Welcome Guest [Log In] [Register]
Search Members Calendar FAQ
  • Navigation
  • Renatia
  • →
  • Other Discussion
  • →
  • General Discussion
  • →
  • Novel (Dutch)
News Ticker
Welcome to Renatia! If you have any questions, ask anyone below. To get started, read the Beginner's Guide, the Roleplay Guide and Say Hello! Grand Chancellor: Ramla | Secretary of the Interior: Deadcoins | Secretary of Foreign Affairs: Delt | Secretary of Roleplay: Cour | Speaker of the House of Law Lords: Cowland5 | Lord Justice: Eriadu | Consul: -DS- Roleplay News: Germania issues unconditional surrender as occupying forces consolidate their power | UK secures Batavian independence from Tzetxuhoan | Myeongju continues the Central Agabian War unchallenged | Sashin carries out purges in Nentsia | Íslanzadin Governor resigns over water crisis | Massive crowds celebrate the death of Dack Korto | Socialist collaborators executed in Nova de Lisboa | Vresborg Communal Committee plans southward expansion | Sherman scientists develop mysterious chemical weapon Regional News: Post your articles to issue 19 of the Regional Review | Browse our wares at the Renatian Cafepress shop | Anyone hear from our government recently? The year is 60Æ. Click here for a day-to-day calendar, or download this to calculate exact dates!
Welcome to Renatia. We hope you enjoy your visit.

You're currently viewing our forum as a guest. This means that whilst you can read the forum, you cannot post and there are some other features you cannot use. If you join our community, you'll be able to access member-only sections, and use many member-only features such as customizing your profile, sending personal messages, and voting in polls. Registration is simple, fast, and completely free.

We'd love to have you join our community and region and would be glad to answer any questions you may have. We look forward to RPing with you!


Join our community!


If you're already a member please log in to your account to access all of our features:

Username:   Password:
Add Reply
Novel (Dutch)
Tweet Topic Started: 20 Jun 2009, 09:36 PM (225 Views)
Nentsia 20 Jun 2009, 09:36 PM Post #1
Member Avatar
Admin Zapatista

Posts:
3,079
Group:
Admin
Member
#7
Joined:
30-Nov 2008
NS Nation Name
Vertadoria - Nentsia - Tzetxuhoan
Hey, guys this is a part of my novel, Linni wanted to see it. Its written in Dutch, sorry for that. If you want, I can try to translate it properly.

This is the first chapter. It starts with the introduction of Ernesto Serrano de Calleja, a Vertadorian law student in 1958.
Republica de Vertadoria is bananarepublic in South America, which is leaded by the junta. The junta took power after the Generals Coup in 1945, promising the people Orden Y Pregresso; Order and Progression. Former democratic presidents ruined the country. The Junta in fact is very oppressive, committing self-enrichment and doesnt care about human rights or social aspects. This is the story of students, rising up against the oppression, poverty, racism and exploitation. They form the EMR, Ejercito Marxista Revolucionaria, and resist the Junta. It starts as an ordinary terrorist group, but when they are forced to the countryside a guerilla starts. They seem to get support from the people, but a mole is about to sabotage their revolution.

F E I T E N
De koloniale heersers en conquistadores bleven na de onafhankelijkheid van de Zuid-Amerikaanse landen in het zadel. In veel landen werden ze afgezet door militaire junta’s, met regelmatig steun van de CIA. Sindsdien kent ieder land in Zuid-Amerika zijn eigen guerrilla groepering. Als tegenreactie zetten de junta’s met hulp van de Amerikaanse Green Berets zogenaamde doodseskaders op. Doodseskaders zorgden stelselmatig voor schendingen van de mensenrechten, en traden op als nietsontziende moordmachines.
De Escuela de las Américas bestaat werkelijk, en alle praktijken die daar in dit verhaal gebeuren hebben werkelijk plaatsgevonden. Vandaag de dag probeert ze van haar imago af te komen, ze hebben zichzelf een nieuwe naam aangemeten, de Western Hemisphere Institute for Security Cooperation.

