


| Welkom op Serenissima Academia. We hopen dat je het naar je zin krijgt op onze rpg. Je bezoekt het forum nu als gast, dat betekend dat je sommige stukken niet kan zien. Dus log in als je al een account heb of maak er een aan. Als je eenmaal member bent kun je gaan beginnen met rpg-en. Voor vragen kun je terecht bij Silvano Odinni of Leonara Ranieri. Momenteel zitten we in de maand November. Het is al bijna December en Kerstmis komt eraan! Maak een account aan! Als je al een account hebt, log dan in en ga verder met rpg-en: |
| De sorteerceremonie; alleen posten als je je afdeling al weet | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Apr 28 2009, 11:30 AM (249 Views) | |
| Silvano Odinni | Apr 28 2009, 11:30 AM Post #1 |
![]()
Schoolhoofd/Fabeldieren/AH Labor
![]()
|
Silvano liep de sala da pranzo in. Op een een soort klein podium stond de rota de lectio al klaar om te gaan sorteren. Hij ging achter de lerarentafel staan. Er kwamen al wat eerstejaars binnen en hij maakte met zijn handen een gebaar om duidelijk te maken dat ze voor de rota de lectio op een rijtje moesten gaan staan. Hij schraapte zijn keel en zei:"Geachte eerstejaars, welkom op La Serenissima Academia. Straks zullen jullie gesorteerd worden. De afdelingen zijn: Audax, Inimicus, Labor en Merito. Als je naam genoemd wordt stap je het podium op en geef je een zwaai aan het rad. De eerste die ik noem is...." off: Zet in je post dat ik je naam heb genoemd en je een zwaai aan het rad geeft. Je mag ook zeggen waar het rad stopt maar zorg dan wel dat het de afdeling is waar het rad je bij je personagekaart al in gesorteerd heeft. Als je nog niet gesorteerd bent bij je personagekaart gelieve hier dan niet te posten tot dit wel is gebeurt. |
![]() |
|
| Florence Yukai | Apr 28 2009, 11:43 AM Post #2 |
![]()
I'm not cute!
![]()
|
Ochjee, nu werd hij gesorteerd. Het was van levensbelang dat hij in een gunstige afdeling kwam, want met Labor werd je nou niet bepaald populair. Deze afdeling bepaalde de rest van je sociale leven hier op school. Zenuwachtig trippelde een klein, gezet jochie heen en weer. Hij luisterde met open mond naar het schoolhoofd, waardoor zijn hazetanden naar voren staken. Hij zou waarschijnlijk als laatste komen, als het op alfabetische volgorde ging dan. "De eerste die ik noem is... Yukai, Florence." Hij schrok op. Wat? Hij? Ging het dan niet op Alfabetische volgorde? Awwh, shit! "Trouw en zelfverzekerd, draai aan het rad om te zien welke afdeling jouw leven verbetert." zei het rad. Nerveus pakte hij de hendel vast en liet hem met een grote zwaai rondraaien. Het leek een eeuwigheid te duren voor Florence, maar in feite duurde het zo'n 20 seconden voor het uitgedraaid was. Bovenaan stond een oranje bord met daarop: 'Merito'. Oké, waar was dat ook alweer voor? Dat stond voor trouw en ijverigheid. Nou, hij was dus absoluut heel ijverig, not. Maarja, het zal wel oké zijn, toch?
Edited by Silvano Odinni, Apr 28 2009, 11:49 AM.
