Eerstejaars les 1; Wingardium Leviosa

Welkom op Serenissima Academia. We hopen dat je het naar je zin krijgt op onze rpg.

Je bezoekt het forum nu als gast, dat betekend dat je sommige stukken niet kan zien. Dus log in als je al een account heb of maak er een aan. Als je eenmaal member bent kun je gaan beginnen met rpg-en. Voor vragen kun je terecht bij Silvano Odinni of Leonara Ranieri.

Momenteel zitten we in de maand November. Het is al bijna December en Kerstmis komt eraan!

Maak een account aan!

Als je al een account hebt, log dan in en ga verder met rpg-en:

Eerstejaars les 1; Wingardium Leviosa
Topic Started: May 25 2009, 01:39 PM (81 Views)
Leonara Ranieri	May 25 2009, 01:39 PM Post #1
Schoolhoof/AH Audax/ Lerares S&B Posts: 67 Group: Schoolhoofd Member #1 Joined: Apr 17, 2009	Vrolijk liep Leonara door de gangen van Serenissima, op weg naar haar lokaal. Haar eerste les van dit jaar was bedoeld voor de eerstejaars, de leukste klas van allemaal. Daar zaten namelijk Dreuzelkinderen in die nog nooit getoverd hadden. Natuurlijk had je ook van die verwaande tovenaarskinderen die alles al dachten te kunnen, maar voor het gemak vergat Leonara die even. De eerste spreuk die ze de nieuwe leerlingen zou leren was 'Wingardium Leviosa', een zweefspreuk, die meestal als eerste aangeleerd werd. Het was een simpele spreuk, die de leerlingen snel onder de knie konden krijgen. Zij had de spreuk zelf ook vrij snel geleerd. En de leerlingen mochten eerst op veren oefenen, die natuurlijk licht waren en dus makkelijk om te laten zweven. Even stond ze stil en keek om zich heen. Het was geweldig om schoolhoofd te zijn, en te weten dat de hele school eigenlijk van haar was. Nouja, niet alleen van haar, ze moest hem natuurlijk delen met Silvano. Maar hij was heel aardig en veelbelovend, de reden waarom ze hem als mede-schoolhoofd had gekozen. Eindelijk was ze bij haar lokaal aangekomen, haar oude vertrouwde lokaal. De plek waar ze zich thuisvoelde, daar waar ze de leerlingen alles over een nieuwe spreuk kon leren. Ze opende de deur en liep gelijk door naar haar bureau. De spullen voor de eerste les lagen al klaar, een doos veren, een lesboek en een kussen voor de demonstratie. Haar toverstok haalde ze uit de zak van haar gewaad en legde ze erbij. Nu moest ze nog iets doen, maar wat ook alweer? Ze draaide zich om en dacht diep na. De nieuwe leerlingen kende haar nog niet, daar had het wat mee te maken. Bij de aanblik van het bord schoot het haar weer te binnen. Natuurlijk! Het was gebruikelijk om je naam op het bord te zetten. Stom. Ze pakte haar toverstok van het bureau en mompelde een spreuk, waardoor het krijtje naast het bord begon te zweven. In haar netste handschrift (wat ook al bijna onleesbaar was) schreef ze: Lieve eerstejaars, welkom bij jullie eerste les Bezweringen. Ik ben Leonara Ranieri, jullie lerares. Welke spreuk ze gingen behandelen schreef ze er nog niet bij. Dat moest een verrassing blijven. Ze gingen zitten op de stoel en vouwde haar armen over elkaar. Laat de leerlingen maar komen, dacht ze bij zichzelf.