I
Ciudad de Santa María, Républica de Vertadoría,
28 juli 1958


Het was een hete zomeravond in de hoofdstad van Vertadoría. Ernesto Vítor Serrano de Calleja reed op zijn motor door de rustige straten van zijn woonwijk, het rijkere deel van Santa María. Hij had de hele dag in de schoolbanken gehangen van de universiteit. Ernesto volgde een rechtenstudie, het was een leuke maar soms moeilijke bezig. Rechten lag nogal gecompliceerd in dit land.
Af en toe kwam Ernesto een bekende tegen, zoals nu.
‘Ernesto! Cómo estás?’
‘Sí, bien, muy bien!’ riep Ernesto dan toe terwijl hij verder scheurde op zijn motor, en nog net wist uit te wijken voor een passerend voertuig.
Ernesto reed langs de prachtige neoclassicistische villa’s die gelegen waren in wijk. Ze woonden zelf ook in zo’n villa. Dat hadden ze te danken aan zijn vader, die werkte als secretaris-generaal van de FPSE, Fuerza Policía Secreta del Estado. Zijn vader, Pablo, sprak nooit over zijn werk. Ernesto kon wel raden waarom. Politiek was behoorlijk taboe om over te spreken, en de geheime staatspolitie was niet meer dan een gewelddadig verlengstuk van kolonel Marquéz. Marquéz werd na het overlijden generaal Montana beëdigt tot de nieuwe president. Het was allemaal te zien op de staatstelevisie. De hele buurt werd ingeroosterd om in het theater te komen kijken. Daarna hield Marquéz een grote militaire parade over de grote avenue voor het parlementsgebouw. Iedereen kreeg een nationaal vlaggetje in de hand gedrukt, wie het beste juichte maakte kans op een paar honderd Vertadoriaanse dollars. Wie niet juichte werd weg geëscorteerd en mocht een paar nachtjes slapen in de cel, tussen de ratten en vlooien. Vanaf het begin wist hun nieuwe president precies hoe hij het moest aanpakken.

Ernesto kwam aan bij zijn huis, een grote crèmewitte villa omgeven door mango- en palmbomen. Zijn moeder zat in haar stoel aardappelen te schillen, zoals ze zo vaak deed. Ze zat er dan vredig bij, alsof er geen zorgen waren in het leven, terwijl er een gouden gloed van de zon over haar gezicht viel. Ernesto begroette zijn moeder met een zoen op haar wang. Hij kon goed met haar opschieten. Beter dan met zijn vader in ieder geval. Ernesto zette zijn witte pothelm af een liep door naar het huis. Zijn broers moesten al wel thuis zijn, zij hadden gemakkelijke schoolroosters. Waarschijnlijk zaten ze samen met vader sigaren te roken in de patio, te midden van de heerlijke geuren van hun bloementuin. Bij iedere haal van de sigaar konden ze de zoete geuren van de bloemen proeven, alsof ze aan de cannabis zaten.

Zoals verwacht zaten zijn broers en vader in de patio, lurkend aan een sigaar en af en toe namen ze een teug van hun cider. Ze begroetten hem luid.
‘Ernesto, eindelijk thuis jongen. Wij zitten ons hier al de hele middag te bezatten!’ Estéban lachte erbij en bood Ernesto een fles cider aan. Ernesto weigerde, met deze warmte zou hij zo lam kunnen worden, het was beter als er naast Adela nog iemand anders nuchter was in het huis.

Ernesto had twee broers, Estéban en Enrique. Ze waren allebei jonger dan hij, Enrique was de jongste. Alle drie studeerden aan de Universidad de Santa María. Estéban studeerde koloniale geschiedenis, Enrique studeerde medicijnen. Hun studies werden betaald door hun vader, maar Ernesto wist al lang dat het eigenlijk geld uit de staatskas was. Hun vader had een redelijk goed salaris, voor een ambtenaar, maar hij kwam regelmatig thuis met een geldkoffertje. Er werd nooit over gesproken, alleen om te vragen waar ze het aan zouden uitgeven. Zo hadden ze de villa, de Mercedes-Benz W-170 en de universitaire opleidingen kunnen betalen. Vader was altijd enorm trots op zijn auto. Niet veel mensen hadden een auto, en zeker niet zo’n dure. Het was bordeaux rode, glimmende wagen, zo eentje waar ook de Nazi’s in rondreden. Op de voorkant van de motorkap had hij trots een nationaal vlaggetje gezet.

