Welcome Guest [Log In] [Register]

Puntentelling:

1614:

28 December: Het huwelijk
1 Januari: Einde vakantie




nu: Januari
Lessen:

Magische Sport


Dringende Vacatures:

• Docent Leer der Toverspreuken
• Docent Chemie der Magie
• Docent Waarzeggerij
• Docent Magische Talen

Andere Vacatures
Image and video hosting by TinyPic Ministerie van Magie
Add Reply
Het huwelijksfeest; Het onwaarschijnlijke huwelijk tussen twee huurlingen
Topic Started: Oct 16 2011, 09:11 PM (614 Views)
Aida Keating
Member Avatar
Bosbewoonster Matoize
Topic datum en tijd:
28 December, Vrijdag ,12:30
Zaken van belang:
Je mag gelijk beginnen met het feest, of eerst het huwelijk beschrijven, en dan overgaan op het feest, wat je maar lief is, maar dit topic gaat vooral over het feest.

Een zaal gehuld in wit. Witte rozenblaadjes die letterlijk op magische wijze uit het plafond vielen. Een pad, aan beide zijden rijk versierde en druk bezette banken. Een tovenaar en priester die aan het einde van het pad stond met naast zich… hem. De mooiste dag die ooit heeft en zal bestaan, dat was de enige manier waarop Aida die dag kon beschrijven. Ze was in een droomstaat afgedwongen door haar geluk die niet verbroken scheen te kunnen worden. Een glinsterende (en de haat die er normaal gesproken mee gepaard ging totaal waar) witte jurk met wijde hoepelrok omhulde haar lichaam en haar golvende haren waren losjes opgestoken in een kapsel, waar de sluier waar ze nu doorheen keek uitstak. Keating wachtte haar op naast het altaar. Keating! De enige man die haar ooit werkelijk gelukkig had kunnen maken. Eindelijk bereikte ze het altaar en ze moest zichzelf eraan herinneren hem niet gelijk te omhelzen en met kussen te bestrooien.

De priester begon de eed op te lezen uit zijn boekje, maar ze hoorde het niet. Ze was te afgeleid door de man van wie ze, realiseerde ze zich, hield. Het was een vreemde sensatie. Ze had altijd gedacht dat ze nooit zou trouwen, dat liefde een fabeltje was. Maar op dit moment, op dit gelukzalige moment in tijd, werden haar opvattingen fout bewezen. Ze was met elke vezel in haar lichaam verliefd op hem, en ze wist dat het nooit meer weg zou gaan, zelfs als hun huwelijk kort zou worden geschort door zijn dood. Op de een of andere manier was dat voor haar geen beangstigende gedachte, ze wist dat, mocht hij sterven, zijzelf hem snel zou volgen, op welke manier ook. En dan zouden ze nog steeds samen zijn, in de dood. Ze keek naar zijn gelukzalige gezicht , voor eens niet zo nors kijkend. De blik die hij altijd voor de buitenwereld ophield. De blik die de niemand begreep. Behalve zij. Ze wist waarom hij het ophield, en niet omdat ze zo goed was in gezichten lezen, nee, ze wist het omdat ze hem kende. Zelfs al wist ze nog steeds haast niets over zijn leven dan wat hij haar in de spaarzame open momenten had verteld, kende ze hem door en door. De blik was degene waaruit bleek dat hij zijn emoties niet durfde te laten zien, voor de simpele reden dat ze te hevig zouden zijn. Hij leed. Hij had altijd geleden. Maar ze wist in haar hart dat ze met deze simpele daad, met dit simpel ja-woord zijn leed kon verlichten, al was het maar een klein beetje. Dus zei ze het.

Het woord had haar mond verlaten voordat ze het doorhad, het was het opvolgende moment waarop twijfel haar hoofd binnensloop. Nooit had ze eraan gedacht te trouwen. Ze was te bang geweest om weer gepijnigd te worden door degene van wie ze hield. Een vreemde sensatie overkwam haar toen ze zich realiseerde dat het niet normaal was dat Diana, haar geadopteerde dochter, degene was geweest die haar had afgegeven bij het altaar. Ze had geen familie meer. Ze had ze allemaal vermoord omdat ze haar erger hadden gekwetst dan wie dan ook, ze hadden haar liefde recht terug in haar gezicht gegooid. Zou Keating niet hetzelfde doen? Ze dacht van niet, maar ze had het ook niet verwacht van haar familie. De enige relatie die ze ooit in haar leven had willen hebben was die van Diana, haar dochter, leerlinge en opvolger. Nooit had ze een man in haar leven willen hebben, niet buiten haar werkgever en bedienden. Ze had niet eens de moeite gedaan mannelijke vrienden te krijgen, hoewel sommige vrouwen dat niet dachten als ze zagen hoe mannelijk ze was. Nooit mannelijke relaties, die compliceerde dingen. Dan was er de kans dat ze verliefd zou worden. En verliefd worden zou er in resulteren dat ze zou trouwen. Haar maagdelijkheid zou verliezen (alhoewel ze daar nooit veel waarde aan had gehecht, haar eer als vrouw was ze waarschijnlijk toch al lang geleden verloren). En al die dingen zouden er in kunnen resulteren dat ze weer gekwetst zou worden. En deze keer wist ze dat wraak nemen moeilijk zou zijn. Zeer moeilijk. Ze sloeg haar ogen neer toen ze zich realiseerde dat ze een fout had gemaakt door het te zeggen. Ze had hier beter over moeten nadenken. In een lange witte jurk, volledig met korset en hoepelrok, naar een altaar lopen om vervolgens zichzelf volledig over te geven aan een man was nooit haar stijl geweest. Ze zag hoe de sluier verdween. Ze keek op, nu zonder enige barricade in Keatings ogen kijkend. Zijn overmeesterende ogen… Ze was er zo door ontwapend dat ze het niet door had wat hij aan het doen was, tot hij daadwerkelijk zijn verrukkelijke lippen op de hare drukte. Een moment was ze verbaasd, toen kon ze zich niet meer inhouden. Ze sloot haar ogen en kuste vurig terug. Alle twijfels verdwenen. Ze was van hem.

