Akil’s Apprenticeship, Ben had been amazed by the scrolls he brought home. Akil had tried and introduce Ben to Magic, but Ben was strangely unable to. After proving he could use Natural spells, he was confirmed as a Druid. Ben was currently the only Apprentice Druid in the Village and under the Apprenticeship of Hella Vondover, only Druid Master in the Village. After befriending Ben, the two were inseparable. Akil and Ben would show each other what they had learned, venture the Eleben Forest or just walk around the bustling village. One day, when buying vegetables when both were aged thirteen, they had run into a boy on a horse who was buying carrots. Radu Cojocaru was his name. Radu was training to be a Knight, Akil and Ben had taken an immediate like to him. The three of them were quite contempt with the Village, the surrounding Forest, what they learned and trained for. Wizard, Druid and Knight. Nevertheless, they longed for more, to venture and see the rest of the land. What lay beyond the expanse of the trees was what Akil longed for. Akil sat bolt upright, he had dozed off, but not for long, the sun still shone on the cloudless, blue winter sky. But Akil only woke when something woke him. He stood up warily, looking around and slowly walking around, looking for Angelica. Akil looked around bored, grass everywhere. He climbed over a fallen, rotting tree when he saw it. The Angelica was here. They looked like carrots; the leaves were exactly as he had studied in the Study back in Gabriel’s. He walked over and pulled one out, he looked glad. Root of Angelica. All he needed now was Leaf of Dill and- snap! Akil stood up in a shot. What was that snap, it sounded like a twig snapping. Snap! There it was again, whatever it was, it made Akil feel scared. So he quickened his pace. Then he heard a growl, a horrible bloodcurdling growl. Akil saw a flash of grey in the corner of his eye. He turned around and he saw wolves, four wolves behind him, trying to get over the log Akil had climbed not so long ago. Another wolf was beside him looking at him longingly, hungrily. Raising a shaky hand, Akil whispered a Spell he had learned a few weeks ago. He looked around to see if there was water. There was none, excellent. The Spell was useless near water. Akil began to recite the Spell. “Thank the heavens there is no rain, make my enemy feel fake pain,” he whispered, thinking who the enemy was. What sounded like a heavy sigh and then a flash of yellow, the wolves began wailing in pain. If there was water, its healing properties would cancel out the Spell, rejuvenating the enemy completely. Without a second thought, Akil ran at top speed. The feeling of fake pain would ware off eventually and the wolves would sniff him out. Akil hopped over logs and jumped over small streams. He knew the way to the Village; he had left a trail of small spheres that let out small tufts of yellow smoke when he came near. The wolves howled behind him, the sound made the hairs on the back of Akil’s neck stand. At last, he reached the unmistakable trail that the Villagers had worn on their trips into the Forest. Akil followed the trail and all of a sudden, he felt safe. This was what was felt when entering the Village’s boundaries, the Safety Spell that was put up to protect the Villagers from dangers from the creatures of Eleben. As the trail progressed, the trees thinned out. Eventually Akil reached the Village. The Village had only a few trees. It was a great spot for tourists, if any were to come to the isolated place. No cobblestone paths or stony buildings. The Villagers lived in wooden huts; paths were trails worn out by the Villagers feet and the Villagers regularly kept the grass cut, as it was everywhere, like living on a field. He was now in the Village Square, where the Villagers shopped and traded items or food. The buildings were small and wooden like the huts. People were selling unwanted items and buying wanted items. Clothes, hats, food, animals, scrolls and books. Akil walked through and walked down the trail to the Magic Field. The Magic Field was an area that the Magic families lived in. Akil saw the huts with smoke coming from the chimneys and saw Ben talking to Radu in front of his house. When he caught sight of Akil, he waved brightly. Ben was wearing a mud brown robe with a leaf green sash. Ben’s hair was short and brown, as were his eyes and his face was always in a kind expression. His skin was tanned and dotted with many freckles. Radu was wearing a sky blue tunic