| Tijd voor een training!; of toch eerder voetballen | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Jul 9 2010, 10:16 PM (414 Views) | |
| Fuyumi Satou | Jul 9 2010, 10:16 PM Post #1 |
![]()
|
Een perfecte dag. Niet te warm, niet te koud. Slechts een paar wolkjes met afwisselend zon en een heerlijk briesje wind. De verandering van school was niet erg makkelijk geweest. De taal was anders, maar ze deed haar best. Op haar oude school zat ze bij de sportclub – natuurlijk – maar hier was het haar eigen initiatief om fit te blijven. Sporten en gezond eten, twee belangrijke dingen, al mocht popcorn en pizza er ook wel zijn. Op een feestje of bij de film dan. Nu had ze een trainingspak aangedaan en comfortabele schoenen, en ze had een voetbal gepakt. Zo´n ding had ze standaard mee, overal en altijd. Hoewel ze normaal gesproken de snelste sprinter van haar jaar geweest was, hield ze ook erg van voetbal. Van elke sport wel eigenlijk, alleen rugby niet echt. Toch zou ze voor ze de bal zou gaan hooghouden en dat soort dingen ermee doen, eerst even een paar rondjes hardlopen, en een aantal meters sprinten. Er was geen duidelijk rondje op het grasveld te bekennen, dus besloot ze om de bal ergens neer te leggen in een lijn met een van de bomen. Als ze daar min of meer rondjes om zou rennen, zou dat waarschijnlijk wel voldoende zijn. Ze had besloten tien tot vijftien rondjes te rennen, en daarna en paar keer te sprinten. Interval was goed voor je conditie, en goed voor je uithoudingsvermogen. Dat, en Fuyumi vond het ergens best leuk om te doen, het was uitdagend. Na een kwartier was dat intervalgedoe best slopend geworden, oftewel, even een kleine voetbalpauze. De bal hooghouden was met veel oefening niet al te moeilijk. Ze zei dat nu wel, maar ze had nogsteeds de gewoonte om het ding zo hard en/of hoog te trappen dat hij een beetje van de gewenste koers afdreef. Afijn, het bleef een bal, en ballen luisteren niet altijd. Hoogstens een robotachtige bal zou het lukken, maar aangezien die meestal van metaal waren, zouden ze niet fijn zijn om tegenaan te schoppen. Dit was wel iets makkelijker dan een uur lang intervaltraining. Nee, een uur lang was zelfs onmogelijk! Geen enkel mens kon dat volhouden, onmogelijk, uitgesloten. Misschien moest ze maar gewoon met de bal bezig blijven, veel ontspannender en minder vermoeiend. En ze zou nogsteeds aan haar beweging komen. Een perfect voorbeeld van een win-win situatie. off; Laitara -ik schrijf het toch wel goed?- gelieve eerst laten posten Laitara: uhu ^^ Edited by Laitara, Jul 10 2010, 03:25 PM.
