Welcome Guest [Log In] [Register]
Add Reply
Untitled; Hoofdstuk 1.
Topic Started: Jan 2 2009, 04:50 PM (52 Views)
Jeroen.
Administrator
- 1 -

Tom.

Het enige geluid wat er aan tafel te horen is, is dat van bestek wat over een bord gaat en het gesmak van mijn vader en zusje. Er wordt bij ons thuis nooit gepraat tijdens het eten, het gaat puur en alleen om het vervullen van die éne belangrijke behoefte. Na het eten gaan ik en mijn zusje meestal naar boven, trekt mijn vader zich terug achter de televisie en ruimt mijn moeder alles op. Niemand die erover klaagt, dus is iedereen tevreden. Tenminste, zo denken mijn ouders er over. Als ik het voor het zeggen had, dan was het er hier in huis heel anders aan toegegaan. Dan zouden we elke avond mínstens een half uur uittrekken voor het eten, en zou iedereen iets vertellen over de dingen die ze die dag hadden gedaan. Het zou gezellig zijn aan tafel en we zouden een écht gezin vormen. Want een gezin zijn we momenteel niet. We zijn vier individuen die toevallig in hetzelfde huis leven. We praten nooit met elkaar en we doen nooit leuke dingen samen. Om eerlijk te zijn, ik ben er een beetje klaar mee! Ik ben het zat om iedere avond alleen op mijn kamer te zitten. Ik wil dat we weer eens gezellig met z’n allen een leuke film zouden kijken.

Mijn vader legt zijn bestek neer en schuift zijn stoel achteruit. Het eten is op, dus wat heeft hij in godsnaam nog aan tafel te zoeken? Hij staat op en gaat achter de televisie zitten, het flesje bier dat zojuist nog op tafel stond heeft hij in zijn hand. Mijn zusje staat ook op en sprint naar boven, ze moet vast weer chatten met haar vriendje. Ze heeft dat joch nog nooit gezien! Voor de verandering blijf ik vandaag wat langer aan tafel zitten, misschien dat mijn moeder doorheeft dat ik behoefte heb aan een gesprek. Ze staat op en ruimt de tafel af, de borden worden in de vaatwasser gezet. Daarna gaat ze naast vader zitten en pakt de nieuwe ‘Marie-Claire’. Daar zit ik dan, in mijn eentje aan een grote tafel. Met een bord dat nog voor driekwart vol is. Ik voel de woede opkomen. “Ik ga! Zoek het allemaal maar uit! Tot morgen.” Ik sta op en loop naar buiten, naar de schuur waar mijn fiets staat. Als ik met mijn fiets de poort uitrij zie ik mijn ouders nog steeds achter de tv zitten, alsof er helemaal niets aan de hand is.

Zonder na te denken fiets ik richting het parkje. Daar ga ik altijd naar toe als ik me klote voel, die plek maakt me rustig. Ik zet mijn fiets naast een bankje en laat me zachtjes neerploffen. Waarom konden mijn ouders niet gewoon normaal doen? Was het zó moeilijk om te doen alsof je om iemand geeft? Ik hoor mijn maag knorren, misschien was het toch niet zo slim om dat eten te laten staan. Ik grijp naar mijn portemonnee, als ik hem open zie ik dat er nog een briefje van twintig in zit. Daar kan ik meer dan genoeg van eten! Misschien dat ik straks even langs een snackbar fiets, even een vette hap scoren. Eerst even een sigaretje roken, misschien dat dát me nóg rustiger maakt. Ik steek een peuk aan en inhaleer diep, ik voel hoe de nicotine zijn werk doet. In de verte zie ik dat ik bezoek krijg, een fietser rijdt het park binnen.

Damn, ik dacht juist even alleen te zijn!
Edited by Jeroen., Jan 2 2009, 04:51 PM.
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
Marrindra

- 2 -

Sarah.

Met mijn ogen dicht lig ik naar de muziek te luisteren, die via de oordopjes van mijn iPod mijn oren binnendreunt. Hij staat op vol volume en eigenlijk doen de harde tonen zeer, maar ik weiger hem zachter te doen. Als ik hem zachter zet, dan zal ik de tv van beneden kunnen horen. Mijn zusje kijkt één of ander stom jeugdprogramma, dat ze helemaal geweldig vindt. Zelf begrijp ik het niet, maar ik ben dan ook geen vijfjarige.

Ineens begint mijn broekzak te trillen, mijn telefoon gaat af. Ik ruk de oortjes uit mijn oren en vis het mobieltje uit mijn broekzak. Een smsje, van Samantha. Mijn ex-beste vriendin uit mijn oude woonplaats. Ik trek mijn wenkbrauwen verbaasd op, ze heeft me al in geen tijden niet meer gesmst. Vandaar ook de “ex”. Ik open het smsje.

k heb met robin getongd :D

De trut. Robin is mijn vriendje. Nouja… wás mijn vriendje. Het is verplicht, wegens het feit dat mijn moeder zo nodig moest verhuizen en ik mee moest. Een langeafstandsrelatie is onmogelijk. En dat waren dus zijn woorden en niet de mijne. Samantha weet dat ik hem nog steeds leuk vind, dus de enige reden dat ze dit smst, is om me een steek in de rug te geven. Waarom doet ze eigenlijk nog de moeite? Ik ben weg, ik kan haar vriendjes niet afpikken met een afstand van tweehonderd kilometer tussen onze woonplaatsen.

