Het Openingsfeest; Wees welkom allen van heinde en verre!
Topic Started: Aug 2 2010, 06:51 PM (934 Views)
Harold Mesterin
Member Avatar

Harold was er klaar voor. Hij was er helemaal klaar voor. De zaal had hij mooi laten aankleden, hij had de mensen in de keuken aan het werk gezet en hij had de conciërge aan het werk gezet. “Maak er iets leuks van.” Zei hij voor hij zich in zijn kamer had terug getrokken om zijn dure smoking van Armani aan te trekken. Hij was al in bad geweest, een heerlijk schuimbad met kruiden om lekker te ruiken. Hij had zich geschoren en heerlijk ruikende aftershave opgespoten. Zijn haar mooi in de gel. Nu legde hij de laatste hand aan zijn kostuum. Hij zorgde dat elk mogelijk plooitje eruit gestreken werd met zijn handen. Die zouden er sowieso wel inkomen. Een laatste blik in de spiegel en Harold was ready to go. De leerlingen zouden zich, of aan het klaarmaken zijn, of nog even aan het uitblazen in de tuinen of op het grasveld. Het weer was namelijk even onberispelijk als zijn pak.

Met een vrolijke grijns op zijn gezicht duwde Harold de deuren open en keek gelukzalig rond. “Prachtig gewoon.” Hij zag de mooie slingers langs de muren en om de planten, de banners met de vier elementen. De banners* met de vier schoolrichtingen in hun kleur, en de hoofdbanner, waar het wapen van de school zelf op stond. Met zijn hoofd in de wolken over de prachtige zaal liep Harold naar de tafel waar de leraren plaats namen. Hij ging in een mooie grote zetel zitten, die voor hem was gemaakt. De directeur mocht toch wel net iets meer hebben, anders zouden ze hem niet eens herkennen.

Harold had nog niet alle leerlingen gezien, dacht hij. Natuurlijk kwam hij ze wel eens tegen op de gang, maar toch. Ze waren talrijk toegekomen dit schooljaar. Sommigen kwamen van een planeet met dezelfde naam als de school. Sommigen kwamen van de aarde. Maar sommigen kwamen van heel andere planeten. Ze zagen er allemaal leuk uit. Allemaal leergierige kopjes die gemotiveerd waren om bij te leren over hun element. De ene was ruiger, de andere was deftiger. Met zoveel zenuwen en blijde verwachtingen dat zijn maag bijna 180° omkeerde, deed Harold moeite om te blijven zitten. Zijn handen op zijn buik om zijn zenuwen in bedwang te kunnen blijven houden.

Off: * de banners hebben hetzelfde kleurschema en patroon als de skins
Edited by Harold Mesterin, Aug 3 2010, 08:46 PM.
 
Laitara
Member Avatar

De zon ging onder en Laitara was van het uitzicht aan het genieten vanaf een punt op de berg waar je tussen de bomen kon door kijken. Met een vrij serieus blik keek ze naar de wolkendie donkerder werden, de zon die onder ging en als een rode gloed verdween, en de wind die langs haar haren suisde en langzaam ook ietsje toe nam.
Temperaturen dalen langzaam en de meeste aanwezige gingen slapen. Maar dat was in het dorp alleen het geval. Cinzia was recht achter haar waar ze nu zelf wakker begon te worden. Cinzia as nu hemaal liever s’nachts wakker dan overdag. Dus was Laitara heel de dag bij haar gebleven om haar te ‘bewaken’ terwijl zij een tukje deed tot zonsondergang.
Het nog half slapende wolfje stond langzaam o en kwam naar haar toegelopen. Laitara bleef vooruit kijken. Alsof het meisje haar iets dwars zat, alsof er iets zou gaan gebeuren dat niet correct was, niet voor haar in ieder geval…