Aida Matoize… nee, Aida Keating was het nu. Aida en Keating. Nooit had ze hem onder een andere naam willen en kunnen kennen. En nu waren ze beiden opgesloten in haar naam. Een glimlach verspreide zich over haar gezicht terwijl ze gezamenlijk van het alter vandaan liepen en het feest dat het huwelijk opvolgde begon.
Edited by Aida Keating, Oct 16 2011, 09:12 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Diana Matoize
Member Avatar
Bosbewoonster Matoize II
Het was enkel Aida die Diana zover kon krijgen om iets te doen tegen haar natuur in. Zoals geen wapens dragen (toegegeven, ze had stiekem een klein dolkje in haar schoen verborgen). Of naar een bruiloft gaan zonder ervoor betaald te worden. Of… een misselijkmakende, ademafsnijdende, bewegingsruimte afnemende, sprankelend witte jurk te dragen… Ze barstte bijna in tranen uit terwijl ze naar beneden keek, ware het niet dat haar hele gezicht was ingesmeerd met make-up… MAKE-UP! En oh, wat miste ze het haar rode lokken langs haar gezicht te voelen spelen… nee, die waren strak opgestoken in een knotje met een zilveren spelt ervoor langs. ‘Dit is Aida’s huwelijk, dit is Aida’s huwelijk… zij wil graag dat ik dit doe, Aida en niemand anders,’ prevelde ze in zichzelf terwijl ze keek hoe Aida, het moment dat de vraag was gesteld, gelijk ja antwoordde. Een glimlach gleed over haar gezicht. Zolang Aida gelukkig was, maakte het haar niet uit wat ze deed. En als een man trouwen dat verzekerde, zou ze er niet over klagen, alhoewel ze zelf waarschijnlijk nooit zou begrijpen hoe ze het in ’s hemelsnaam in haar hoofd haalde. Er was alleen een ding dat ze niet begreep. Waarom wilde Aida een huwelijk die iemand afbeeldde die ze totaal niet was. Aida was lang niet het type geweest om een jurk te dragen, noch het type om witte rozenblaadjes uit het plafond te laten vallen tijdens haar huwelijk, of überhaupt om te trouwen. Ze snapte dat deze man, deze Ian Keating. Aida had haar een samenvatting gegeven van hoe ze hem had ontmoet: was mijn leermeester blablabla, wist dat ik geen jongen was bladerdiebla, nooit vergeten blabla. En het was natuurlijk geen toeval geweest dat hij naar Château was gekomen, nee, het noodlot. Zodat ze eindelijk verliefd konden worden. Niet dat Diana iets tegen haar geluk had (wat zo onderhand uit haar gedachten duidelijk had moeten zijn), maar Aida leek de laatste maanden iemand te zijn geworden die ze totaal niet was. Een echte vrouw, om het anders uit te drukken. Ze was steeds vaker jurken gaan dragen, en ze zei dan wel dat dat alleen was zodat leerlingen haar meer zouden accepteren, maar het was haar heus niet ontgaan dat Ian Keating dan vaker naar haar keek. En als ze hem dat typische: oh-ik-ben-zo-verliefd-maar-jij-mag-dat-niet-weten hoofse kijkwijze gebruikte. Of misschien was dat gewoon een deel van haar geluk. Of, nog waarschijnlijker, ze was gewoon blind gemaakt met jaloezie. Sinds “monsieur” Keating in haar leven was gekomen had Aida minder en minder aandacht aan haar besteed.

De daad was verricht en ze kon er officieel niets meer aan doen. Nukkig keek Diana de zaal in vanaf een stoel bij de zijkant. Aida en Keating zwierden over de danszaal en waren bepaald niet zuinig met hun kussen. Ze zette haar vork opnieuw in haar cake en proefde de zoete smaak in bittere afgunst. Een ding was zeker, zij zou zijn achternaam niet aannemen. Zelfs al beschouwde ze zichzelf nu al achternaam-loos, officieel was het Matoize, en niets ging dat veranderen. Ze nam nog een bittere hap van de huwelijkscake. ‘Hoi,’ zei een stem naast haar. Verbaasd keek Diana op. ‘Excuseer me, maar ik ben zo moe van het dansen dat ik even moet gaan zitten.’ Ze ging op de stoel naast haar zitten. Diana keek haar met grote ogen aan. Nooit voorheen had iemand (zeker niet gemeend) haar excuses aan haar aangeboden omdat ze naast haar ging zitten. Sterker nog, nooit voorheen had ooit iemand de moeite genomen om naast haar te zitten. Ze vonden haar altijd “te angstaanjagend”. Alsof het fijn vinden om bewegingsruimte te hebben in een leren broek besmettelijk was. Wat bezielde dit meisje om, beleefd en wel, naast haar te komen zitten? En toen realiseerde Diana het zich. Ze was normaal gekleed. Ze zag eruit als elk ander adellijk meisje in deze ruimte. En dit meisje, dat zelf het woord adel uitstraalde en haar overduidelijk niet kende, had haar daarvoor vergist.

Voel je vrij de vrouw te spelen
Edited by Diana Matoize, Oct 23 2011, 01:43 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
« Previous Topic · Réfectoire · Next Topic »
Add Reply