Ernesto nam wat fris te drinken en rookte een goedkope, maar overheerlijke sigaar. Hij dacht na over zijn studie, rechten. Een paar jaar terug had hij daarvoor gekozen omdat het hem leuk leek, en hij kon er later goede zaken mee doen. Nu was Ernesto daar niet zo zeker meer van. Officieel was de rechterlijke macht nog onafhankelijk in Vertadoría, maar Ernesto vermoedde dat de junta op alle mogelijke wijzen de rechtbank belemmerde een goed oordeel te geven. Wie bewijzen had dat de staat te maken had met een moord, kon het mooi schudden. De junta zorgde er altijd voor dat er geen lijk was, en de rechtszaak was van de baan. Als een burger een moord beging, kwam die zonder meer terecht achter de tralies. Als de moordenaar geschikt was voor het leger, moest hij daar vijf jaar dienst doen en kon hij daarna vrijuit gaan. Veel rechters waren daarnaast ook corrupt, de staat bracht opzettelijk de lonen van rechtsambtenaren omlaag om hen zo vatbaar te maken voor niet eens zulke grote bedragen.

Die avond, tijdens het eten, had Ernesto al zijn moed verzameld om zijn vader iets te vragen, waar die het liever niet over had.
‘Pap, ik moet u iets belangrijks vragen.’ Ernesto keek naar de hard werkende spieren in zijn slaap die zijn kaken stevig op en neer deden gaan. De man bromde alleen wat. Estéban keek Ernesto dwingend aan. Hij kende Ernesto goed genoeg om te weten dat die zijn stoute schoenen weer eens aan had.
‘U moet mij eerlijk antwoord geven.’
‘Ik moet niks.’ Bromde zijn vader terwijl er stukjes kip uit zijn mond vlogen, Ernesto meende een stukje ergens in zijn eten te zien belanden.
‘U zit bij de FPSE, dus u weet hoe de staat zich voorbereidt op rechtszaken is het niet?’
Zijn vader knikte voorzichtig, maar zijn gezicht leek van staal.
‘Speelt de staat vals? Ik bedoel, laten jullie bewijsmateriaal verdwijnen? Hebben jullie rechters naar je hand gezet?’ Ernesto wist dat hij zijn vragen te recht op de man af had gesteld. Pablo werd vuurrood. Een dikke ader in zijn slaap begon op te zwellen en te kloppen. In een flitsende handbeweging raakte hij zijn oudste zoon met een flakke hand in het gezicht. Ernesto’s onschuldige bruine ogen, die hij van zijn moeder had, leken om te vormen in de ogen van zijn vader. Twee ego’s zaten recht tegenover elkaar aan tafel.
‘Hoe durf je mijn organisatie zó in twijfel te trekken?’ bulderde Pablo. ‘Na alles wat ze voor ons, en het land gedaan hebben! Als ik niet je vader was, had ik je allang aan je haren naar het bureau gesleept!’
‘Hoe kan ik uw organisatie vertrouwen, als ik niks van de activiteiten mag weten? U doet altijd geheimzinnig, en die FPSE hoeft alleen aan de junta verantwoording af te leggen. Nou dat is nog eens betrouwbaar! Wat valt er te verbergen, hè? Ik wil zeker weten dat ik later ongestoord mijn werk kan doen, als rechter, zonder dat ik mijn oordeel laat afhangen van de belangen van de staat!’ Ernesto was woest, evenals zijn vader. Die wilde hem nog een klap uitdelen, maar Adela kwam tussenbeiden. Ze had al die tijd haar mond gehouden, Ernesto wist dat ze niks zij om Pablo niet af te vallen, maar het aan de andere kant eens was met Ernesto. Er viel een doodse stilte. Niemand aan tafel nam nog de moeite een punt te maken, uit vrees voor een eindeloze en vooral zinloze ruzie. Politiek was bij hen taboe, omdat ze vreesden voor de junta, maar vooral omdat het altijd overduidelijk was dat de mening van hun vader haaks stond op hun mening.