Ze moest namelijk naar een bijeenkomst toe voor alle leerlingen van de school. Iets waar ze ook niets van snapten want alleen zijn had van de ‘wezens’ die ze durfde te ondervragen maar een brief gehad dat het verplicht was. Volgens de anderen was alles vrijwillig.
Ze draaide zich om en keek terwijl ze draaiden naar haar lieve Cinzia. Ze mocht eigenlijk niet meer binnen het schoolgebouw komen van wegen haar ‘gevaarlijke’ aard. Iets wat ze belachelijk vond. Cinzia deed niemand kwaad. Tenzij iemand haar bedreigde, of Cinzia zelf bedreigde… Of als zij het commando gaf, of Cinzia had een nestje… Okay dus ze was gevaarlijk, maar dat kon ze toch wel onder haar eigen controle houden?
Ze liep tobbend en vol in gedachten naar beneden tot ze bij de begane grond van de berg aankwam. Weer keek ze naar de zon die er ondertussen niet meer was, de eerste sterren waren al zichtbaar en het was al erg laat, laat genoeg om geen idee te hebben van of ze nog wel op tijd was.

Maar toch kwam ze braaf naar het ‘openingsfeest’. Het was haar per slot van rekening verplicht. Maar ja, een tijd van wanneer ze er moest komen was niet genoemd, en ze was er wel. Hoewel er tot haar verbazing nog vrij weinig mensen waren. Zou ze dan te vroeg zijn geweest?
Nee, ze was precies optijd, want het schoolhoofd kwam ook net binnenlopen. Ze keek weer naar Cinzia die ze doodleuk had meegenomen en de enge mensjes bij haar uit de buurt hielden. Ze liep door naar het uiteinde van de groenen tafel en nam daar plek.
Eigenlijk zaten er al een paar mensjes, maar na haar mes bruut in de tabel te hebben gestoken, een moordlustige blik te hebben opgezet en de wolf die naast haar kwam liggen, had ze het uiteinden al snel voor haar eigen zelf.
Ze grijnsden en wachten op het oordeel van de jury die het natuurlijk niet goed vonden dat zij hier met wapens en een gevaarlijk monster rond liepen.
 
Alucard
Member Avatar

“Waarom zo terughoudend kleine man. Nu wel bang geworden voor mij?” Alucard rende zo hard hij kon maar hij kwam niet vooruit. Het leek of hij vast zat in drijfzand en geen weg zag te ontsnappen. De man lachte alleen maar om de jongen. “Je lot is bezegelt vampier prins. Een van ons ben jij nu en het zal je ondergang zijn als je niet op eigen benen leert staan.” Alucard viel op de grond en schudden zijn hoofd, “nee ik ben dat niet. Ik ben Alucard de gewone jongen. Je hebt je vergist”, mompelde hij tegen zichzelf terwijl hij heen en weer bewoog als een klein kind die om zijn moeder huilde. “Dit is nog echt, dit is niet echt, dit is niet echt”, mompelde hij tegen zichzelf terwijl hij heen en weer bewoon.

Een klap vulde het koude vertrek met erna gevloek. Alucard kwam overeind en wreef over zijn neus. Hij was plat op zijn plaat beland in zijn slaap. Hij had een dagmerrie gehad, zoals andere nachten ervoor. Waarom werd hij gestalkt door die dromen over die vent terwijl hij hem al tijden niet meer gezien of gehoord had en waarom noemde hij Alucard steevast een vampier prins. Alucard zuchtte diep en kwam overeind, het was tijd voor een feestje waar alle leerlingen moesten zijn. Als hij hierbij wilde horen zou hij ook moeten komen opdagen of hij was meteen al degene die door de mand viel. Hij keek in de weerspiegeling die even bleek was als altijd sinds iemand leuk dacht te zijn. “Ik zie er niet uit”,mompelde Alucard die naar zijn kleren keek. Ze waren vies en vol met vlekken, de meeste waren bloedvlekken. Zijn schoenen waren ook niet echt je van het meer, een stel afgetrapte gympies. Ach ja hij zou vast wel opvallen als hij goede kleren aan zou hebben en zo zou het volgende vuil niet meer opvallen op de rest. Alucard klom het riool uit en keek rond, waar was die gare school. “aaa man ik meur echt”, mompelde hij en keek weer rond. Hij zag een klein stroompje waar hij heen liep en erin sprong. Alucard waste zich even snel en kwam er weer uit, hij schudden zijn haar uit en ging richting de school.