|
|
|
| Laitara | Jul 10 2010, 04:04 PM Post #2 |
![]()
|
Terwijl Laitara een boek aan het lezen was ergens in het bos was Cinzia op onderzoek uit gegaan. Ook zei wou nu wel eens weten hoe het terrein er uit zag. En kon het nog, want nu waren er nog niet zoveel leerlingen om haar te zien en bang te worden van haar. Ze kwam uit bij de bergen en vond een mooie plek met uitzicht op het grasveld beneden aan. Ze keek een paar meters naar beneden waar Laitara ergens in het bos zou moeten zitten. Dat arme kind zou dit schooljaar bijna helemaal alleen moeten doormaken. Dat was een vrij droevig iets. Misschien dat zij zelf haar kon helpen. Maar hoe moest een wolf vrienden voor haar vinden als iedereen voor har weg renden? Ze keek nogmaals naar beneden, alleen deze keer naar het grasveld. Ze zag een Aziatisch meisje vrolijk om een bal heen rennen. Cinzia vroeg zich af of dat iemand geschikt was. De viervoeter stond op en maakte vaart naar beneden. Tot aan de rand van het bos, daar bleef ze achter de bosjes haken om het meisje te opserveren. Ze leek geen kwaad iemand, en het zag er uit dat ze er ook wel plezier in had. Met het spelen met de bal. Zij zelf deed ook wel eens een bal spelletje met Laitara. Het was de bedoeling dat Laitara ooit met haar krachten zou kunnen vals spelen. Maar telkens als ze dat probeerden zat er ineens een lichaamsdeel vast in een boom of zo. Best grappig, maar nu was Kapita er niet meer op haar er uit de redden. Misschien konden zei ook wel hier op het grasveld terecht. Maar eerst eens kijken of ze dit meisje te vriend kon maken. Ze renden er op af en nam de bal uit de lucht. Hopend dat het meisje niet bang voor haar zou zijn, bracht ze de bal op haar neus rustig weer terug naar de eigenaar. Ze gooide die, voor zover je dat kan met je neus, naar haar toen en nam een korte afstand. Ze blafte één maal vrolijk en keek het meisje blij aan, wachtend op een reactie. Laitara was ondertussen klaar met het verhaaltje en kwam tot de ontdekking dat Cinzia de benen had genomen. Ver kon ze niet zijn, ze zou wel op ontdekking zijn. Ze sloot haar ogen en zocht haar levenstekens door het bos heen. Ze brachten haar niet echt ver. Die moest ze maar gewoon eens wat beter gaan oefenen. ‘CINZIA’! riep ze. Maar er kwam nog geen antwoord. Ze liep een stukje door het bos en hoorde haar toen blaffen. Ze liep er op af en kwam bij een grasveld uit. Daar zag ze Cinzia plaats nemen voor een meisje van Aziatische afkomst. Even kneep ze haar ogen licht dicht. Het was toch echt haar wolf. Was ze al een tijdje met dit mens aan het spelen dan? Ze wou eigenlijk niet dichterbij komen, maar als Cinzia iemand vertrouwden, dan zou het wel goed zijn. Ze kwam uit de schaduwen van de bossen en voelde de zon aan. Ze wist niet zeker of het meisje op de hoogte was van haar aanwezigheid, ze stond te slotte achter haar. Maar ze was nu wel naar haar nieuwschierig. |
|
|
| Aegir Aquantir | Jul 10 2010, 08:45 PM Post #3 |
![]()
Prins van Aquin
|
Hij was nu al een dag hier en hij verveelde zich nu al. In het paleis had hij altijd iets te doen, was het niet ravotten met Feras en Cedric of zijn draak dan was het studeren. Hij miste Haelic zijn geliefde kleine draak ontzettend maar dat liet hij aan niemand merken. Zelfs zijn strenge betovergrootvader de keizer miste hij met dat irritante protocol. De lessen waren nog niet eens begonnen, je moest vrienden maken. “Pfft vrienden maken” zuchtte hij. “Er loopt hier bijna niemand rond”. Hij sprong uit zijn stoel en ging richting de badkamer. Hij liet het gigantische