Diezelfde avond kwam Antonio Macías de la Vega langs. Antonio was een goede vriend van Ernesto. Met zijn vieren maakten ze vroeger de grootste lol. Het was pas later, dat Ernesto besefte dat Antonio het allemaal niet zo makkelijk had. Zijn ouders waren gescheiden, hijzelf presteerde slecht op school. Een aantal jaar terug raakte Antonio betrokken bij een vechtpartij in een nachtclub. Zijn vriendin werd lastig gevallen door een brede kerel. Antonio was ondanks zijn lengte de sterkste van de twee. De brede man moest met hoge nood naar het ziekenhuis, hij had blijvend letsel opgelopen. Antonio was nog minderjarig, hij hoefde niet langdurig de gevangenis in. Wel was al zijn hoop op een goede toekomst vervlogen. Volgens een nieuwe wet was het voor onderwijsinstellingen verboden om mensen met een strafblad toe te laten. Antonio had dat, er was nergens een universiteit of school meer te vinden, die hem toeliet. Deze wet was net een mes, dat aan twee kanten sneed. Het zorgde ervoor dat jonge mensen wel beter uitkeken met hun agressie, en tegelijkertijd gaven veel jonge criminelen zich op voor het leger, de laatste plek waar ze nog een eer konden behalen zonder diploma of opleiding. Ook Antonio had zich opgegeven voor het leger van kolonel Marquéz.
Antonio was niet zomaar langsgekomen. Hij kwam afscheid nemen. Het leger stuurde hem en vijf anderen op een speciaal uitwisselingsprogramma voor ‘zeer bekwame soldaten’. Het hield gewoon in dat Antonio gedurende een paar maanden een militaire opleiding zou volgen in Georgia, de Verenigde Staten. Antonio vertelde trots over de prestigieuze opleiding, de Escuela de las Américas. Het was dé militaire opleiding waar generaals, kolonels en andere hoge officieren vanaf kwamen, en wie nog geen officier was, die werd het wel na zijn opleiding.

Ze dronken met zijn vieren nog een fles cider leeg, en wensten elkaar veel sterkte en geluk. Antonio liep het huis uit en zwaaide zijn grote rugzak over zijn rug. Hij zette zijn bruinleren helm op en daarover de stofbril. Antonio stapte op zijn motorfiets, en keek een laatste maal achterom. Hij grijnsde breed en stak toen zijn hand in de lucht. ‘Hasta la vista! Companeros!’ riep Antonio. De broers zwaaiden hem uit, toen hij de straat uit reed. Daar ging Antonio, zijn geluk beproeven, het geluk wat hij zo weinig had in het leven. Ernesto wenste voor hem, dat hij de beste officier van zijn opleiding zou worden. Een wens, waar hij later nog op terug zou komen.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Linni 20 Jun 2009, 11:10 PM Post #2
Member Avatar


Posts:
563
Group:
Law Lord
Member
#72
Joined:
10-Jun 2009
NS Nation Name
Linnitah
Real nice, Nentsia, real nice! I'm glad you put it up! It really kept me reading. In the beginning I was a bit anxious about it taking place in a made-up country in modern society (a bit in the same way as I look upon these American films that feature "The European Prince of Argonia, the small state between Belgium and France" -_-'), but you give a nice portrait of everything, so it doesn't come off as gibberish. You make it believable, which is important, so good for you. :)

If you want my advice (and don't take it to heavily, it's not like I'm an authority on anything :P) I would be careful about wanting to make too much too clear on the first few pages, though, if you get what I mean. Maybe you shouldn't have the fight this early in the story? Or maybe the introductions are a bit too extensive? I'm not saying that you should cut or change anything, these are real questions... I really don't know. Most of the time when I thought an introduction was too long, you really saved the alinea with some great line that made me think "I'm glad this was here!"
Like I didn't really care for the description of the car, but then you brilliantly saved it with "Op de voorkant van de motorkap had hij trots een nationaal vlaggetje gezet." Really good, that line. Really typical for the character.

"Ernesto’s onschuldige bruine ogen, die hij van zijn moeder had, leken om te vormen in de ogen van zijn vader. Twee ego’s zaten recht tegenover elkaar aan tafel."
Love these lines as well. Great.