Hij vond het slecht van die gasten dat ze niet eens een kelder of kerker hadden. Nu moest hij buiten de school een lekker plekje zien te vinden om de dag door te brengen. Hij spong over de poort heen en ging verder op weg naar de voordeur. Hij negeerde de andere die over het terrein liepen en concentreerde zich zoveel mogelijk op de zin, “ik mag niet bijten”. Binnen en nog niemand de strot omgedraaid, Alucard was trots op zichzelf. Hij liep de hal in waar ook andere naar binnen gingen en slikte. De zaal zat vol met aliens en mensen, iets dat een buffet betekende voor hem. Een lopend buffet nog wel, Alucard probeerde het zelfde trucje weer maar zijn gedachte werden door een geur overmeesterd. Alucards ogen schoten door het vertrek en bleven op een man rusten. Die vent was degene, de geur kwam van hem vandaan. Sterk bloed, Alucard begon bijna ervan te kwijlen terwijl hij zichzelf schrap zetten. Hij lanceerde zich op zijn prooi af en sprong als een tijger op zijn prooi af. Deze moest hij hebben.
 
Delitiah Vespolatian
Member Avatar
Postverslaafde <3
In een jurk die prinseswaardig was, volgens de gewoontes van haar planeet althans, liep het meisje naar de deur, waar toevallig een ander persoon deze opende. Ze maakte van deze kans gebruik om naar binnen te glippen voor de deur dicht zou gaan en ze deze zelf zou moeten openen, aangezien ze nogal zwaar leken en ze bang was dat het haar niet zou lukken deze te openen. Fysiek gezien was ze nu eenmaal niet erg sterk, een klein nadeel van haar ras. Wat dat betreft was ze misschien liever een mens geweest, of een ander ras dat misschien minder goed was in elementen beheersen. Ze voelde zich al snel zo hulpeloos als ze bijvoorbeeld een deur niet open kreeg. Nu had ze dit op school gelukkig altijd weten e ontwijken, maar ze wist dat ze ooit voor het probleem met de deur zou komen te staan. Daarentegen was haar ras dan weer wel heel erg elegant en over het algemeen ook knapper dan gemiddelde mensen… Maarja, wat had je daar nu aan als het er op aan kwam?
Ze had best wel zin gehad in het feest, maar er tegelijkertijd ook tegen op gezien. Het was leuk omdat ze nu de kans kreeg om een indruk te krijgen van de personen op haar school en er ook een aantal te leren kennen. Het was minder leuk, omdat ze simpelweg niet van drukke bedoelingen hield. Het leek misschien vreemd als prinses zijnde, maar dit was het niet. Het was zelfs heel logisch dat ze van rust hield, aangezien niemand haar ooit met rust liet in het paleis waar ze opgroeide. Altijd waren er bedienden of kindermeisjes of chaperonnes om haar heen geweest die zorgden dat ze het naar haar zin had, zich gedroeg of mannen geen vreemde gedachten kregen. Het was dan ook heel wat dat ze hierheen gemogen had, wat ze eigenlijk vooral fijn vond omdat haar ouders nu min of meer aangaven dat ze haar vertrouwden.
Met een waaier in haar hand, waarmee ze ook subtiel wat wapperde, een gewoonte van haar, keek ze de ruimte rond, om een indruk te krijgen van wat er aanwezig was op school. Ze kende wel het en ander aan rassen van verschillende planeten, dat werd immers van haar, als prinses, verwacht. Ze merkte echter op dat enkele van de rassen die hier tussen liepen niet bekend waren bij haar. Dit werd misschien toch een stuk interessanter dan ze in eerste instantie gedacht had.
Vooral toen haar blik viel op een... aparte jongen. Een gil ontsnapte uit haar mond toen ze zag wat er gebeurde. Viel hij daadwerkelijk die man aan?
 