|
![]() |
|
| Marietta Belladonna | Apr 29 2009, 04:19 PM Post #3 |
![]() ![]()
|
Marietta liep de Sala da Pranzo binnen. Ze keek zenuwachtig om zich heen. Straks zou ze gesorteerd worden, en speciaal voor deze gelegenheid had ze de parelarmband die ze van haar oma had geërfd aangedaan. Ze liep achter een jongetje aan en ging in een rij voor de rota de lectio staan zoals het schoolhoofd gebaarde. Marietta probeerde zich te herinneren welke afdelingen er ook al weer waren. "De afdelingen zijn: Audax, Inimicus, Labor en Merito." zei het schoolhoofd. Oh ja, dacht ze, dat waren ze. Het kon haar eigenlijk helemaal niet zoveel schelen in welke afdeling ze kwam, als ze er maar vrienden kreeg en ze wilde absoluut populair worden. "De eerste die ik noem is... Yukai, Florence." zei het schoolhoofd. Het jongetje dat naast haar had gestaan gaf een zwaai aan het rad en hij kwam terecht in Merito. Ze glimlachte naar hem. Hopelijk was zij nog niet aan de beurt. "Belladonna, Marietta" zei het schoolhoofd. Marietta kromp ineen, maar ze herstelde zichzelf snel en liep zo elegant mogelijk het podiumpje. "Eigenwijs en vastberaden, draai maar aan het rad om te zien welke kleur jij krijgt in je gewaden." zei het rad. Marietta lachte. Ze kon het niet helpen. Een sprekend rad was ook zo komisch. Marietta pakte de hendel en draaide eraan. Net toen ze het zo lang vond duren dat ze het rad met haar hand wilde afremmen stopte het bij een blauw bordje met 'Labor' erop. Ze wist echt niet meer waarvoor die afdeling stond, maarja.. blauw was een mooie kleur. Ze stapte het poduimpje af en liep naar de jongen die Florence scheen te heten. "Hoi, weet jij waar Labor ookalweer voor stond?"
Edited by Silvano Odinni, Apr 29 2009, 04:34 PM.
|
![]() |
|
| Cristina Magatre | May 7 2009, 08:51 PM Post #4 |
![]()
|
Cristina keek verveeld om zich heen. De meeste andere kinderen leken gespannen. Zij daarentegen was onbezorgd en zelfs een beetje verveeld. Ze wist toch wel in welke afdeling ze ging komen. Inimicus. Haar ouders hadden er allebei gezeten en zij was even slecht, zo niet nog slechter, dan hen. Ze zou er hoe dan ook inkomen. Ze sloeg haar armen over elkaar waarbij een hand met de vingertoppen naar haar mond reikte. Ze was de leerlingen aan het beoordelen en vond het niet echt een verrassing in welke afdelingen ze werden ingedeeld, ze waren er allemaal geknipt voor. Ergens in haar achterhoofd was ze ook al aan het bedenken wat voor rol de leerlingen in haar plannen zouden gaan spelen... 'Magatre, Cristina,' werd er opeens geroepen. Verveeld liet ze haar armen langs haar lichaam vallen en liep langzaam naar voren. Ze keek nu ook de leraren aan, een voor een, met haar blik waarvan ze wist dat de meeste mensen die er niet aan waren gewend er de kriebels van zouden krijgen, of er bang van werden. Ze liep de treden van het podium op en ging naast het rad staan, terwijl ze haar houding weer aannam met haar vingertoppen naar haar mond. 'Slim en ook wel arrogant, in welke afdeling ben jij straks aanbelandt?' Ware woorden. Ze waren perfect van toepassing op Cristina. Nog steeds langzaam bewegend liet ze haar armen weer langs haar lichaam vallen en reikte met een hand naar het rad. Ze gaf er een duw aan en het rad begon te draaien. Ze keek niet geboeid naar het rad, zoals de anderen hadden gedaan maar liet haar ogen nogmaals langs de zaal gaan. Ze keek weer naar het rad dat langzaam was gaan draaien en stopte. Inimicus. Ze glimlachte een duivelse lach. Had ze het niet gedacht? Ze liep weer terug naar haar plek in de zaal, nog steeds langzaam, en viel terug in haar pose.