with black cotton trousers. Radu had long, blond hair and crystal blue eyes. His face, like Ben’s, always took on an expression of kindness. “Hey Akil,” he said cheerfully, Radu turned and smiled, “How was the trip into the Forest?” “It was going alright, until the wolves,” Akil replied. “Wolves? You were attacked by wolves in broad daylight?” Radu sounded incredulous. “I used a False Pain Spell. I made it to the Village boundaries and I was safe,” Akil said quickly, “Anyway, I didn’t get one herb, leaf of Dill so I won’t get top marks,” Ben took out a small burlap sack and untied the string on the top of it. He fished out about six flowers of Dill. He plucked a leaf from one and handed it to Akil. “Ben, I can’t, you spent a long time getting them probably and-” “Just take it, it’s just a leaf,” he laughed. Akil took the leaf gratefully and put it in a pocket in his robe. Then he, Radu and Ben went inside Akil’s house. Akil put the herbs in small jars with the names on them. Akil was efficient. * * *
The sun was setting, casting long shadows of the surrounding trees onto the Village. Ben had finally stretched and decided he better head to bed. After all, he was learning the Art of Air at six in the morning. Akil waved goodnight and entered his hut. Ben and Akil’s huts were the same as all the huts. You entered an open doorway into a room that was neither kitchen nor sitting room. It was a crossover, bookshelves and fluffy armchairs with a kitchen table and a furnace for cooking. Then open doors led into a number of bedrooms and a bathroom. The sun had set behind the trees and the evening became twilight, when the sun shines through the trees giving the Village a green hue. Radu lived on the other side of the Village, in the Village Field, where non-Magical folk lived. Radu sat outside his house on a swing chair. He longed to have a friend next door like Akil and Ben. Mrs. Green the Librarian lived beside Radu. Unfortunately for Radu, Mrs. Green was elderly with no grandchildren living in Eleben. Eventually, the soft green of twilight became the dark of night and Radu headed to bed. The moon rose high in the sky, in two days it would be full. Radu hated the full moon for one reason, Moon Day. Akil also had to suffer the night of Moon Day. Moon Day was when the Druids were at the height of Aquatic Power and the energy inside them was unbearable. Ben would stay up all night and Akil and Radu would naturally be woken to spend the night watching him release the Art of Water. Unfortunately, there was no water close to the Village, so Ben used the Art of Water on small glasses of water. It was the shouting and the soft purple light shining on his face that woke him up. Radu rubbed his eyes and sat up in anger. Who was outside shouting and making that annoying purple glow? He heard his mother and his sister walking outside and decided to follow. He walked through the front room and there was Akil and Ben. “There you are! Wow, you’re a heavy sleeper, we were waiting for what was it Akil?” Ben blabbed. “It was just five minutes Radu,” Akil said flatly. “What exactly is going on beside my house?” Radu yelled angrily. He stormed past the two and headed next door to what used to be an empty plot of land. It was no longer empty.
And for Linni and Nents:
Spoiler: click to toggle Stenen van Cambria
~ Chapter One-Angelica en Dill ~
De Wizard droeg een lang, wit gewaad met een zilveren sjerp om zijn middel gebonden. Hij was diep in de ingewanden van het woud op zoek naar een patch van verse Angelica, een wortel als kruid dat groeide in dit gebied van de Eleben Bos. De zon scheen naar beneden door het bladerdak van de bomen, koesteren de Wizard met fel groen licht. De naam van de Wizard's was Akil Abano. Akil was een zeer eigen Leerling van het dorp Gabriel Corring de Derde. Akil was toegewezen voor het verzamelen van een scala van kruiden in Eleben, hij had een vanillestokje, kaneelstokjes, een teentje knoflook en een blad van Oregano. Hij had slechts twee links kruiden te verzamelen en hij kon het bos te verlaten ten slotte. Akil niet zoals de Eleben Bos, waren de bomen erg lang en hij voelde zich gevangen. Daarnaast hield hij het krijgen van een verrassend beeld van zichzelf op een van de takken, hij bang was van hoogtevrees. Akil keek rond en zag weer niets. Hij vond een steen en ging zitten, niet zorgzaam als hij zijn zijden gewaad vervuild. Akil leunde tegen de stam van een boom die de rots was leunde tegen en zat daar, na te denken over zijn vroege leven. Toen