Feras Pyrona
Member Avatar
Administrator
Hoi Cedric,
Ik gebruik je dagboek echt hoor!! Het is mooi hier, maar niet zo warm als bij ons. Het is hier ook zo anders. Wist je dat ze hier apdae’s eten? Ik sta er van versteld dat er nog nooit iemand van is dood gegaan. Ze zijn hier wel rood, geel of groen, maar ik vertrouw ze nog steeds niet. Ze zeggen dat ze lekker zijn, maar juist dat vertrouw ik dan weer niet. Ik word klassenoudste, trouwens!! Dat betekent dat ik de baas mag spelen over iedereen die in Artaruch terecht komt….denk ik. Het is ook niet meer als normaal. Tenslotte kom ik van de planeet waar de naam naar vernoemd is. Dat betekent waarschijnlijk dat Aegir het ook word. Maar dan van de waterafdeling. Ik ga nu naar het schoolfeest. Ik zal je alles vertellen wat er gebeurt is!! Als je dit leest, krijg je spijt dat je zelf niet meegekomen bent, broertje!!


Of het echt zo was, dat hij de baas kon spelen, dat wist hij niet, maar het kon hem ook niet zoveel schelen. Een apdae, waarover hij schreef, was een donkerblauwe appel op hun planeet, die dodelijk was als je ervan at.

Feras was al aangekleed. Zijn gewaad, die hij over zijn vuurvaste banden had aangetrokken, was ook vuurvast en versierd met nayatai. Niet de chinese draken die je op de kimono’s zag, maar eveneens wonderschone beesten. Ze leken op gevleugelde gigantische krokodillen, meestal donkerrood van kleur. Thuis hadden ze zo’n beest. Voor doordeweekse dagen had hij kleren laten maken. De waarde van aardse kleren waren, vond hij, op z’n zachts gezegd, dubieus te noemen. Ze konden niet tegen vuur. Hoe hij dat wist, zou hij niet vertellen… Feit was dat hij daar helemaal zelf was achtergekomen.

Feras liep door de school waarvan hij vond dat die naar ZIJN planeet was genoemd. Hij had ondertussen zijn kamer verlaten om zijn entree te maken in de balzaal/schoolkantine. Als een groot koning liep hij door de gangen, hoewel hij nog maar een jonge prins was, die voor het eerst nog geen aanspraak zou maken voor de troon. Zijn overgrootvader zat er nog maar net op!! Hoe dit kwam, was omdat Veridianen ouder werden dan mensen, maar net zo snel volwassen werden dan mensen.

Vertwijfeld bleef hij voor de deur staan. Waar waren zijn bedienden, godv…nonde…Hij hield wijselijk zijn gedachten voor zich en probeerde het dan maar zelf. Hoewel de deur even zwaar oogde en ook ongeveer even groot was, ging hij verbazend licht open. Met een grote “elegante” zwaai gooide hij de deur open en paradeerde naar binnen. Dit kon hij helemaal zelf! In het Keizerlijk paleis van Pyria had je vier deurwachters nodig om de zware massieve deur open te krijgen!! Dit kwam omdat, hoewel ze prinsen waren, ze ook net zoals alle anderen in een grot woonden. Al was hun paleis veel groter en goed verwarmd, aangezien de grot gehouwen was uit Vulkaan Pyrius. Feras had geluk dat de school vrij groot was. Hij was namelijk zelf bijna 3 meter hoog. Enkel bij de deuren zou hij wel moeten bukken.

Feras zag alvast de directeur zitten op een mooie stoel. Feras liep naar voor en maakte een grapje. “Meneer, zou u daar eens niet afgaan? U zit wel op mijn stoel.” Hij probeerde glashard te liegen en met een stalen gezicht, maar misschien verrieden minispiertjes in zijn gezicht hem wel.