-Linni
Edited by Linni, 20 Jun 2009, 11:11 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Nentsia 21 Jun 2009, 11:30 AM Post #3
Member Avatar
Admin Zapatista

Posts:
3,079
Group:
Admin
Member
#7
Joined:
30-Nov 2008
NS Nation Name
Vertadoria - Nentsia - Tzetxuhoan
Thanks for reading Linni!

I know what you mean made-up countries. That was a hard descision to make, I wanted to do it in a real country. I looked for Bolivia, Guatemala, Honduras, Venezuela, Ecuador and Nicaragua. None of them was good enough for the setting I wanted to create. It required some Latin American study, to blend Vertadoria in with the rest of the continent. I had to create a lot; flags, history, atmosphere, culture, organisations and even famous Vertadorians. Then i have to combine it correctly with South America of 1958, making sure that real events happen on the right time etc.

Thanks for the advice, I really needed that. My introductions can be long, because I want the reader to know a lot about a character, since almost every detail plays a role in the entire story. It doesnt seem to matter at that time, but it will all come back later. In the first chapter, I have basically told you the entire story through undetectable clues. I do that often, like to play with the reader. For example this line: ''Ernesto wenste voor hem, dat hij de beste officier van zijn opleiding zou worden. Een wens, waar hij later nog op terug zou komen.''

Im really glad you liked it, i''ll put up more, maybe also from another story.
Edited by Nentsia, 21 Jun 2009, 11:31 AM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
-Conor- 21 Jun 2009, 12:26 PM Post #4
Member Avatar
Federal Republic of Conortropolis

Posts:
1,211
Group:
Law Lord
Member
#54
Joined:
4-Apr 2009
NS Nation Name
The Federal Republic of Conortropolis
Nentsia, I translated your novel on an online translator from Dutch to English and I must say, well done. It is excellent, the introduction may be a little too long and I agree with Linni that the fight was a tad Early in the story but it surely kept me reading with great excitement. I understand that you wanted to get as much detail in the first few pages and you have achieved this! Overall well done and I look forward to hearing the rest! B-)
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Nentsia 21 Jun 2009, 12:59 PM Post #5
Member Avatar
Admin Zapatista

Posts:
3,079
Group:
Admin
Member
#7
Joined:
30-Nov 2008
NS Nation Name
Vertadoria - Nentsia - Tzetxuhoan
Thanks Conortropolis,

But I hope the translater didnt make too many grammar mistakes. Im gonna put up more, things will get more exciting...

Glad that you liked it ;)
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Eleben 21 Jun 2009, 01:18 PM Post #6
Member Avatar
King of Green Power

Posts:
3,647
Group:
Admin
Member
#41
Joined:
23-Feb 2009
NS Nation Name
Elebeneese Empire-Queendom of Moranus Vera-Allied Lands of Tekarvesh
I can't find a good translator! Which one did you use, or does anyone know a good online translator?
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Kingdom of Manadin 21 Jun 2009, 08:30 PM Post #7
Member Avatar


Posts:
39
Group:
Law Lord
Member
#66
Joined:
2-Jun 2009
NS Nation Name
The Kingdom of Manadin
I always use Google translate, though the problem with automated translators is that they tend to translate text literally which can lead to things not making sense.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Nentsia 21 Jun 2009, 10:36 PM Post #8
Member Avatar
Admin Zapatista

Posts:
3,079
Group:
Admin
Member
#7
Joined:
30-Nov 2008
NS Nation Name
Vertadoria - Nentsia - Tzetxuhoan
Here are the 2nd and 3rd chapters. Same story. Hope you enjoy it. To read in English, search yourself a good translater which knows a little grammar. For me its really difficult te translate too, because I use adages, which can't be translated...in English they dont really make sense.

2
29 juli, 1958

Op het gigantische station van Santa María kwam een ouderwetse stoomtrein aan. De trein was speciaal gereserveerd voor ambtenaren en leden van de junta. Zelf noemde de junta zich nooit zo, maar de Comisión del convalescence, de Herstelcommissie. Nadat de Vertadoriaanse economie was ingestort onder falende democratische politici nam het leger de macht over onder leiding van generaal Montana. Het parlement werd ontbonden, de parlementsleden kwamen onder huisarrest en er werd een commissie opgezet die de volledige wetgevende en bestuurlijke macht kregen. Zij zouden wel het een en ander recht zetten.