Edited by Cristina Magatre, May 9 2009, 07:05 PM.
|
![]() |
|
| Yvette Ladine | May 9 2009, 07:48 PM Post #5 |
![]()
|
Het meisje dat eerst nog naast haar stond, Cristina, liep het podium af. 'Wat duivelse blik heeft die Cristina,' dacht Yvette 'Als je zo slecht moet zijn voor Inimicus zal ik daar vast niet inkomen' Hoe meer ze erover nadacht, hoe onzekerder ze werd. 'Yvette Ladine' hoorde ze het schoolhoofd zeggen. Met knikkende knieën liep Yvette naar voren, iedereen in de zaal keek haar aan. Sommige angstig, anderen minachtend. Ze liep het podium op en ging naast het rad staan. 'Achterdochtig, maar met een fotografisch geheugen, op welke afdeling kun jij je verheugen?' zei het rad plotseling. 'Waarom moest het rad nou zeggen dat ze een fotografisch geheugen had? Nu denkt iedereen vast dat ik denk dat ik denk dat ik beter, of slimmer ben dan hun...' dacht Yvette. Aarzelend reikte ze met haar hand naar het rad. Ze gaf er een flinke draai aan, zodat ze meer tijd had om zich voor te bereiden op de uitkomst. Ze keek de zaal rond, en zag dat niemand eigenlijk in haar geïnterreseert was. Veel kinderen waren met elkaar aan het praten, of ze keken gewoon een beetje in het rond. Anderen beten op hun nagels, of waren met hun haar aan het spelen. Ze was zeker niet de enige die zenuwachtig was. Ze keek weer naar het rad, en zag hoe het tot stilstand kwam. ‘Inimicus!’ riep het rad. Aan de ene kant was ze blij, maar aan de andere kant was ze ook vreselijk bang. Ze zat bij Cristina! Dat kind zou niks van haar overlaten. Nog zenuwachtiger dan daarvoor, liep ze het podium af.
Edited by Silvano Odinni, May 11 2009, 06:10 PM.
|
![]() |
|
| Lola Fioretti | May 11 2009, 05:22 PM Post #6 |
![]() ![]()
|
'Wow! Die Yvette ziet er wel héél bezorgd uit! Hopelijk kom ik niet bij die Christina, anders heb ik nóg meer problemen! Ze wist dat haar moeder zou ontploffen als ze erachter zou komen wat ze geflikt had. Weglopen zonder één woord te zeggen, om naar een school te gaan! Ze had toch een leraar? En een (fantastische) tekenleraar!? Wat deed ze hier eigenlijk? En dat kleine huisje, waar ze van nu af aan veel waarde aan hechtte, was eigenlijk best...griezelig!' dacht ze. "Lola Fioretti, u beurt!" Ze liep met een rood hoofd naar voren. Net zoals ze bij de voorgaande leerlingen gezien had, gebeurde nu weer. Alle kinderen keken naar het rode-tomaat-hoofd van haar! Terwijl ze het podium op liep, dacht ze nog één keer aan Christina en Yvette, en ze stapte zelfverzekerd door. "Luister goed en geef maar een draai aan het rad, mevrouw Fioretti" Lola knikte. "Ze is trouw en soms ook arrogant, aan welke afdeling ben jij straks verwant?" 'Ik? Trouw? Niet aan mijn moeder, iniedergeval. En ook niet aan mijn beste vriendin, Lea... Oh... wat zal ze me missen!' dacht ze. Ze draaide aan het rad. Net als Yvette gaf ze er een flinke zwieper aan. Yvette dacht nu wel dat niemand op haar lette, maar zij wel! En het rad stopte op... Audax! 'Gelukkig! Ik zit iniedergeval niet bij Cristina... Wat had ik in godsnaam moeten doen als ik bij haar gekomen was!?' dacht ze, terwijl ze half struikelend van het podium viel. Met een wat ongelukkig hoofd en tegelijk een gevoel wat niet meer beter kon, dacht ze: 'Nu kan het schooljaar echt beginnen!'