Verder waren er ook al andere leerlingen gearriveerd. Het meisje met de wolf, waarvan Feras via onbekende bron wist dat zij ook klassenoudste was, maar dan van de afdeling Alacritas en het meisje dat bang was voor vuur. “Juist ja.” Feras rolde met z’n ogen. Zij was het meisje dat hem in het water had gekeild toen hij me z’n vuurtrucjes begon. De hint was duidelijk geweest, maar blijkbaar had ze niet door gehad dat water zoveel niet hielp. Wat wel effect zou hebben gehad waren ijsklontjes. Als het op ijs aankwam, was Feras minder sterk. Natuurlijk was het ijs te smelten, maar de koude ervan kon een Pyriaan toch beetje bij beetje verzwakken. Water, zeker warm water zoals bij de bron, deerde hem niet. Het kon de vlammen blussen, maar het kon ook heter worden of zelfs volledig verdampen. Al was daar toch weer net ietsje meer voor nodig.

Feras stapte op haar af. “Jij ook hier?” Vroeg hij vaagjes, om toch maar iets gezegd te hebben. Hij keek nog eens om en zag een smet in zijn oog. Een jongen met een bebloed shirt. Blijkbaar had hij niet echt de moeite genomen om ook zijn kleren even te wassen. Hij was gespannen, dat zag je zo al. Wat wilde je. Als Feras zich niet had vergist, was hij degene die verantwoordelijk was voor het slachtoffer in de stad. Plots sprong de jongen als een katapult die getrokken werd, op het schoolhoofd af. “What the…” Feras was te laat om het schoolhoofd te beschermen zonder iemand gewond raakte. Zo snel mogelijk liep hij naar de spatie tussen de vampier en het schoolhoofd en deed een poging om de jongen weg te duwen. Normale mensen schenen niet op te kunnen tegen de ijzersterke kracht van een vampier. Maar hij was geen normale mens. Hij was een Pyriaan. En als hij lang genoeg zou oefenen, zou hij een levende, rondlopende zon zijn. De dood voor elk nachtwezen. Maar eerst moest hij natuurlijk Mr. Vampier zien te stoppen? Met zijn handen voor zijn lichaam probeerde Feras stootkracht te produceren om Alucard te gooien naar waar die vandaan kwam. En dat alles in één oogwenk.

En weer was Feras de held van de dag??

off: je kan duidelijk zien dat ik er niet alleen vandaag aan gewerkt heb :blink:
 
Alucard
Member Avatar

“Hebben, hebben. Ik moet hem hebben”, de gedachten van de jongen waren niks meer dan vage schimmen in zijn hoofd terwijl de criminelen rode ogen opzijn doel gefocust waren. Hij zou die man tot de laatste druppen leeg drinken zowaar hij Alucard heten. Niemand kon hem stoppen, een vage gil klonk door de zaal, hij was dus wel opgemerkt door een ander maar niemand deed de poging de man te beschermen. Dat was maar goed ook voor Alucard besloot hun als prooi te nemen en daarna als nog de man die zo heerlijk rook. Iets roods schoot voor de man en Alucard gromde luid. Dat ding blokkeerde zijn weg naar zijn eten, hoe durfde dat geval. Maar na beter bekeken te hebben wat er stond, herkende hij de Alien. Hij had hem gezien in het dorp, hij was degene die het meisje als eerste had gevonden en Alucard had zien wegduiken in het duister toen die naderde. Hij was ook die Alucard confronteerde met wat hij had gedaan. “Mooi niet, deze is van mij”, dacht de jongen die nog eens extra snelheid erbij gooide. Hij was bijna bij de lucifer toen hij de warmte voelde. Het ding wilde blijkbaar ook niet wijken, waarom was die persoon zo belangrijk? Alucard snapte het even niet maar nu was zijn doel weer gericht op het bloed dat door de aderen stroomde van de man.