De trein was prachtig opgemaakt met vaandels en vlaggen van Vertadoría. De burgers op het perron keken geïntrigeerd naar het gigantische voertuig en probeerden te zien wie er achter de gordijntjes schuilgingen. Een van de ambtenaren aan boord van de trein was eigenlijk geen ambtenaar. Ook had hij geen enkele connectie met de staat of de Comisión. Zijn zakenpartner had hem een plaatsje in deze trein bezorgd.

De man hield zijn naam privé, slechts enkelen kenden zijn werkelijke identiteit. Vanwege zijn verleden werd hij ook wel El Topo genoemd. De Topo zette zijn hoed op en streek zijn pak glad. Vandaag zou hij zijn eerste ontmoeting hebben met de Oficial. De Oficial was een ogenschijnlijk machtige man, die zich bezig hield met alle lagen van de maatschappij, en dan ook echt álle lagen. Er ontging hem niets, van het gepeupel tot en met de binnenste kringen van kolonel Marquéz, de Comisión.

Het ouderwetse station, dat dateerde uit 1830, bevond zich gelukkig dicht bij het oude parlementsgebouw, het gebouw waar nu de Comisión vergaderde. Het hoofd van de commissie was er zelf waarschijnlijk niet, kolonel Marquéz was zo paranoïde dat hij weigerde te werken in dat gebouw. Het parlementsgebouw was daardoor eigenlijk overbodig, alle beslissingen van de betekenis werden gemaakt in een villa die was afgezonderd door een gigantisch landgoed. Het was het woonadres van El Coronel, zoals de aanhangers van Marquéz hem liefkozend noemde.

De Oficial wilde de Topo ontmoeten in de conferentiezaal van het parlementsgebouw. Daar zou hij de laatste instructies te horen krijgen. De Topo beklom de trappen van het neoclassicistische gebouw, dat werd versierd met hier en daar wat palmbomen. Het witte gebouw straalde fel in het zonlicht.
De Topo kwam terecht in een gigantische hal, die vol hing met fresco’s, plafondschilderingen en bustes van oude leiders. Midden in de zaal stond een kolossaal marmeren standbeeld van generaal Montana. Achter in de zaal hing een gigantisch schilderij van de huidige leider, kolonel Marquéz. Een portier kwam op hem aflopen. ‘Waar moet u wezen, meneer?’ vroeg het kleine mannetje met een hese stem.
‘De conferentieruimte’ zei de Topo nors. De portier verwees hem door naar een deur verderop. Hij hoefde alleen maar rechtdoor te lopen, dan zou hij vanzelf twee grote deuren zien. Daar was de conferentieruimte.

De Topo klopte op de massief houten deur, geen gehoor. Hij opende de deur, de ruimte leek leeg te zijn. De Topo besloot om alvast plaats te nemen aan de grote tafel. Net toen hij zich begon af te vragen of hij wel goed zat, klonk er een stem door de ruimte. De Topo keek verward om zich heen, maar de zaal was toch echt leeg.

‘Goedemorgen’ De elektronische stem klonk ijskoud. De Topo was een intelligente jongeman, en hij had al snel door waar de man van de stem zat. Recht tegenover hem, aan de muur, zat een spiegel. Normaal zaten daar toezichthouders, die achterkamertjespolitiek in de gaten hielden, maar die waren al zo’n veertig jaar werkloos. De Topo vermoedde dat daar nu een man zat, die zichzelf de Oficial noemde. Hij beweerde de machtigste man van het land te zijn.