Edited by Silvano Odinni, May 11 2009, 06:13 PM.
|
![]() |
|
| Mona Collina | Jun 4 2009, 10:04 PM Post #7 |
![]()
|
blij keek Mona om zich heen, wat keken de anderen toch nerveus, zelf was ze helemaal niet nerveus, ze was alleen maar blij! de hele tijd al, vanaf dat ze de brief aan haar ouders had laten zien. en nu stond ze hier! samen met al de andere kinderen! nieuwsgierig keek ze om zich heen, eerst zag ze de leerlingen die aan de tafels zaten, wat een drukte! alweer voelde ze een golf van blijdschap, mensen die ze kon helpen, mensen die ze kon troosten, mensen om vrienden mee te maken! haar helderblauwe ogen dwaalden weer verder door de ruimte, daar was het schoolhoofd, verbaasd drong het tot haar door dat iedereen naar haar keek, zelfs het schoolhoofd! oh jeeh dacht ze wat een oen was ze, ze had zo van het geluk genoten dat ze niet had opgelet! dat overkwam haar anders nooit. ze was een goede leerling en leerde alles snel en met plezier. nog steeds een beetje van haar stuk gebracht zag ze het rad. met haar linker hand veegde ze haar haar over haar schouder, voorzichtig deed ze een stapje naar voren. even keek ze omlaag, wat had ze toch weer geweldige kleren aangedaan! precies haar, ze wilde geen misverstanden tussen de mensen en haar, ze is zoals ze is en ik wil geen nep vriendinnen. ze had mooie zwarte schoenen aan, die liepen door tot het midden van haar onderbeen, daarboven droeg ze een spijkebroek, op de spijkerbroek stond een bloem het groen, blauw en rood. daarboven droeg ze een lpaars t shirt met daarop haar lievelingsteken, de zon. maar goed, dacht ze verward het gaat niet om haar kleren maar om het rad! ze had van haar ouders gehoord wat ze moest doen en wat het rad kon. En aangezien iedereen haar aankeek was zij aan de beurt! oh wat was ze blij, waar zou ze komen? ze wist het echt niet. opnieuw deed ze een stap, iedereen kon aan haar gezicht zien dat blij ze was, haar hele gezicht straalde als de zon, maar dacht ze toen met een frons ik moet wel een beetje opschieten, koppig liep Mona verder, uit de massa van de rest van de nog niet gekozenen. tot bij het rad, even keek ze er naar, wat een mooie kleuren, ze hield van kleur, overal moest kleur in zitten. het rad riep door de ruimte, kopig en intelligent, jij bent wie jij bent. Weer stak ze haar linkerhand uit, voorzichtig pakte ze het rad en ze voelde een tinteling door haar cirkel moedervlekken heen gaan, de zon zal je beschermen hoorde ze haar ouders weer zeggen en met die gedachte nog in haar hoofd gaf ze een krachtige zwiep en liet het rad draaien. daar ging hij, rond en rond en rond. na een tijd je keek Mona om zich heen, het schoolhoofd keek haar nog steeds recht aan, in die blik school verwarring en leed, dat was haar schuld, niet alleen liet ze met haar gezicht iedereen zien wat ze voelde maar ook liet ze de emoties van anderen naar boven komen die geholpen wilde worden. zo kon ze mensen beter helpen. haar blik vloog terug naar het rad, nog maar een paar seconden en dan zou ze weten waar ze bij zou zitten, hij vertraagde en... Labor! blij keek ze weer naar het schoolhoofd, die had nog steeds een gekwelde blik, later dacht ze later maar nu moet ik naar mijn nieuwe vrienden. Hoi zei Mona tegen marietta, ik ben Labor! Tevreden ging Mona bij de rest staan, ja vrienden krijgen, leren en helpen, dat wilde ze doen. off: Godmode toestemming van Silvano
Edited by Mona Collina, Jun 7 2009, 12:43 PM.
|
![]() |
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · Sala da pranzo · Next Topic » |
| Track Topic · E-mail Topic |
12:16 AM Jul 11
|

















12:16 AM Jul 11