Akil twee was, had gebroken Akil onbedoeld het dak van zijn hut. Wizards meestal vertonen tekenen van Magic op ongeveer vier of vijf, maar Akil was anders. Tegen de tijd dat hij acht was, ging naar Akil gewone magie lessen elke dag. Op een dag had Gabriel ontdekt hem en was onder de indruk van zijn eenvoudige benadering van de Magic. Akil in de leer bij een werkelijke, gekwalificeerde Wizard. Akil dan toegestaan zijn gedachten af te dwalen wanneer hij voor het eerst ontmoette hij zijn vrienden terug in de Village. Benigno Xylander was zijn buurman voor een tijdje, maar zowel Akil en Benigno (die iedereen genaamd Ben) waren heel verlegen. Op een dag, de eerste dag van Akil's Leertijd was Ben is verbaasd door de rollen bracht hij naar huis. Akil had geprobeerd en de invoering van Ben Magic, maar Ben was vreemd genoeg niet. Na waaruit hij zou kunnen gebruiken Natuurlijke spreuken, werd hij bevestigd als een druïde. Ben was momenteel de enige Apprentice Druid in het dorp en onder de Beroepsbegeleidende van Hella Vondover, alleen Druid Master in de Village. Na befriending Ben, waren de twee onafscheidelijk. Akil en Ben zou blijken elkaar wat ze hadden geleerd, venture Eleben Bos of gewoon wandeling rond het bruisende dorp. Op een dag, bij het kopen van groenten als beide waren dertien jaar oud, hadden ze lopen in een jongen op een paard die het kopen van wortelen. Radu Cojocaru was zijn naam. Radu is opleiding tot Knight, Akil en Ben had een onmiddellijk wil hem. De drie van hen waren heel minachting met het dorp, de omringende Bos, wat ze geleerd en getraind. Wizard, Druid en Knight. Toch, verlangde ze naar meer, te wagen en zie de rest van het land. Wat lag buiten de uitgestrektheid van de bomen was wat Akil verlangde. Akil zat rechtop, had hij ingedommeld, maar niet voor lang, de zon nog scheen op de wolkenloze blauwe hemel winter. Maar Akil pas wakker als er iets wakker hem. Hij stond op behoedzaam, kijken rond en langzaam lopen rond, op zoek naar Angelica. Akil keek verveeld, gras overal. Hij klom over een omgevallen, rottende boom toen hij het zag. De Angelica was hier. Ze zag eruit als wortelen, de bladeren waren precies zoals hij had bestudeerd in de studie terug in Gabriel's. Hij liep en trok een uit, keek hij blij. Root van Angelica. Het enige wat hij nodig was nu Blad van Dill en-snap! Akil stond in een schot. Wat was dat snap, klonk het als een takje breuk. Snap! Daar was het weer, wat het ook was, maakte het Akil voelen bang. Hij versnelde zijn tempo. Toen hoorde hij een grom, een vreselijke bloedstollende grommen. Akil zag een flits van grijs in de hoek van zijn oog. Hij draaide zich om en zag hij wolven, vier wolven achter hem probeert te krijgen over de log Akil had niet zo lang geleden beklommen. Een andere wolf was naast hem keek hem verlangend, hongerig. Melden van een trillende hand, Akil fluisterde een spellingscontrole had hij een paar weken geleden geleerd. Hij keek rond om te zien of er was water. Er was niemand, excellent. De betovering was nutteloos buurt van water. Akil begon te reciteren de Spellen. "Ik dank de hemel is er geen regen, maak mijn vijand voelen nep pijn, 'fluisterde hij, denken wie de vijand was. Wat klonk als een zware zucht en dan een flits van geel, begon de wolven huilen van de pijn. Als er water zou zijn helende eigenschappen elimineren het Spellen, verjonging van de vijand volledig. Zonder een tweede gedachte, Akil liep op topsnelheid. Het gevoel van valse pijn zou Ware uiteindelijk af en de wolven ruiken zou hem uit. Akil sprong over de logs en sprong over kleine beekjes. Hij wist de weg naar het dorp, hij had een spoor van kleine bolletjes die slaakte kleine bosjes van gele rook toen hij kwam in de buurt. De wolven huilden achter hem, het geluid van de haren op de achterkant van de nek Akil's staan. Eindelijk bereikte hij de onmiskenbare spoor dat de dorpelingen had gedragen op hun reizen naar het bos. Akil volgde het spoor en plotseling voelde hij zich veilig. Dit was wat werd gevoeld bij het binnenkomen van het dorp grenzen, de veiligheid Magie die werd opgemaakt aan de dorpelingen te beschermen tegen gevaren van de wezens van Eleben. Zoals het parcours vorderde, de bomen uitgedund. Akil Uiteindelijk bereikte de Village. Het dorp had slechts een paar bomen. Het was een geweldige plek voor toeristen, indien van toepassing waren om te komen tot de geïsoleerde plek. Geen geplaveide paden of steenachtige gebouwen. De dorpelingen leefden in houten hutten, paden werden paden uitgeput door de dorpelingen voeten en