Alucard schoot van zijn pad af richting de muur. Hij moest nu creatief zijn om bij zijn prooi te komen. De lucifer was te groot om over te springen, zelfs Alucard kon dat zien. Hij was nog niet zo goed getraind om dat al te kunnen. Tuurlijk zou het wel gaaf zijn als hij zo makkelijk over de lucifer kom springen die blijkbaar in de brand kon vliegen. De muur kwam angstaanjagend snel dichterbij en Alucard sprong eropaf. Dit was het gene dat hij nodig had, een extra afzet. Hij zetten zich af van de grond en suisde op de muur af. Als een springveer tegen de muur stond Alucard er even stil. Een milliseconde wel te verstaan. Hij zetten zich met volle kracht af en schoot als een kogel uit een geweer op zijn doel af. Deze zou de lucifer niet kunnen stoppen, en anders zou die veel pijn hebben en Alucard hem zou raken. Met armen naar voren en handen als klauwen uitgestoken schoot hij op zijn prooi af. Ditmaal zou hij hem hebben, nu was het gedaan met het leven van de man.
Edited by Alucard, Aug 5 2010, 08:00 PM.
 
Rosalie Storm
Member Avatar

Daar was ze dan, voor het eerst naar een soort school om je vaardigheid en krachten te oefenen. Rosalie wist totaal niet wat ze te wachten stond de komende dagen. Ze had eerst al vragen van haar ouders die ze niet konden beantwoorden omdat er ineens een alarm was geslagen bij de stam. Maar nu leken het wel of er steeds meer vragen bijkwamen dan dat ze beantwoord werden. Nu ze weer aan haar ouders dacht slaakte ze een zucht. Ze miste ze nog steeds en hoopte dat het goed met ze ging. Het was eigenlijk tijd om naar de openingsfeest te gaan. Rosalie stond op en liep richting de grote zaal waar de openingsfeest was. Onderweg naar de grote zaal spookte er af en toe wel een vraag in haar op. Wat voor aliens waren er, waren ze aardig of juist niet. Op wie je goed moest uitkijken en wie niet. Ze aschudde de vragen maar weg en keek wel hoe haar dag verliep. Wie weet lieten ze haar wel een beetje met rust.

Ineens hoorde een gil en uit nieuwsgierig wilde ze eigenlijk weten wat er daar gebeurde. Was er een gevecht, was er iemand in nood, of was er toch iets anders.Ze liep naar de deur toe en liep naar binnen. Rosalie keek een beetje verbijsterd. Ze had nog nooit zoveel aliens gezien. Oke ze had er nog nooit êên gezien maar toch. Ze probeerde snel de verbijsterde blik weg en hoopte dat niemand het had gezien toen ze binnen kwam. Ze merkte ook dat er wat rumoer was vooraan. Een leerling viel de schoolhoofd aan terwijl een andere leerling dat juist probeerd te voorkomen. Ze wist niet precies waarom de schoolhoofd aangevallen werdt, maar besloot om er maar niet mee te bemoeien. Rosalie liep naar de groene tafel war iemand bij het uiteinde zat. Maar ze ging maar ergens in het midden zitten en wachtte af wat er nog meer ging gebeuren.
 
Velkan
Member Avatar

Velkan was net aangekomen in de school waar hij beslist de beste tijd uit zijn leven zou hebben. En het begon al met een feestje. Hij wou zich die dag dan wel gedragen want hij mocht al geen alcohol drinken en er waren leerkrachten bij. Maar goed hij was op zijn kamer en nam vlug een bad voor hij zijn kledij ging aandoen. Dit water kon hij wel verdragen omdat hij nu geen aanvallen moest uithalen. Hij kwam het bad uit dat dampte van de hitte en deed zijn witte badjas aan. Hij keek in de spiegel en legde zijn haren goed en ging toen zijn kamer in. Op het bed lag een prachtig pak handgemaakt door wel zeker dertig ontwerpers. De stoffen zijn van katoen en linnen gemengd en evenals handgemaakt. Zo was dit pak duurder dan het trouwkleed van prinses Diana in 1981. Maar goed, het was een van de honderden galapakken. Voor hem waren het eigenlijk geen galapakken meer. Door de week droeg hij een gewoon wit hemd met een zwarte lange broek.