‘En, …Topo’ hij sprak de codenaam op een bespottelijke manier uit. ‘Mag ik zo vriendelijk zijn te vragen naar je bezoek aan de VS?’ De Topo wist even niet zo snel wat hij moest zeggen. ‘Eh…ja, ik heb daar veel geleerd. Ik hoorde dat er nog meer Vertadorianen naar de Escuela de las Américas zijn gegaan.’ Het bleef nu stil. De Oficial verbrak daarna abrupt de stilte.
‘Maar nu ter zake. Het is voor mij letterlijk van levensbelang dat jij je taak goed doet. Falen is geen optie. Als jij faalt, laat ik je molesteren. Daar staat tegenover, dat als jij slaagt, ik een aanzienlijk geldbedrag in beloning heb.’
De Topo kreeg koude rillingen van de stem, ondanks de hitte in het gebouw.
‘Tot nu toe is jouw taak zeer eenvoudig. De Comisión wilde rapporten hebben over de toekomstige rechters van het land. Ze willen zien hoe het gesteld is met de loyaliteit van onze rechtsgeleerde jeugd. Jij doet niets voor ik je het sein geef. Vanaf dit moment ben jij een rechtenstudent op de Universiteit van Santa María.’
De Topo vermoedde dat het niet geheel toevallig was dat daar veel van zijn oude vrienden zaten. Maar hij zou zijn taak volbrengen, hij zou de loyaliteit van zijn medestudenten in kaart brengen.


3
Fort Benning, Georgia, 25 augustus 1958

Antonio Macías de la Vega beende haastig door de gangen van het militaire complex. Onmiddellijk toen hij zijn pas versneld had voelde hij het zweet opkomen, door de broeierige hitte in Georgia. Antonio werd verwacht op het kantoor van Luitenant 1e klas Anderson. Anderson was een typische legerofficier; breed, kort gemillimeterd haar en een vierkant hoofd waarbij zijn kaak breder was dan de rest van zijn hoofd. Anderson had in zijn tijd dienst gedaan bij de infanterie, en was later bij de Green Berets gegaan, een Amerikaans commando. Hij had gevochten in Japan, waar hij zijn rechterhand verloren had. Naar eigen zeggen probeerde hij een gekookte handgranaat terug naar de Jappen te gooien. Hij had geluk, Anderson had namelijk alleen maar zijn hand uitgestoken naar het ding. Als het een fractie later afging was hij dood geweest.

Antonio klopte op de deur van de man voor wie hij veel ontzag had. De deur zwaaide onmiddellijk open, Anderson verwachtte hem. Het was een rokerig kantoor, volgehangen met militaire posters van het leger, die gebruikt werden om soldaten te werven. Ook hingen er Amerikaanse vlaggen. Er stonden drie divans in de ruimte, Anderson gebaarde dat hij moest plaatsnemen. Er zat een onbekende man tegenover hem. Hij zat in een duur herenpak, en rookte een pijp. De onbekende man observeerde Antonio aandachtig, met fijngeknepen oogjes.

‘Macías, ik wil dat je kennis maakt met deze man, Stuart Robson.’ De twee heren keken elkaar alleen maar aan, en zeiden verder niets.
‘Je hebt de afgelopen maand bewezen een uitstekend militair te zijn. De mannen van de Berets zijn erg lovend over je en hoe je leiding geeft over je groep.’ Antonio voelde zich gevleid. Die Amerikanen waren werkelijk specialisten op het gebied van oorlogsvoering.

‘Je hebt de gevechtscursus uitstekend afgelegd. Robson is hier om jou een andere cursus aan te bieden. Hij werkt als agent bij de CIA.’ Antonio wist niet waar het gesprek heen ging. Hij had niets te maken met de CIA, en was dat ook zeker niet van plan. Antonio had het niet zo op dat soort organisaties. Ernesto vertelde hem altijd over de horrorverhalen van de machtige organisaties die geheim waren. Wie kon er ten slotte toezicht op houden? Het parlement? Een organisatie als de CIA legde slechts schijnverantwoordelijkheid af. Ze hadden genoeg middelen om al hun misstappen en fouten voorgoed uit te wissen.

Special Agent Robson schudde de hand van Antonio. ‘Amigo, ik heb een plan, en jij bent daar onderdeel van. Ik doe je een aanbieding, die je niet kunt weigeren.’


Offline Profile Quote Post Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Fully Featured & Customizable Free Forums
Learn More · Register Now
« Previous Topic · General Discussion · Next Topic »
Add Reply

Track Topic · E-mail Topic Time: 7:17 PM Jul 11

Fight Spam! Click Here!

Hosted for free by ZetaBoards · Privacy Policy