bad vollopen met heerlijk koud water en ging erin liggen. Het bad was speciaal gebouwd voor Aquarius mensen en was dus redelijk diep. Hij kon zichzelf helemaal onder dompelen tot wel een meter diep. Zo bleef hij een half uurtje zitten, nadenkend over wat hij ging doen. Na het heerlijke halfuur droogde hij zichzelf af door middel van watersturing. Zijn maag begon te grommen. “Dat wordt eten zoeken. Wat zouden ze hier eigenlijk te bikken hebben?” zei hij tegen zichzelf. Hij liep de leerlingen kamer uit en zocht de kantine. Daar moest toch zeker wel een keuken aanvast hangen. Met de keuken in zijn gedachten begon zijn maag harder en harder te rommelen zodat hij het op een sprintje zette. Bij de kantine aangekomen zag hij allemaal rare dingen staan, hij herkende echt helemaal niets en vond ze maar eng. “Is dat eten?” vroeg hij zich af. Toch niet helemaal zeker besloot hij maar met een rammelende maag verder te gaan. Wie weet word hij vergiftigd, dat moest hij zeker niet hebben. Hij liep de kantine terug uit en had het in zijn hoofd gekregen naar buiten te gaan. Het was ten slotte mooi weer. Buiten zocht hij een weg die hij kon volgen. Hij zag dat er een pad liep richting de bossen en volgde die. Bomen klimmen, dacht hij. Dat vond hij wel een goed idee. Hij nam een spurt tot aan de bosrand en klauterde in een boom. Aan de top gekomen keek hij rond en zag in de verte een grasveld met een meisje. Ze was zichzelf moe aan het maken, zo leek het ten minste. Of dat zo was wist hij niet. Hij klauterde van boom tot boom en zijn staart die even lang was als zijn lichaam volgde hem vrolijk mee totdat hij het grasveld had bereikt. Nu zag hij het beter, het meisje was rond een rondvormig ding aan het lopen. Dit werd vervolgd met een hoop vragen in zijn hoofd. Wat zou dat ding zijn? Is het gevaarlijk? Zou het een levend wezen zijn of niet? Hij sprong zachtjes uit de boom en kwam half balancerend door zijn staart op zijn benen terecht. Het meisje was gestopt met rond het voorwerp te lopen en was met een raar beest aan het spelen. Aan de andere kant van het bos kwam een roepend geluid, ‘CINZIA’! waarop het rare beest lawaai begon te maken. Hierna volgde er een ander meisje dat van de bosrand wegliep richting het spelende meisje, ze stond nu achter haar. Wat zou het meisje gaan doen? Hij begon haar te observeren. Zelf ging hij iets meer naar voren om het beter te kunnen zien en ging op de grond zitten. Zijn staart sloeg achter hem hyperactief op en neer. |
|
|
| Fuyumi Satou | Jul 15 2010, 08:38 PM Post #4 |
![]()
|
Ze had verbaast opgekeken toen er opeens een hond – het was toch wel een hond? – opeens dat bal naar haar toe gooide, min of meer. Ze had even gegiecheld door het beestje en kreeg daarna een idee. Koppen! Ze had het nooit écht geprobeerd, omdat de bal op school nooit op hoofdhoogte kwam, en als hij het wel deed, kwam hij altijd redelijk hard aan. Een jongen uit haar oude klas had erdoor zelfs zijn neus ooit gebroken. Auwtch… Nu kon het vast geen kwaad om het uit te proberen, haar neus zou ze tenslotte niet breken. Voorzichtig gooide ze de bal in de lucht, en het lukte haar ook om hem een paar keer op haar hoofd te laten stuiteren voor hij uit zijn baan raakte en achter haar op de grond viel. Ze had nog geprobeerd om hem te redden door een stap naar achteren te zetten, maar het was haar helaas niet gelukt. Ach, 4 keer was wel een nieuw record! Toen ze zich omdraaide om de bal weer te pakken, viel haar oog op een meisje die voor nu nog onbekend was. Ze zat hier vast ook op school, en