Na zijn pak te hebben aangetrokken kon hij vertrekken. Hij had net vernomen dat hij klassenoudste was van Aurumatos. Dus hij moest wel netjes voor de dag komen. Hij nam de deurklink vast en trok die zodanig naar beneden dat het slot openknipte en de deur openstond. Hij wandelde stilletjes door gangen en keek onderweg dikwijls door de ramen naar de prachtige bossen en bergen. Hij stapte daarna stevig door om op tijd te zijn voor het feest.

Eenmaal in de zaal aangekomen moest hij zich blijkbaar niet haasten. Hij was één van de eersten. Hij zag meteen Feras die met een jongen ruzie had. "Oh je" dacht Velkan. Hij liep naar Feras en vroeg: "Wats up?".
 
Aegir Aquantir
Member Avatar
Prins van Aquin
Aegir werd wakker, hij keek op een ding dat ze op aarde 'wekker' noemde. Niet dat het bij hem werkte want hij schrok werkelijk van het uur. Hij had gewoon door dat geluid heen geslapen, het kon natuurlijk ook zijn dat hij het verkeerd had ingesteld maar goed. Hij was TE laat voor het feest. Met uitgestrekte armen en een enorme geeuw er achteraan stond hij op. "Ah, ik ben een prins, en die mogen altijd te laat komen" zei hij hopend. Hij liep naar zijn kast toe en deed de deur ervan open. Hij nam zijn uiterst dure gewaad uit de kast dat hij van de Keizer cadeau had gekregen. Hij legde het netjes op zijn bed en ging richting douche. Hij draaide de kraan open, waarom kon het water hier nu nooit minimum 100°C zijn. "Brrrrr" zei hij toen hij onder het water stapte. Het duurde niet lang die douche, hij zou die volgende dag nog eens een goed woordje gaan doen met de directie. Hij droogde zich met watersturing af en liep terug naar zijn kamer. Hij nam zijn mantel en deed hem om. In de spiegel bewonderde hij zichzelf nog even en ging daarna de trap af richting danszaal. Wie zouden er al zijn? Waarschijnlijk iedereen. dacht hij want hij was nogal laat. Hij stond voor de deur maar die ging niet open. Hij vloekte iets in het Veridiaans omdat hij het zelf moest oplossen. Zodoende nam hij de deurknop vast en tot zijn verbazing ging de deur vlotjes open. De deur zwaaide open en hij stapte opgewonden binnen. Hij had nog nooit een deur zelf geopend. Als een elegante en belangrijk persoon met giga ego liep hij naar voren. Er stonden al redelijk wat mensen op de dansvloer en tot zijn verbazing zag hij dat het schoolhoofd aangevallen werd door de enige echte Alucardvamp. Feras hield hem tegen om te verhinderen dat Alucard het schoolhoofd leeg zou zuipen. Hij zag de heerlijke tafel met hapjes hem toeroepen maar hij moest Feras gaan helpen. Dat mormel mocht het schoolhoofd niet doden. Met een snelle pas kwam hij tot bij Feras. "Wat is hier aan de hand? Waarom doet hij zo?" vroeg hij een beetje geiiriteerd aan zijn vriend. "Dit moet toch een feestje zijn geen slachtpartij" zei hij kwaad naar Alucard.
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
ZetaBoards - Free Forum Hosting
Join the millions that use us for their forum communities. Create your own forum today.
« Previous Topic · De grote zaal · Next Topic »

Theme Skin Template v3 made by Dromin
Skinning done by Feras
buttoning done by Aegir
General administration done by Laitara