Eigenlijk zou ik nu iets bitchy moeten terugsmsen, maar ik kan niets bedenken. Mijn hoofd is compleet leeg. Ik wis het smsje maar direct, compleet met alle telefoonnummers van mijn vroegere vriendinnen en vrienden. Mijn lijst voelt ineens leeg, met alleen maar de telefoonnummers van mijn vader, mijn moeder en mijn grootouders erin. Ik ben echt het meisje zonder vrienden.

Ineens heb ik geen zin meer in de muziek. Ik zet mijn iPod uit en staar even naar het witte plafond. Nouja, wat je wit kunt noemen. Er zitten vlekken op, oude stofwolken en zelfs een platgeslagen mug. Een maand voordat we verhuisden beloofde mijn moeder nog dat we mijn kamer in een leuke, frisse kleur zouden verven. Dieproze of zo. Maar goed, zodra we uiteindelijk verhuisden, was het van “Dit moet af!” en “Dit moet eerst af!”. Verdomme, het is niet míjn schuld dat we zo’n oud rothuis hebben gekocht.

Bah, deze ruimte is verschrikkelijk. De helft van mijn spullen zitten nog in de dozen en ik heb ook nooit echt behoefte gehad om ze eruit te halen. Foto’s van mijn oude vriendinnen, liefdesbrieven, oude smsjes die ik ooit eens had opgeschreven omdat ik ze nooit kwijt wilde raken en al dat andere onzinnige gedoe waar ik twee weken geleden nog dol op was. Ik wil weg uit deze kamer.

Ik sta op van mijn bed, loop naar de overloop en ren vanaf daar de trap af. Mijn moeder staat in de keuken, waar ze net een diepvriespizza de oven in schuift. Ze ziet er vermoeider uit dan ooit, met haar haren slordig in een staart en haar make-up uitgelopen. En het allerergste, een sigaret tussen haar lippen. Sinds wanneer rookt ze weer?

“He liefje.” Ze kijkt niet eens op van de krant. Ik haat het als ze dat doet, ik voel me dan onzichtbaar.

“He mam.” Ik twijfel even, om te kijken of ik me hier beter voel. Ik voel me hier niet beter… de keuken is haast nog verschrikkelijker dan mijn eigen kamer. Onze vorige keuken was vrolijk en gezellig, met groene kastjes, waar altijd wel wat lekkers te vinden was. Hier kun je uren zoeken en alleen maar een verlepte sla tegen komen.

“Hoe was het op school?” Nogmaals geen oogcontact.

“Prima,” lieg ik. Het is eigenlijk helemaal niet goed op school. Mijn cijfers zijn natuurlijk prima in orde, omdat het voornamelijk herhaling is van wat ik op mijn oude school heb gedaan. Het probleem ligt hem eigenlijk aan de andere kinderen, die me links laten liggen. Alsof ik niet eens besta!

“Zie je wel dat het allemaal goed is gekomen!” Ze klinkt alsof ze dit voor zichzelf zegt, alleen maar om zichzelf ervan te overtuigen dat het wel goed is. Het is niet goed, helemaal niet goed zelfs. Het is verschrikkelijk.

Ik heb er genoeg van. Voordat ik zelf weet wat ik doe, draai ik me om en ren ik door de keukendeur de tuin in. Ik pak mijn fiets uit het schuurtje en schop het tuinhekje open.

“Sarah, blijf niet te lang weg! Ik ben net aan het koken!” Ik kijk om en zie mijn moeder in de deuropening staan. Eindelijk kijkt ze naar me, bedenk ik me, totdat ik beter kijk en zie dat haar blik nog steeds ergens anders op gefixeerd is. Een losse tuintegel.

“Koken doe je met pannen!” gil ik boos naar haar toe, voordat ik op mijn fiets stap en hard wegfiets.

Onbewust sla ik de weg naar het park in. Ik moet er altijd doorheen fietsen als ik naar school ga, maar verder kom ik er eigenlijk nooit. Ik sla één van de paden in, een pad gemaakt van grint, totdat ik opeens een bankje tegenkom, met daarop een klasgenoot van me.

Verbaasd trap ik op de rem en staar vanaf een afstandje naar hem, terwijl ik me afvroeg wat hij daar doet. Is het nu geen etenstijd of zo? Zou hij niet in zijn huis moeten zitten, huiswerk te maken, of met zijn vrienden te kletsen via msn of hyves? Wat doet hij eigenlijk hier?
Offline Profile Quote Post Goto Top
 
1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous)
« Previous Topic · Untitled · Next Topic »
Add Reply