anders was ze erg verdwaald. Ze pakte even haar bal op voor haar hersenen op volle snelheid begonnen te draaien. Right, hier stelden ze zich voor door eerst de voornaam te zeggen, en dan pas de achternaam. Het was ook zo verwarrend en anders, het zou nog wel even duren voor ze aan alle Amerikaanse gebruiken was gewend. ´´Hoi! Ik, ehm, ik ben Fuyumi Satou. Leuk je te ontmoeten´´ Ai, wat begon ze zich te schamen. Thuis is Osaka wist ze precies wat ze tegen wie moest zeggen, de Japanse taal was qua beleefdheid ook zoveel makkelijker. Had ze het wel goed gedaan, ze wist het niet. Waar was haar leraar als je hem nodig had? Ach, ze merkte het wel snel genoeg of ze beleefd genoeg was, toch? Ze keek even nerveus lang de bal die ze in haar handen had naar de grond, maar daarna naar de bal zelf. Maar ze wist dat haar zichzelf twijfelen niets zou oplossen, dus met een stralende glimlach hief ze haar hoofd op. Ze moest beter in haarzelf geloven! Alles zou uiteindelijk toch wel goed komen. Gewoon rustig worden, en diep ademhalen. |
|
|
| Laitara | Jul 19 2010, 09:34 PM Post #5 |
![]()
|
Het meisje leek de wolf vreemd genoeg te vertrouwen. Iets wat nog niet eerder was gebeurd. Ze speelden even met de bal tot Cinzia mis kopte richting haar kant. Het meisje draaide om om de bal te pakken. Het meisje leek even verbaast maar raapte zichzelf snel bij één om zichzelf voor te stellen. Iets wat Laitara misschien eerst had moeten doen. Mar van verbazing had zij dat zelf nog niet gedaan. Het feit dat ze niet bang was voor de wolf en dat Cinzia gewoon met haar wou spelen was al zo bijzonder op zich. Daar moest ze even de tijd voor nemen om dat tot zich door te laten dringen. Laitara kek even opzei naar Cinzia die haar puppy eyes had opgezet. Ze piepte een klein beetje en Laitara draaide weer naar het meisje terug. Als Cinzia haar vertrouwde, dan kon zei haar ook wel vertrouwen, dacht ze. ‘Hoi! Ik, ehm, ik ben Fuyumi Satou. Leuk je te ontmoeten’, begon het meisje. Laitara examineerde het meisje. Zoals ze dat in Amerika zouden noemen. Het meisje had lang zwart haar en was van Aziatische afkomst. Een vrij slank persoon die zo te zien veel aan sport zou doen. Met ‘Babysteps’ liep Laitara vooruit richting het meisje. ‘Laitara’, begon het bosmeisje in het groen. Ze keek weer naar Cinzia die haar kant op kwam. ‘Vrij dapper van je om zomaar met een wolf te spelen’, begon Laitara een onderwerp uit het niets. Ze knielde en aaide haar wolfje. ‘Meestal rennen mensen gelijk voor haar weg. Waar ik zelf overigens geen problemen mee heb…’ging ze verder ze stond weer op en nam de liet de bal naar Fuyumi toe rollen. ‘Om een lang verhaal kort te maken, ik word opgejaagd’, zei Laitara zacht, direct en getreurd. Ze wist namelijk bijna zeker dat ze dat wou gaan vragen. Iedereen die vraagt dat dus waarom zou zijn anders zijn. Laitara keek weer naar de lucht. En toen weer naar het meisje. ‘Mag ik meedoen’? Vroeg ze twijfelend aan het meisje. Cinzia blafde uit vreugde en heroverde haar plek op het gras terug wachtend op een reactie van het meisje. Ze kwispelde met haar staart om te laten zien dat het een goed idee was en dat ze het nu al leuk vond. Ten slotte hield zij ook wel van een leuk bal spel. Even keek ze weg naar de bomen en blafte nogmaals. Ze waren niet alleen. ‘Ik heb het al gezien Cinzia, als het het leuk vind daar te zitten moet die dat zelf weten’, reageerde ze terwijl ze alvast zelf een driehoekje maakte door ook een plek in te nemen |
|
|
| Feras Pyrona | Jul 22 2010, 10:39 PM Post #6 |
![]()
Administrator