de dorpelingen regelmatig worden gehouden in het gras gesneden, zoals het was overal, net als leven op een veld. Hij was nu in de Village Square, waar de dorpelingen gewinkeld en verhandelde producten of voedsel. De gebouwen waren klein en als de houten hutten. Mensen verkochten ongewenste items en kopen wilde posten. Kleding, hoeden, voedsel, dieren, rollen en boeken. Akil liep door en liep het pad naar de Magic Veld. The Magic veld was een gebied dat de Magic gezinnen woonden inch Akil zagen de hutten met rook uit de schoorstenen en zag Ben praten met Radu voor zijn huis. Toen hij het zicht van Akil gevangen, zwaaide hij vrolijk. Ben droeg een bruine modder gewaad met een blaadje groene sjerp. Ben's haar was kort en bruin, net als zijn ogen en zijn gezicht was altijd in een soort uitdrukking. Zijn huid was gebruind en bezaaid met veel sproeten. Radu droeg een blauwe hemel tuniek met zwarte katoenen broek. Radu had lang, blond haar en blauwe ogen kristal. Zijn gezicht, net als Ben's, altijd nam een uiting van vriendelijkheid. "He Akil, 'zei hij opgewekt, Radu draaide zich om en glimlachte,' Hoe was de reis naar het bos?" "Het ging goed, totdat de wolven," antwoordde Akil. "Wolven? Je was aangevallen door wolven op klaarlichte dag? "Radu klonk ongelovig. "Ik gebruikte een valse Pain Spellen. Ik maakte het aan de Village grenzen en ik veilig was, "zei Akil snel," Anyway, ik heb niet krijgen een kruid, blad van Dill dus ik zal niet krijgen top merken, " Ben haalde een kleine jute zak en maakte de string op de top van het. Hij viste op ongeveer zes bloemen van Dill. Hij plukte een blad van een en gaf het aan Akil. "Ben, ik kan niet, besteed je een lange tijd om ze waarschijnlijk en-" "Just take it, het is gewoon een blad, 'lachte hij. Akil nam het blad dankbaar en stak het in een zak in zijn gewaad. Toen hij, Radu en Ben ging naar binnen huis Akil's. Akil Doe de kruiden in kleine potjes met de namen op hen. Akil was efficiënt. * * *
De zon ging onder en wierp lange schaduwen van de omringende bomen op de Village. Ben had eindelijk uitgerekt en besloot hij beter het hoofd naar bed. Immers, was hij het leren van de kunst van Air om zes uur in de ochtend. Akil zwaaide welterusten en ging zijn hut. Ben en Akil's hutten waren dezelfde als alle hutten. U heeft een open deur naar een kamer, dat was geen keuken of woonkamer. Het was een crossover, boekenkasten en zachte fauteuils met een keuken tafel en een oven voor het koken. Dan open deuren leidde in een aantal slaapkamers en een badkamer. De zon was ondergegaan achter de bomen en de avond werd schemering, als de zon schijnt door de bomen geven het dorp een groene tint. Radu woonde aan de andere kant van het dorp, in het dorp Field, waar niet-Magical folk woonde. Radu zat buiten zijn huis op een schommel stoel. Hij verlangde naar een vriend naast de deur willen Akil en Ben. Mevrouw Groen de Librarian woonde naast Radu. Helaas voor Radu, was mevrouw Groen ouderen met geen kleinkinderen wonen in Eleben. Uiteindelijk, het zachte groen van de schemering werd het donker van de nacht en Radu leiding naar bed. De maan stond hoog aan de hemel, in twee dagen zou vol. Radu haatte de volle maan voor een reden, Maan Day. Akil had ook te lijden in de nacht van Maan Dag. Dag Maan was toen de Druïden waren op de hoogte van Aquatische Power en de energie die erin was ondraaglijk. Ben zou blijven de hele nacht wakker en Akil en Radu zou natuurlijk de nacht gewekt om hem vrij te laten kijken naar de kunst van het water doorbrengen. Helaas was er geen water in de buurt van het dorp, dus Ben gebruikt de Kunst van Water op kleine glazen water. Het was het geschreeuw en het zachte paars licht schijnen op zijn gezicht dat hem wakker. Radu wreef zijn ogen en ging rechtop zitten in woede. Wie was buiten geschreeuw en het maken van die vervelende paarse gloed? Hij hoorde zijn moeder en zijn zusje lopen buiten en besloten om te volgen. Hij liep door de voorkamer en er was Akil en Ben. "Daar ben je! Wow, je bent een zware slaper, waren we wachten op wat was het Akil? "Ben blabbed. "Het was slechts vijf minuten Radu," zei Akil vlak. "Wat er precies aan de hand is naast mijn huis?" Radu schreeuwde boos. Hij stormde langs de twee en liep naast wat vroeger een leeg stuk grond. Het was niet langer leeg.
I love writing, its the flame that keeps me going through hard times and is my life. Comment on the piece (sorry if the Dutch sucks) and if there's anything wrong, just say. I would like help editing 
Edited by Eleben, 17 Sep 2009, 09:05 PM.
|