Psycholog Warszawa
Welcome Guest [Log In] [Register]
Add Reply
Psychoprofilaktyka życia rodzinnego cz.3
Topic Started: Jul 6 2010, 09:46 PM (342 Views)
s14
Administrator

II. Drugim warunkiem rodzinnego szczęścia jest właściwa struktura rodziny i zachowanie w niej odpowiednich granic. Granice między ludźmi jest to poczucie odrębności, tożsamości, wyraźne, ale nie sztywne. W rodzinie chodzi o trzy rodzaje granic: między rodziną a otoczeniem, między podsystemami rodzinnymi i między poszczególnymi osobami. Żeby rodzina mogła żyć szczęśliwie, w bliskości i w dobrej komunikacji, musi stanowić grupę w pewnym sensie odrębną. Dobrze jest jeśli ta odrębność może się także wyrazić fizycznie przez osobne mieszkanie tak, aby każda rodzina miała swoje własne mieszkanie. Ta granica pozwala rodzinie na okresy pewnego zamknięcia, wyciszenia, wspólnego przebywania. Dotyczy to zarówno granic fizycznych (których wyrazem jest mieszkanie), jak i pewnych granic psychicznych. Nie powinno być tak żeby o rodzinie decydowały osoby trzecie, lub opinie narzucane przez środki masowego przekazu i reklamy kierujące uwagę na konsumpcję. Rodzina powinna być do pewnego stopnia zamknięta na ingerencję wpływów z zewnątrz. Granica powinna być wyraźna, ale powinna być zarazem elastyczna. Nie można żyć tylko dla swojej rodziny. Z rodziny musi się wychodzić do szerszego środowiska, ale żeby wyjść, najpierw trzeba gdzieś być u siebie. Gdy w rodzinie jest się u siebie można z niej wychodzić do innych, a także innych przyjmować. Bardzo źle jest gdy rodzina jest zamknięta tylko w swoim światku, gdy nie interesuje się innymi, nie pomaga sąsiadom, nie wpuszcza gości. Rodziny w ten sposób zamknięte są rodzinami sztywnymi i nieszczęśliwymi. W taki sztywny sposób zamykają się często rodziny gdy coś się w nich źle układa - jakieś nieszczęścia, choroby, albo gdy się źle dzieje w sensie moralnym, na przykład jest w niej jakaś przemoc.

Innym rodzajem granic są granice między podsystemami rodzinnymi. Rodzina jest strukturą, systemem interakcji, ale na ten system składają się różne podsystemy: podsystem małżonków, dzieci, dziadków. Te podsystemy w zdrowej i szczęśliwej rodzinie układają się zgodnie z pokoleniami. I powinny między nimi być granice wyraźne choć elastyczne. W rodzinie powinno być wiadomo kto ma jaką rolę do spełnienia. Jaka jest rola rodziców, a Jaka dzieci. Kto jest małżonkiem, a kto synem. Na zewnątrz to też powinno się wyrażać, na przykład w rozkładzie mieszkania (pokój rodziców i pokój dzieci). Dzieci muszą wiedzieć, że rodzice mają prawo do swoich spraw, a rodzice też powinni szanować prawa dzieci. Wyraźna granica powinna być także pomiędzy małżonkami średniego pokolenia, a ich rodzicami. Pokolenie dziadków nie powinno ingerować w sprawy małżeńskie dorosłych dzieci. Jeżeli te granice są zatarte, powstają koalicje. Czasami mamy do czynienia z koalicją matki z dzieckiem przeciwko ojcu, albo żony ze swoją matką przeciwko mężowi. Takie koalicje stanowią krok do rozbicia rodziny. Jednocześnie trzeba przestrzegać tego żeby granice nie były sztywne. Granice powinny być elastyczne, czyli łatwo przekraczalne przez troskę, zainteresowanie, czułość i pomoc, ale jednak wyraźne.
Trzecim rodzajem granic są granice między osobami. Rodzina jest wspólnotą życia i miłości. Po to się jest rodziną by być wspólnotą życia, a jeśli się jest zarazem wspólnotą miłości, to jest się rodziną szczęśliwą. W tej wspólnocie jednak każdy ma prawo do własnej tożsamości i własnego rozwoju. W rodzinie powinno się zachować bliskość właściwą, to znaczy bliskość wyrażającą się w gestach, w słowach, w rozmowach, wzajemnym zainteresowaniu i pomocy, ale przy jednoczesnym nie przekraczaniu granic.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
« Previous Topic · Psychoprofilaktyka · Next Topic »
Add Reply