Cristina Magatre	Jul 20 2009, 02:25 PM Post #2
Posts: 11 Group: Eerstejaars Inimicus Member #11 Joined: May 6, 2009	Cristina liep door de school op weg naar haar ontbijt. Yvette liep naast haar en was blijkbaar in een goede bui want, hoewel ze normaal vrij stil is en meer luisterde naar wat Cristina allemaal wel niet tegen haar zei, was ze nu vrolijk tegen haar aan het praten, en eerlijk gezegd, ergerde Cristina zich een aan haar vrolijke gebabbel. Een van de redenen waarom ze haar had uitgekozen was omdat ze het stille type was dat haar in alles volgde. Ze nam het Zaneta niet kwalijk dat ze haar die ochtend niet was gevolgd, zijzelf werd op dit moment ook half gek van dat gekwek. Op een gegeven moment kon ze er gewoon simpelweg niet meer tegen. 'Yvette,' zei ze met een irritatie in haar stem. 'Kun je alsjeblieft even stil zijn, ik word gek van je gebabbel.' Yvette scheen het te begrijpen en hielt haar mond. Ze liepen eindelijk de Sala da Pranzo in en ze liepen gezamenlijk naar de tafel van Inimicus waar ze naast elkaar gingen zitten. Yvette was in die vijf minuten waarin dat was gebeurd blijkbaar al vergeten wat Cristina haar net had gevraagd, want terwijl ze haar eerste broodje pakte begon ze weer verder te kletsen. Cristina zuchtte en pakte zelf ook een broodje waar ze wat kipfilet op legde en vervolgens het in haar mond begon te proppen, dan maar geen nette manieren vandaag, daarvoor had ze een te duister humeur door mevrouw kletskous naast haar. Na het ontbijt kon ze het simpelweg niet meer hebben, nog even en ze zou écht gek worden. ze moest dat goede humeur in de grond boren, of Yvette kwijtraken, dat kon ook. Ze dacht even na waarna zich verschillende gedachten in haar hoofd stroomde. De helft bonjourde ze voor het moment eventjes weg omdat ze het niet kon gebruiken dat Yvette op dit moment in de ziekenboeg eindigde of erger en de andere zette ze op volgorde. Tijd voor plan B (ze rekende netjes vragen als plan A, dat blijkbaar toch niet zo goed had gewerkt). 'En ik bedoel maar, tekenen is niet echt een hobby, meer een levensdroom of zoiets, mijn doel in het leven, denk je dat er een tovenaarsberoep bestaat voor iets als schilderen en tekenen? Ikzelf denk van wel, iemand moet toch die bewegende schilderijen maken, hoe zou dat eigenlijk gaan, met een spreuk ofzo?' Maar...' Cristina keek waarschuwend haar kant op, de eerste keer in minstens vijf minuten dat ze ook maar een teken van aandacht toonde, maar dat bleek niet te werken. Dan maar over op plan C, wat een aanvulling was op plan B. Ze veranderde haar waarschuwende blik in een onbegrijpende en onschuldige glimlach. 'Eh, sorry, zei je wat?' Even keek Yvette haar onbegrijpelijk aan toen wende ze haar blik af. 'J-je luisterde niet? Of nou, eh... laat maar, sorry,' zei ze. Bingo, goede humeur weg. En plan C werkte tot dan toe het beste. Helemaal tot aan het lokaal bezweringen was het stil tussen de twee, maar toen vergat ze blijkbaar haar gekwetste humeur en kwam het goede terug. Nu was plan D aan de beurt. Plan D was ietwat riskant, maar ze kon er simpelweg niet meer tegen en met een hoofd die ondertussen aardig van ergenis begon te bonken kon ze ook niets anders vertellen en bovendien begon ze haar geduld aardig te verliezen. Aan de andere kant, kon ze met dit plan Yvette ook verliezen, wat ze niet moest hebben... Ze hield halt voor het lokaal (dat jammer genoeg openstond, maar dat kon Cristina op dit moment niets schelen, ook al zat daar de docent bezweringen die rustig kon meeluisteren). 'Yvette?' zei ze, niet meer kalm, met ingehouden woede die doorklonk. 'J-ja,' zei die, die de woede achterin Cristina 's keel klonk bleek te horen. 'Houd op met praten en focus op de eerstkomende les!' begon ze haar tirade schreeuwend. 'Ik kan er werkelijk niet meer tegen, ik word hier gek! En alleen omdat jij al de hele ochtend een goed humeur schijnt te hebben en daardoor de oren van mij hoofd kletst! En wat ik ook doe, het schijnt niet te helpen! Vragen, negeren, kwetsen, niets helpt! Maar klaarblijkelijk moet ik je meer kwetsen dan een onschuldig: wat zei je? Blijkbaar moet ik je bedreigen om je stil te krijgen! Klaarblijkelijk moet ik je misschien de ziekenboeg inslaan om je alleen maar stil te krijgen, is kijken of je dan stil bent!' Ze keek met woedende ogen naar Yvette, die op haar beurt met bange en betraande ogen terug keek. Yvette draaide zich om en rende weg, blijkbaar totaal geen aandacht meer bestedend aan het feit dat ze les had. Cristina zuchtte en liep het lokaal binnen, knikte even naar de docente en liep vervolgens naar een tafeltje in de hoek waar ze geïrriteerd aan ging zitten. Als Yvette maar niet besloot dat dit betekende dat ze geen "vrienden" meer waren. Elke vriendin ontploft toch wel eens? En zij speelde op dit moment de vriendin...



1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)


« Previous Topic · Bezweringen · Next Topic »