|
Heet en opgefokt. Dat waren twee woorden om Feras te omschrijven. Je kon het amper zien, maar zijn kale schedel stond in brand. Zachte kleine, maar gloeiend hete vlammen gingen om hem heen als een aura. Zijn hart ging te keer als een razende. Maar het kon ook niet anders als je sportte. Feras was slechts aan het stretchen. "Keej genoeg voor ik de boel in de hens zet. Ik moet er effe uit." In lichte looppas bewoog hij zich van zijn kamer naar het grasveld. Het enige wat hij droeg was zijn makkelijk zittend "ondergoed". De kleren die alle Veridianen normaal droegen. Hij had zijn eigen vechtclubje!! Maar dan moest hij natuurlijk zelf ook wel in vorm zijn. Daarom dat hij nu zo hard bezig was. Hij wilde er "getraind" uitzien. "It's the eye of the tiger, it's the cream of the fight Risin' up to the challenge of our rival And the last known survivor stalks his prey in the night And he's watchin' us all in the eye of the tiger" Dat liedje dreunde door zijn hoofd. Nee, hij had geen mp dinges of i-dinges in zijn oren zitten. Het lied zoemde gewoon door zijn hoofd. Het maakte hem wel lekker opgefokt en hyper. Net als vele anderen concludeerden, was het grasveld bezet. En net zoals de anderen, waaronder Aegir, verschool Feras zich in de bosjes, zonder van de aanwezigheid van de anderen op de hoogte te zijn. Plots zoemde een ander liedje door zijn hoofd. "Ik heb een clubke opgericht voor mense me een lelijk gezicht, ge zijt erbaai." Feras waaide voor zijn hoofd in de hoop dat het liedje zou weggaan en dacht weer aan "the eye of the tiger." terwijl hij keek naar het meisje en het ronde voorwerp dat tegen haar lijf stuiterde om daarna weer de lucht in te gaan. Even later zag hij het harige beest van in het zwembad op het meisje afkomen. Alleen lagen de haren nu niet plat, maar zag het beest er eerder als een pluizenbal uit. Wat raar dat haar zoiets kon. Veridiaanse haar bleef altijd hetzelfde, geen schaar, geen water, niks kon Veridiaans haar uit zijn model halen. Veridiaans haar zag eruit en voelde alsof er een twintigtal tubes gel doorheen gegaan waren en er nooit waren uitgewassen. Even later kwam ook een meisje tevoorschijn. Hij besloot om dan maar elders te trainen. Wat maakte het uit. Hij klom uit de boom en zocht een andere trainingsplaats. Eerst maar een beetje lopen op de bospaden en hopen dat er geen laaghangende takken waren. Nou ja, wat was laag voor een wezen van 2.80m groot? Hoe in godsnaam konden ze hem niet opmerken? Terwijl hij enkele ontwijkingsmanoeuvres deed op onzichtbare aanvallers, tai-sabaki's noemden de ontwijkingstechnieken, en bij elke ontwijking die hij deed, noemde hij de juiste term erbij. Kwestie van de theorie ook onder de knie te krijgen. "nagashi, buitenkant, uh uh soto. Denk ik." Zei hij, terwijl hij naar zijn voeten keek en zijn houding bijstelde tot zijn voeten in een hoek van ongeveer in 45° stonden. Alleen trainen was lang zo leuk niet. Tenslotte was Aegir er misschien ook wel, wie kon het weten? "Heej Aegir. Ga je niet trainen dan?" vroeg Feras, die zich achter Aegir had verstopt, in de hoop hem te laten schrikken. Vrolijk liep hij zijn kwispelende Best friend voorbij en deed hij een paar "stoere" moves om indruk te maken op "the girls." Tja, boys will always be boys. "Hoi." Was het enige wat hij zei, en het kwam er waarschijnlijk, of erg droog, of erg gladjes uit. "Aegir, doe je niet mee?" nodigde hij hem uit. Met twee was leuker dan alleen. Makkelijker ook, want dan had je een écht lijf om op te trainen en geen lucht. off: sorry, de termen zijn beroepsmisvorming...nou ja, hobbymisvorming dan XD |
