| Psychoprofilaktyka życia rodzinnego cz.7 | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Jul 6 2010, 09:47 PM (256 Views) | |
| s14 | Jul 6 2010, 09:47 PM Post #1 |
|
Administrator
|
• Ostatni z wymienionych wyżej warunków powodzenia małżeństwa, czyli przestrzeganie norm moralnych, jest sprawą wywołującą najwięcej sprzecznych opinii. Są pedagodzy, którzy uważają, że nie należy młodzieży mówić o wartościach. Uważam, że jest to podejście błędne. Wartości nie są wrodzone i dzieci o ich właściwej hierarchii nie mogą się dowiedzieć inaczej jak od starszego pokolenia. Bez przestrzegania podstawowych norm nie może być szczęścia rodzinnego. Na przykład wierność jest dla powodzenia małżeństwa warunkiem koniecznym, choć nie wystarczającym. Obecnie podkreśla się przede wszystkim indywidualizm, prawa osobiste, spontaniczność emocji, ale także wzajemną życzliwość, delikatność, usłużność itp. Bez nich bliskość zanika i rodzina staje się nieszczęśliwa. Tak więc zadania psychoprofilaktyki życia małżeńskiego i rodzinnego są bardzo szerokie, a zarazem trudne, dlatego realizowane być muszą podczas całego życia przedmałżeńskiego. Można je podzielić na trzy etapy (por. Jan PawełII, 1981): dalsze, bliższe oraz bezpośrednie. • Przygotowanie dalsze dokonuje się w rodzinie pochodzenia. Można je określić jako niespecyficzne, w tym sensie, że dobre wychowanie rodzinne ogólne jest zarazem dobrym przygotowaniem do życia w rodzinie. Jeżeli dziecko w rodzinie generacyjnej uzyska doświadczenie miłości staje się to podstawą do zdobycia tej umiejętności warunkującej relacje w rodzinie prokreacyjnej. Poprzez techniki wychowawcze stosowane przez rodziców dziecko uczy się prawidłowych zasad postępowania, albo tego, że w sytuacjach konfliktu można stosować przemoc, lub wycofywać swoją miłość. Relacja małżeńska rodziców, ich wzajemne odnoszenie się do siebie i sposób porozumiewania się - staje się dla dziecka wzorem relacji rodzinnych, szkołą komunikacji, a zarazem sposobem modelowania norm moralnych. Ponieważ te umiejętności warunkują powodzenie życia rodzinnego, ich przejmowanie przez dziecko jest powodem zjawiska społecznego dziedziczenia zadowolenia z małżeństwa. Jeżeli dziecko w rodzinie pochodzenia uzyska wymienione umiejętności - dalsze przygotowanie jest ułatwione, ale i tak powinno być uzupełnione przez różne informacje, których rodzice mogą nie znać, lub nie umieć dziecku przekazać. Niestety, częsta jest też sytuacja kiedy dzieci z domu nie wynoszą doświadczenia miłości, a przeciwnie - wzory niewłaściwego postępowania, komunikacji manipulacyjnej, braku empatii oraz przemocy. W takiej sytuacji szansą na przerwanie łańcucha negatywnego dziedziczenia społecznego staje się drugi i trzeci etap psychoprofilaktyki rodzinnej. Jest to przygotowanie specjalnie ukierunkowane na życie rodzinne i specjalnie organizowane przez różne instytucje. • Etap bliższy to wychowanie prorodzinne prowadzone w szkole, w grupach młodzieżowych, lub podczas katechezy. Na tym etapie powinna być przekazywana wiedza o problemach dorastania, o wyborze drogi życiowej (bo w tym wieku jeszcze się nie wie, czy założy rodzinę), o systemie rodzinnym, o współżyciu seksualnym i o rolach małżeńskich i rodzicielskich. Prócz przekazu wiedzy ważne jest uczenie komunikacji, a także uzasadnianie norm moralnych. • Etapem bezpośrednim może być przygotowanie na kursach narzeczeńskich odbywających się bezpośrednio przed zawarciem związku małżeńskiego. Wtedy wiedza teoretyczna odnosiłaby się wprost do konkretnej sytuacji, a sprawność komunikacji do porozumiewania się z jedną, wybraną osobą. Przygotowanie na etapie dalszym - w rodzinie - polega przede wszystkim na doświadczeniu wartości w bezpośrednim kontakcie i modelowaniu zachowań. Na etapie bliższym i bezpośrednim chodzi o przekaz wiedzy o rodzinie, która jest w społeczeństwie bardzo mała. Informacje można przekazywać przez różnego typu wykłady i pogadanki, a także poprzez literaturę. Wiedza ta jest bardzo potrzebna, ale nie wystarczająca, np. nie wystarczy wiedzieć o tym, że konflikty można rozwiązywać, trzeba także umieć je rozwiązywać. Tego typu umiejętności można nabyć dzięki metodom aktywizującym. W metodach tych organizuje się sytuację będącą okazją do pewnego rodzaju doświadczenia, zaangażowania emocjonalnego, przemyślenia problemu, wykonania jakichś zadań, podzielenia się swymi myślami i wysłuchania opinii innych osób. Obszerniej piszę na ich temat, a także przedstawiam propozycje zajęć w książce pt. "W tę samą stronę" (1994). Psychoprofilaktyka nie stanowi jedynego uwarunkowania sukcesu rodzinnego, jednak jest warunkiem bardzo ważnym i w dużej mierze może się przyczynić do szczęścia małżeńskiego - a co za tym idzie, do szczęścia dzieci, zdrowia psychicznego wszystkich członków rodziny, wypełniania zadań wychowawczych wobec własnych dzieci i funkcji wobec grup szerszych, które z rodzin się składają. Warto więc wkładać wiele wysiłku i starań w psychoprofilaktykę życia rodzinnego, która nie tylko zapobiega zaburzeniom, ale wzmacnia szczęście rodzin. http://www.malzenstwoirodzina.republika.pl |
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · Psychoprofilaktyka · Next Topic » |






2:41 PM Jul 11