|
|
| Aegir Aquantir | Jul 26 2010, 09:07 PM Post #7 |
![]()
Prins van Aquin
|
Nog steeds lichtjes hyper zat hij gehurkt te kwispelen, nog altijd observerend naar het meisje met beest en dat ronde ding, wat het ook mocht zijn. Hij had zijn hoofd al eerder zo vol gepropt maar dit overtrof hem echt. Hij kreeg irriterende hoofdpijn van het nadenken over dingen die hij niet kende. “Stop” zei hij rustig tegen zichzelf. “Pijnig je zo niet” en hij deed een soort van mediterende zucht oefening en werd rustiger. Hij keek nog eens naar de twee meisjes, het beest en dat ronde ding. Het nadenken was gestopt en hij kroop nog eens hoog in de boom om ze beter te kunnen zien. “Ik denk dat ik dadelijk het bos maar eens uitstap” zei hij in zichzelf. De boom wiebelde door zijn lengte en zijn kwispelende staart natuurlijk. Hij snapte echter niet dat de twee meiden hem nog niet hadden opgemerkt. Hij was groter dan 2 meter en was blauw en hij had een staart en…. Zo kon hij wel minuten doorratelen. Nog niet te vergeten dat hij hoe hete die dingen ook alweer. *denk denk denk* ah ja oren niet had alleen de gehoorgang was zichtbaar. Sommige mensen vonden zijn huidskleur niet angstig maar dan ging het voornamelijk over zijn uiterlijk met nadruk op zijn niet bestaande oren. Hij vond het maar een belachelijke opmerking. “Iedereen heeft toch oren, je ziet ze alleen niet bij alle wezens” zuchtte hij hard op. Hij klom de boom terug uit en ging op de grond zitten en bekeek de meisjes nog even. Zijn zitmomentje duurde niet zo lang meer want hij voelde een warme lucht op hem afkomen. Dit kon maar een ding betekenen, Feras was in aantocht. Nog geen drie tellen later voelde hij een helse warmte achter zijn rug. "Heej Aegir. Ga je niet trainen dan?" hoorde hij Feras zeggen, hij had waarschijnlijk een poging gedaan om hem te laten schrikken maar dat was hem dus echt niet gelukt. Je kon hem namelijk al van 100 meter aanvoelen komen door de hitte. “Hoezo trainen? Is het training vandaag?” Hij keek om zich heen of hij een leraar zag maar dat was niet het geval. Hij zag Feras richting het veldje lopen en sloofde zich natuurlijk weer uit met een paar van zijn slechte moves. Dat kan ik beter dacht hij egoachtig in zijn hoofd. Hij hoorde Feras dan ook erg droogjes “Hoi” zeggen tegen de meisjes. “Fer, Fer, Fer” zuchtte hij. Toch nog redelijk geïrriteerd door het ronde ding waar hij de benaming en gevaarlijkheidgraad niet van wist bleef hij toch nog even zitten. Laat Feras maar uitzoeken wat voor ding het is. dat was zijn grove gedachte. Nadat Feras “Hoi” had gezegd vroeg hij of hij mee wilde doen. “Met jou wel Fer maar dat ronde ding vind ik maar niets” zei hij geërgerd naar zijn vriend toe. Hij stond op en zijn staart was gestopt met kwispelen. Lichtjes vooruit gaand ging hij het grasveldje op en nam een kamai-houding aan naar Feras. “Hier gaat hij dan” riep hij in het veridiaans naar Feras. Hij deed een mae-geri (voorwaartse trap) naar Feras en sloeg daarna richting zijn maag met een harde tsuki-chudan (vuistslag in de maag) zijn strijdkreet kon dan ook iedereen horen. Dit deed hij waarschijnlijk om een betere indruk te maken op de meisjes dan dat Feras gepresteerd had. Hij was een goede vechter en zelfs Feras was soms niet opgefokt genoeg om van hem te winnen. En hij had in Reda een goede trainer gehad, hij was dan ook niet zomaar een van de beste daar. |
|
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · Het grasveld · Next Topic » |








10:57 AM Jul 11